Σε κοιτάζω όπως ακουμπάς τον μωρό μας στον ώμο σου. Λίγων ημερών μωρουδάκι, κολλάει το στοματάκι του στο γυμνό σου δέρμα και πιπιλάει. Γελάς, του λες “ ώπα μάγκα, μπερδεύτηκες δεν έχει γάλα εκεί”. Του χαδεύεις την πλατούλα και εκείνο χαλαρώνει, απολαμβάνει ασφάλεια και ηρεμία.

Δεν ήθελα άλλο παιδί. Δεν ξαναήθελα να είμαι έγκυος, τόσος κόπος να επανέλθει το σώμα μου στα φυσιολογικά του, είχα επιτέλους μπει ξανά στους ρυθμούς της δουλειάς μου, είχα τελειώσει με πάνες και ταΐσματα και κολικούς και ξενύχτια. Χαιρόμουν βόλτες και ναι μεν υπήρχαν διαβάσματα και γκρίνιες και ιώσεις και όλα όσα πάνε πακέτο με μεγαλύτερα παιδιά, όμως υπήρχαν και στιγμές ξεγνοιασιάς, δεν χρειαζόταν πια να είμαι 24 ώρες το 24ωρο με το βυζί έξω, άπλυτη, άυπνη, ξεχτένιστη.

Η πρώτη φορά που το ζήτησες, ήταν μετά από ένα “ατύχημα”. Στην αρχή πανικοβλήθηκες, μετράγαμε μέρες με αγωνία. Όταν μου ήρθε περίοδος κανονικά, εγώ ανάσανα με ανακούφιση – εσένα σε είδα λίγο απογοητευμένο, σου έκανα πλάκα γι’ αυτό μέχρι που είπες “ε, θα ξαναπροσπαθήσουμε!”. Τρελάθηκα, τσακωθήκαμε, σου φώναζα πως το έκανες επίτηδες, είπες όχι αλλά τώρα που το σκέφτεσαι θα ήθελες ένα παιδί ακόμα. Δε σου μιλούσα για μέρες, κοιμόμουν στο παιδικό δωμάτιο, δεν ήθελα ούτε να το φανταστώ.

Πέρασε λίγος καιρός ακόμα, συνέβη το ατύχημα του παιδιού, το χειρουργείο. Δεν πρόλαβα να πάρω εγώ άδεια από τη δουλειά, είχες ειδοποιήσει ήδη και είχες πάρει εσύ. Σε παρατηρούσα όση ώρα περιμέναμε να τελειώσει η επέμβαση. Έσφιγγες τις γροθιές σου και δεν έπαιρνες τα μάτια σου από την πόρτα που μπαινόβγαιναν οι γιατροί και οι νοσοκόμες. Σε ακούμπησα στη πλάτη και ήταν σαν να ακουμπούσα ξύλο. Τόσο άκαμπτος, τόση ένταση! Πάντα ήσουν ο ψύχραιμος, σε όλη την κοινή μας πορεία – όμως την ώρα που το παιδί μας ήταν χειρουργείο, είχες γίνει ένα άγαλμα από άγχος. Όλα πήγαν καλά, μα πέρασε καιρός να ξαναγίνεις άνθρωπος με σάρκα και οστά, μέχρι να ξαναδείς το παιδί να τρέχει και να παίζει ανέμελο, ήσουν φτιαγμένος από μάρμαρο, σπάνια έβλεπα το χαμόγελο σου. Δε θα ξεχάσω τη μέρα που 3 μήνες μετά την περιπέτεια του παιδιού, γύρισες και μου είπες “επιτέλους, χαμογέλασες – είχα ξεχάσει το χρώμα των δοντιών σου, έτσι συνέχεια που είχες σφιγμένο το στόμα σου” και τότε συνειδητοποίησα πως ο ένας έβλεπε και ανησυχούσε για τον άλλον. Δεν βλέπαμε τον εαυτό μας. Δεν είχα καταλάβει πως και γω είχα γίνει ένα κομμάτι μάρμαρο από την αγωνία μου! Ήμασταν ο ένας, καθρέφτης του άλλου!

Λίγους μήνες αργότερα, έπρεπε να κάνεις ένα επαγγελματικό ταξίδι, είχα και γω τετραήμερο και έτυχε να είναι οι γονείς μου σπίτι μας. Πρότειναν να φύγουμε οι δυο μας. Το σκεφτήκαμε λίγο και το αποφασίσαμε. 4 μέρες οι δυο μας. Επιτέλους.

Το πρώτο βράδυ σου είπα “σε λίγες μέρες είναι τα γενέθλια σου, αυτές οι 4 νύχτες που θα περάσουμε θα είναι το δώρο γενεθλίων σου”. Νόμιζες πως εννοούσα παθιασμένο σεξ. Αυτό εννοούσα. Αλλά όχι μόνο.

3 εβδομάδες αργότερα, γκρίνιαζες γιατί κάποια χεράκια ανακάτεψαν τα εργαλεία σου και δεν έβρισκες ένα κατσαβίδι σου που χρειαζόσουν. “Το βρήκα” σου είπα και χωρίς να βλέπεις, πήρες στο χέρι αυτό που σου έδωσα. Το θετικό τεστ εγκυμοσύνης. Άστραψαν τα μάτια σου από έκπληξη και ευτυχία.

Ξανά όλα από την αρχή. Κιλά, κολικοί, πάνες, εμετοί, ξενύχτια.

Τα αξίζεις. Όλα. Σ’ αγαπώ.

 

30something