Για όλους εσάς, που μόλις πήρατε τα αποτελέσματα των εξετάσεων του σχολείου.
Που γράψατε όπως περιμένατε, όπως ελπίζατε, όπως φοβόσασταν.
Που μαζέψατε αρκετά ή πολλά ή λίγα μόρια, λιγότερα ή περισσότερα από αυτά που θα χρειαστείτε για τις σχολές που ονειρεύεστε.
Για όλους εσάς που χαρήκατε, μπράβο και συγχαρητήρια και πάντα θα θυμάστε τη χαρά σας αυτήν.
Αλλά κυρίως για εσάς που απογοητευτήκατε με αυτά τα ρημάδια τα μόρια, να άλλο ένα δακρύβρεκτο κείμενο για να μην το βάλετε κάτω.

Μαντέψτε. Πάρα πολλοί περάσαμε από αυτό το στάδιο. Από την απογοήτευση, την αποτυχία, τη σκέψη ότι δεν υπάρχει τίποτα πέρα από αυτό, ότι αυτό θα καθορίσει όλη μας τη ζωή.
Και μαντέψτε ξανά. ΔΕΝ καθόρισε όλη μας τη ζωή. Είμαστε εδώ, μεγαλύτεροι, ωριμότεροι, με διαφορετικές ή και ίδιες επιλογές όπως τότε στα δεκαοκτώ μας, και ζούμε τις ζωές μας. Ακόμα και αν κάποτε αποτύχαμε.

Η ευτυχία δεν είναι τα μόρια. Η ευτυχία είναι τα άτομα.

Πάμε πάλι. Η ευτυχία είναι τα άτομα. Αυτά που έχουμε δίπλα μας, αυτά που είχαμε δίπλα μας και τώρα είναι μακριά μας, αυτά που μας σκέφτονται και μας νοιάζονται, αυτά που θέλουμε να έχουμε για μια ζωή κοντά μας.

Ευτυχία δεν είναι τα μόρια που δεν συγκέντρωσες.

Ευτυχία είναι να έχεις μια μαμά που σε αγαπάει και σε λατρεύει, που σου φτιάχνει τοστ και πορτοκαλάδα γιατί δεν καταφέρνει να μαγειρέψει και πολύ καλά, που φωνάζει να πάρεις ΕΣΥ ζακέτα γιατί ΕΚΕΙΝΗ κρυώνει, που σου κλείνει την τηλεόραση και τον υπολογιστή γιατί σου πόνεσαν τα μάτια, που σε παίρνει τηλέφωνο εκατό φορές όταν λείπεις, που μπορείς να της πεις “μαμά, φοβάμαι” και να σε πάρει αγκαλιά για να φύγουν οι μπαμπούλες.

Ευτυχία είναι να έχεις έναν μπαμπά που σε αγαπάει και σε λατρεύει, που δουλεύει όλη μέρα και γυρνάει το βράδυ περιμένοντας να μάθει πώς πέρασες τη δική σου μέρα, που σου τάζει να δείτε μαζί μπάλα, που ανεβαίνει στο ποδήλατό του δίπλα σου “έτσι, για να πάτε μια βόλτα”, που σε πάει στην αγορά για να πάρεις εκείνο το κραγιόν που ήθελες “γιατί η μαμά δεν μπορεί να έρθει μαζί σου”, που φωνάζει όταν δεν τον αφήνεις να κοιμηθεί για λίγο, που δε λέει εύκολα “σ’ αγαπώ” αλλά ζει και αναπνέει για να κάνει καλύτερη τη ζωή σου.

Ευτυχία είναι να έχεις αδέρφια που σου φωνάζουν όλη μέρα “άντε παράτα με”, και είναι εκεί για να σε υποστηρίξουν όταν μαλώσεις με τους φίλους σου, όταν χάσεις στον αγώνα, όταν ξόδεψες όλο το χαρτζιλίκι σου και σου δίνουν από το δικό τους, που φτιάχνετε μαζί μακαρονάδα και καίτε όλο το σύμπαν, που δείχνει ο ένας στον άλλον πώς βράζουν ένα αυγό, που ακούτε μαζί τραγούδια, που κάνεις το χατίρι στο μικρότερο αδερφάκι σου και παίζετε μαζί επιτραπέζιο ενώ βαριέσαι απίστευτα.

Ευτυχία είναι να βλέπεις τον κολλητό σου ή την κολλητή σου να ξενυχτάει επειδή είχες ΕΣΥ διάβασμα, αν και εκείνος ή εκείνη έχει τελειώσει το σχολείο από πρόπερσι, και να σου κάνει παρέα με μηνύματα στο κινητό για να μη βαριέσαι και να μην ξενυχτάς μόνος σου, να περιμένει να πάτε για καφέ και βόλτα στην παραλία, να γελάει μαζί σου γιατί φοράς το μπλουζάκι ανάποδα από τη νύστα, να σου κάνει κονέ να γνωρίσεις την κούκλα ξαδέρφη του ή τον κούκλο γείτονά της, να έρχεται σπίτι να φάει τα γεμιστά της μαμάς σου και να λέει “μμμ, τι νόστιμα που είναι”, παρόλο που δεν τρώγονται.

Ευτυχία είναι να βλέπεις τον αγαπημένο σου ή την αγαπημένη σου να σε περιμένει με έναν καφέ στο χέρι, “έτσι, μωρέ, γιατί σε σκέφτηκε”, να βλέπετε αγκαλιά το ηλιοβασίλεμα στην παραλία της πόλης, να μαλώνετε για το ποια σειρά θα δείτε, να τρώτε ένα σάντουιτς οι δυο σας γιατί δεν πήρατε αρκετά χρήματα μαζί σας, να μαλώνετε γιατί σου μίλησε απότομα, να σου δίνει το μπουφάν του όταν κρυώνεις, να τεντώνει το χέρι της όσο πιο ψηλά μπορεί για να σε πιάσει και σένα η ομπρέλα της, να κάνετε σχέδια για ΠΑΝΤΑ.

Αυτό είναι ευτυχία. Τα άτομα. Όχι τα μόρια. Θα με θυμηθείς.