Παίζω με το κινητό. Τελειώνουν γρήγορα οι ζωές στο panda pop. Τώρα τι κάνουμε ; Επιλογές αρκετές ,διάθεση ελάχιστη. Θα μπορούσα να σιδερώσω αλλά αποκλείω την ιδέα άμεσα. Ζέστη αρκετή ,άσε που θα φριζάρει και το μαλλί.Θα μπορούσα να φτιάξω ντουλάπες. Αποκλείω και αυτό. Πολλές και περιττές κινήσεις ,χώρια που μπορεί να δημιουργήσουμε καινούρια τάση στη μόδα. Θα μαγειρέψω όμως σίγουρα. Ο καλός μου με απείλησε ότι αν δεν το κάνω θα παραγγέλνει κάθε μέρα πιτόγυρα. Οπότε θα θυσιαστώ στο βωμό της κυτταρίτιδας και θα μπω στην κουζίνα. Τους ξεπετάω με μια μακαρονάδα και με κερνάω έναν καφέ. Το αξίζω άλλωστε αφού έπλυνα και την κατσαρόλα.
Τώρα εσείς θα με περάσατε για καμιά ανεπρόκοπη βέβαια ,που πίνει όλη μέρα καφέδες ,καπνίζει και χαζολογάει στο κινητό. Όοοοοοοοοχι (ούπς λογοκρισία ). Βέβαια κάνω και αυτά. Κάνω όμως κι όλα τα υπόλοιπα. Με συνοπτικές βέβαια διαδικασίες και εντελώς διεκπεραιωτικά ,αλλά σημασία έχει ότι τα κάνω. Κι αυτό από επιλογή κι όχι από τεμπελιά ή αδιαφορία.
Έχω επιλέξει να ξοδεύω τον χρόνο μου σε πράγματα που με κάνουν χαρούμενη. Κι αν δυσκολεύομαι κάποιες φορές να τα βρω κάνω το αντίθετο. Δεν ξοδεύω τον χρόνο μου σε πράγματα που δεν θα με κάνουν χαρούμενη. Προτιμώ να διαβάσω ένα βιβλίο ,να βγω για καφέ ,να κάνω κάτι με τα παιδιά μου. Έχω αποφασίσει να κάνω πέρα ότι με χαλάει.
Επίσης αντιμετωπίζω κι ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα. Αυτό της παρατεταμένης εφηβείας. Κι είναι μεγάλη αδικία αυτό ρε φίλε. Να προσπαθώ να προσαρμόσω μια καρδιά εφήβου σε ένα σώμα που γερνάει. Όσο σθεναρά κι αν αντιστέκομαι αυτό υποκύπτει στους νόμους της φύσης και της βαρύτητας. Και τρομοκρατούμαι. Κάθε μέρα παρατηρώ και κάτι άλλο. Καινούργιες ρυτίδες. Και με παίρνει από κάτω. Γιατί ο καθρέφτης επιμένει να μου θυμίζει αυτό που προσπαθώ να ξεχάσω.
Η ψυχή μου αρνείται να ενηλικιωθεί. Θα έπρεπε να είχε προνοήσει η φύση γι’ αυτό. Να γερνάμε από μέσα προς τα έξω κι όχι τ’ αντίθετο. Ασφυκτιώ σε ένα σώμα που δεν συνεργάζεται. Σ’ ένα σώμα που καθημερινά αλλάζει. Κι εγώ να εξακολουθώ να αισθάνομαι παιδί. Να εξακολουθώ να θέλω να τρέξω ,να γελάσω δυνατά ,να χτυπήσω με ενθουσιασμό τα χέρια. Οι περισσότεροι δεν το καταλαβαίνουν. Μου αρκούν όμως αυτοί που το κατανοούν. Που έχουν καρδιές μικρών παιδιών. Και μάτια που χαμογελάνε.
Στις εξόδους με φίλους πάντα κάθομαι με τα πιτσιρίκια. Γελάμε και κοροϊδεύουμε τους μεγάλους. Μαζί κάνουμε ζαβολιές. Αρνούμαι να συμβιβαστώ. Αρνούμαι να γίνω μια καθώς πρέπει κυρία. Μ’αρέσω έτσι όπως είμαι. Κι ας με πιάνουν οι μαύρες μου. Κι ας πεισμώνω κάποιες φορές. Το παιδί μέσα μου βρίσκει τρόπο και ξετρυπώνει. Κι ας με λένε κάποιοι ανώριμη. Εμένα είναι αυτός ο τρόπος μου να αντιμετωπίζω τη ζωή. Να της χαμογελάω. Κι ας μου κρατάει μούτρα. Της βγάζω τη γλώσσα και συνεχίζω.
Δύσκολε ρε φίλε η εφηβεία. Ειδικά αν είσαι έφηβος γονιός. Κι έχεις κι ενήλικο παιδί. Εκεί είναι η αλήθεια ζορίζομαι λίγο. Και προσπαθώ να σκεφτώ και ν’ αντιδράσω διαφορετικά. Μεγαλώνουμε μαζί. Το ζόρι είναι ότι αυτά ενηλικιώνονται κι εγώ παραμένω στον κόσμο μου. Σ’ έναν κόσμο που μου αρέσει. Που είναι δικός μου κι επιλογή μου. Κι ας είναι ο χρόνος που περνάει εχθρός. Κι ας γερνάει το έξω μου. Κι ας κοιτάω πίσω μου ψάχνοντας ποιον εννοούν όταν κάποιος με αποκαλεί “κυρία”.
Με τρομάζει ο χρόνος που περνάει. Τρομάζω γιατί δεν θα μπορώ να κάνω όλα αυτά που θέλω. Τρομάζω κοιτάζοντας πίσω και συνειδητοποιώ ότι έχουν περάσει τόσο γρήγορα τα χρόνια. Και μετά κοιτάω γύρω μου. Και βλέπω όλα αυτά που κατάφερα. Και σκέφτομαι πόσο ωραία έζησα. Πόσο πολύ γέλασα. Πόση αγάπη πήρα κι έδωσα μέχρι τώρα. Κι ηρεμώ. Και χαμογελάω. Και παίρνω δύναμη και συνεχίζω. Εξάλλου έτσι είμαστε εμείς οι έφηβοι. Κυκλοθυμικοί κι απρόβλεπτοι.