Ἡ ζωή πῶς θνῄσκεις;
πῶς και τάφῳ οἰκεῖς;
τοῦ θανάτου το βασίλειον λύεις δέ,
και τοῦ ᾅδου τους νεκρούς ἐξανιστᾶς.

 

Μια στιγμή μόνο θα αρκούσε – Αναμένω ανάσταση νεκρών… και ζωντανών – Πόσο πολύ θέλω να έρθεις, να σε πάρω την πιο δυνατή αγκαλιά έτσι λίγο να φύγει ο καημός που μου λείπεις τόσα χρόνια! 8 χρόνια! Ακόμα πιστεύω πως θα σε δω! Πως είσαι εδώ –  Κάθε χτύπος της καμπάνας ένα δάκρυ κάθε Πάσχα είσαι μακριά μα σαν έρθει η Ανάσταση η εικόνα σου μου έρχεται ξανά –  Έπαψα να προσδοκώ. Κι από τότε έπαψα να φοβάμαι. Ζω. – Για όσους έφυγαν από την ζωή η Μεγάλη Παρασκευή θα είναι πάντα για να μας τους θυμίζει να τους μνημονεύουμε και να στέλνουμε μια προσευχή εκεί ψηλά να τους συντροφεύει. Αυτές τις άγιες μέρες ανάβουμε κι ένα κεράκι για τις ψυχές που δεν είναι πλέον κοντά μας – Όγδοος χρόνος στο σκοτάδι! Πότε θα κάμει ξαστεριά; Βαρέθηκα να παλεύω.

Και κάθε χρόνο μεγάλη Παρασκευή μαυρίζει ο ουρανός, τα σύννεφα καλύπτουν το γαλάζιο του και πνίγουν και την τελευταία αχτίδα ηλίου. Και τότε συνειδητοποιείς, δε μπορεί να είναι τυχαίο αυτό, δεν είναι τυχαίο αυτό. –  “Εφυγες” μια Παρασκευή  κι από τότε κάθε μέρα για μένα είναι Μεγάλη Παρασκευή – Είναι και αυτοί που νομίζουν πως μόνο εκείνοι έχουν δικαίωμα στην “ανάσταση”. Και “σταυρώνουν” καθημερινά συναισθήματα και ανθρώπους. –  Κάθε χρόνο τέτοια μέρα η προσευχή μου έχει να κάνει με σένα. Να είσαι καλά εκεί ψηλά. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα τα λέμε οι δυο μας. Μαμά και κόρη. Κάθε χρόνο θυμάμαι το κενό που άφησες. Παιδί μου αναγκάλιαστο. Παιδί μου πρώτο. Παιδί της καρδιάς μου. Κενό της αγκαλιάς μου. Σε αγαπάω.

Θα ξαναβρεθούμε. Μα όχι ακόμα. –  Μου λείπεις. Όπως θα μου λείπεις κάθε χρόνο. Ένα κομμάτι σου ειναι μέσα μου και δε θα φύγει ποτέ. Και με αυτό, κρατάω το κεράκι σου αναμμένο για να με συντροφεύει. Είσαι ο δικός μας άγγελος. – Να Περνάτε καλά όλοι μαζί εκεί πάνω ! Τα λέμε! – Μεγάλη Παρασκευή. Η μέρα της απόλυτης επικοινωνίας μας. Δεν έφυγες ποτέ. Φέτος μου εξαργύρωσες όλα μου τα δάκρυα σε χαμόγελα. Επέλεξες ν’αναστηθώ εγώ αντί εσύ. ΜΑΝΑ. – Μου λείπεις. Πολύ. Πάντα. – Για όσους έφυγαν αναπάντεχα, διαλέγοντας να αφήσουν τη φυγή τους παρακαταθήκη.  Για όσους ήρθαν αυτοθέλητα, διαλέγοντας να συνταράξουν με τον ερχομό τους τις ζωές μας. Η αγάπη δεν έχει όρια. Το μήνυμα, δυο φορές.

“Δεν έχει θλίψη η Μεγάλη Παρασκευή” μου έλεγες. Η Μεγάλη Παρασκευή είναι μέρα χαράς, κοίτα, ακόμη κι η Εκκλησία φοράει τα λαμπρά της. Η Μεγάλη Παρασκευή είναι η ελπίδα, χαμογελα! Μα δεν μπορώ. –  Ένα Σώμα κενό. Ούτε Θεός. Ούτε Άνθρωπος . Άκρα Ταπείνωσις. Η υπέρτατη θυσία. Και εγώ κάθε Μεγάλη Παρασκευή νοιώθω την μικρότητα μου. – Η μυρωδιά σου είναι εδώ . Θα είναι για πάντα εδω γιατί αυτή μ ανάστησε όταν πλήρωνα άλλων λάθη. –  Έφυγες μα είσαι εδώ, γύρω μου, μέσα μου, παντού. Να περνάς καλά εκεί πάνω μέχρι να βρεθούμε ξανά. Σ’αγαπώ. – Μεγάλη βδομάδα έφυγες, μακριά. Δεν σε ξεχνώ μα σ’αποζητώ. Μας λείπεις. –  Συνηθίζεται, λένε, η απώλεια. Ο χρόνος γιατρεύει τις πληγές. Ψέματα λένε. Ο χρόνος μονάχα αντικαθιστά τις μνήμες και, με το πέρασμά του, φέρνει κι άλλα τραύματα. Για τις στιγμές που δεν προλάβαμε να ζήσουμε μαζί, για εκείνες που θα θέλω να χωθώ στην αγκαλιά σου, για όλα αυτά τα “μπράβο” που δεν πρόλαβες να μου πεις. Μα, μέσα μου ξέρω. Με προσέχεις από εκεί ψηλά. Και κάθε τέτοια μέρα ανάβω το κεράκι μου, κοιτάζω ψηλά στο φεγγάρι και νιώθω να μου χαμογελάς. Μου λείπεις. – Η μεγαλύτερη ευχή που είχα ένα χρόνο πριν, φέτος με έναν θαυματουργό τρόπο έχει εκπληρωθεί. Σ’ευχαριστώ.

Προσπαθώ να μη σε σκέφτομαι κέρινο και ξένο. Προσπαθώ να σε σκέφτομαι να αναστατώνεις τους Άγγελους με τη μηχανή σου. Προσδοκώ ανάσταση νεκρών. Προσδοκώ να ξανασυναντηθούμε. Κάποτε. Και να βρέχουμε τους περαστικούς με τα νεροπίστολα. Να σαι καλα εκεί ψηλα κι ας με κοιτάς με ματια αγγέλου. Θα ‘θελα να σε δω ,θα θελα να ‘σαι εδώ! Μακάρι να είχα την πίστη ότι θα σε ξαναδώ. Πόσο πιο διαχειρίσιμη θα ήταν η απουσία σου. – Ξέρω πως θα ανταμώσουμε ξανά. Με εσένα που έφυγες μολις στα 21 σου. Με εσένα που μου έφυγες πριν καλά καλά σε χορτάσω αλλά είχες χορτάσει τη ζωή. Με εσένα που όταν έφυγες έκλαψα σαν να έχασα τον πατέρα μου τον ίδιο. Και για εσένα μικρό μου πλασματάκι που δεν πρόλαβα να σε κρατήσω στα χέρια μου, να σε μυρίσω, να δω τα ματάκια σου. – Τούτη την ημέρα ας σφίξουμε τα δόντια, ας κοιτάξουμε στον ουρανό, ας φιλήσουμε μια εικόνα ή μια φωτογραφία κάποιου που μας λείπει, οτι εκφράζει τον καθένα μας, αρκεί να πηγάζει από μέσα μας και ας συλλογιστουμε πως η ακριβώς επόμενη ημέρα είναι η Ανάσταση.

Είναι μέρα για σας που λείπετε ως φυσική παρουσία, είστε και οι τρεις μέσα στην ψυχή μου, που ματώνει τέτοιες μέρες, γιατί τρώμε γελάμε, τσουγκρίζουμε τα ποτήρια μας νοερά. Ελπιζω μια μέρα να βρεθούμε εκεί ψηλά! – Με μάθαν να πενθώ, να ανασταίνομαι μαζί σας.. Με μάθαν να νηστεύω για το σώμα. Αλλά ξέχασαν να μου πουν πως η νηστεία είναι για την ψυχή. Αυτός σταυρώθηκε μια φορά κι εμείς κάθε χρόνο, για όσο ζούμε σ’αυτή την γή. Κρίμα σε αυτούς που δεν διαβάσαν για Σένα. Κρίμα σε όσους πιστευουν ότι μετα θάνατον θα πάνε στον Παράδεισο ή στην Κόλαση. – Θλίψη, πόνος, θάνατος. Για να έχει νόημα το φως. Για να γίνεται δυνατό το γέλιο μας. Για να θυμόμαστε την αξία της ζωής. Αλλιώς τα ξεχνάμε εύκολα οι άνθρωποι. – Ξέρω πως βρίσκετε κάπου καλύτερα. Αλλά σήμερα θα ήθελα να βρισκόσασταν εδώ. Είναι τεράστια η απουσία σας. Λείπετε. – Ήθελα να ήσουν εδώ να μου κρατήσεις το χέρι στον ανήφορο. Μου λείπεις. – Σ’αγαπω. Μου λείπεις. Μας λείπεις. Δεν κλαίω πολύ πια αλλά πονάω το ίδιο. Παππού. Καλή αντάμωση. Καλή ανάσταση. – Γι όλους εκεί ψηλά στον ουρανό τους δικούς μας αγγέλους να μας προσέχετε, μου λείπετε.

Μου λείπεις. Σ’αγαπάω. Σ’ευχαρίστώ. Ξέρεις εσύ. – Φέτος δε θα ειμαι εκεί να φροντισω το σπίτι που εναποθέσαμε την ύλη σου μα εσύ δεν έφυγες ποτε απο το πλευρό μας. Και αν ο Κύριος σε έβαλε στα αριστερά η στα δεξιά του μικρή σημασία έχει πια. 17 χρόνια είσαι και πάλι εδώ καλή μου γυναίκα γλυκιά μου μάνα. Καλή αντάμωση Ερη μου. Χαιρετίσματα να δώσεις εκεί πάνω. – Να ξυπνούσα λέει από την μυρωδιά του ελληνικού καφέ. Να έτρεχα στην κουζίνα να σας ανταμώσω.  – Να χτυπούσε το τηλέφωνο να ακούσω τη φωνή σου , τώρα πια και η μυρωδιά σου που παλλόταν στο χώρο ξεθύμανε , αχ και να ‘σουν εδώ να χωθώ στην αγκαλιά σου όπως έκανα παιδί αχ! Πόσο μου λείπεις. Λίλυ μου πόσο, πόσο πονάω ακόμα πόσο, πόσο άδικα έφυγες πόσο αχ…

Όποιος/α κι αν είσαι. Επέμεινε. ΠΑΛΕΨΕ. ΜΗΝ τα παρατάς. Μπορεί να σε σταυρώσουν, αλλά, όταν θα αναστηθείς, θα είσαι πιο λαμπρός/ή. – Αχ και να ‘ξερα ότι θα έφευγες τόσο νωρίς. Πόσες αγκαλιές θα σε έπαιρνα πόσα φιλιά ακόμα. Δε σε χόρτασα γαμώτο, μου λείπεις. Όλα μου λείπουν, ακόμα και οι έντονες διαφωνίες μας, πόσο ίδιοι είμαστε τελικά γιατί να το καταλάβω τώρα; –  Εκείνο το χαρτάκι που έγραψες μια ώρα πριν φύγεις “εγώ έφυγα. Εσύ που μένεις να έχεις την ανθρωπιά σου καρφιτσωμενη στο μέτωπο”. Εκείνο το χαρτάκι ελπίζω πως έγινα εγώ και να σε ανέστησα. – Σε έψαχνα σήμερα. Ξέρεις εσύ που… στο γνωστό σημείο που μόνο εμείς οι δύο ξέρουμε κ βρισκόμασταν χωρίς να δώσουμε ραντεβού. Μπερδεύτηκα επίτηδες κ ήρθα μα έλειπες. Όπως θα λείπεις από τώρα κ για πάντα. Αλλά κ εγώ από τώρα κ για πάντα θα μπερδεύομαι επιτηδες κ θα έρχομαι στο ραντεβού μας κ ας ξέρω πώς δεν θα ξανάρθεις ποτέ. θα ξαναβρεθώ ποτέ μαζί σου αραγε; Λείπεις. Μου λείπεις. – Μου λείπετε πολύ!Μου λείπουν οι μυρωδιές σας! Μου λείπουν οι αγκαλιές σας! Αυτά τα χάδια στο μάγουλο, αυτό το κράτημα χεριού. Μου λείπουν όλα! Μου λείπετε εσείς! – 12 χρόνια πέρασαν κ σεις ακόμα εδώ παππού κ θειε. Σα να μη φύγατε ποτέ, η μνήμη σας ζωντανή. Το μυαλό ποτέ δε ξεχνά γιατί η καρδιά πάντα θυμάται. Προσδοκώ Ανάσταση Νεκρών. 

Δεν προσδοκά η καρδιά μου τίποτα πια. Ούτε ανάσταση νεκρών ούτε τίποτα. Γιατί δεν ήθελα να είσαι ένας από τους νεκρούς. Δεν θα το αποδεχτώ και δεν θα το παραδεχτώ ποτέ. Σε έθαψα με το αγαπημένο σου κουστούμι. Αυτο που φορέσες στο γάμο μου. Θυμός. Οργή. Που δεν θα δεις το εγγόνι που έρχεται. Πηγαίναμε παρέα πάντα στον επιταφιο και ήξερες πως το κάνω για σένα. Και καμαρώνες. Τωρα γιατί να παω; Ούτε στο μνήμα θα έρθω. Να το ξέρεις. Αφού δεν είσαι ούτε εκεί. Σε θυμάμαι. Πάντα. Για πάντα. – Λένε πως ο χρόνος όλα τα γιατρεύει. Όχι την απουσία σου. 12 χρόνια, σαν να μη πέρασε μια μέρα. 12 χρόνια κ λείπεις ΚΑΘΕ μέρα. – Δεν έχεις φύγει . Είσαι δίπλα μου πάντα σε όλα και στα καλά και στα κακά. Νιώθω το γλυκό σου χαμόγελο. – Λείπεις… Πάντα θα μου λείπεις. Πάντα θα λυπάμαι για όσα δεν πρόλαβες να δεις. Κι ο χρόνος περνάει κι οι μνήμες ξεθωριάζουν, μα προσπαθώ να τις κρατώ ζωντανές. Να έρχεσαι τουλάχιστον πιο συχνά στα όνειρα. – Άνθρωποι που έφυγαν. Κομμάτια μας που σκόρπισαν. Μαζέψαμε τα ερείπια και συνεχίσαμε. Δεν πονάμε πια τόσο πολύ. Ζούμε. Εσείς ζείτε μέσα στις καρδιές μας. Πως είναι δυνατόν να ξεχαστείτε αφού είστε κομμάτια της ζωής μας!

Και τι δε θα έδινα να ήσουν μαζί μου έστω και για 10 λεπτά. Να με κρατούσες και να μου έλεγες ξανά ” μη φοβάσαι όλα θα πάνε καλά”. Τίποτα δεν πάει καλά. Απλά γιατί λείπεις εσύ! –  13 χρόνια παλεύω και προσπαθώ να “χωνέψω” ότι η Μεγάλη Παρασκευή είναι πλέον η μέρα σου. Θυμώνω και κλαίω. Παρηγοριά μου η Ανάσταση του Κυρίου μας. Ξέρω ότι είσαι στην αγκαλιά του. Μου λείπεις μπαμπάκα μου. –  Όσο ανέβαινα τον γολγοθά μου πάντα σε σκεφτόμουν πάντα μου έλειπες και όσο τ αγκάθια τρυπούσαν το κορμί μου εγώ ανέβαινα και μεσ τον ατέλειωτο πόνο μου εσένα πάλι σκεφτομουν . Ποτε θα σε δω; Ποτε θα σου κρατήσω το χερι; Ποτε θα σε μυρίσω; Να είσαι καλά εκεί που είσαι! –  Ο χρόνος τελικά δεν απαλύνει τις πληγές, τις τρέφει!  Πόσο πονάει να περνάει ο καιρός και να μου λείπει η αγκαλιά σου! Πόσο πονάει να πρέπει να αποδεχτώ ότι δε θα ξανακούσω το γέλιο σου! –  Πρώτη Ανάσταση. – Κύριε κάθε φορά που ανεβαινεις στο Σταυρό Σου για να μας θυμίζεις τους λόγους που Υπάρχεις,βρίσκομαι κάπου εκεί κρυμμένη και γονατιστή και Σε θερμοπαρακαλω να μην την αφήσεις ποτέ μόνη, αβοηθητη και δυστυχισμένη! Την ανέβασες πάνω στο Σταυρό μαζί Σου μην την ξεχάσεις Καλέ μου Κύριε και οικονομισε για τον Αγγελο σου. – Μετα απο τον πόνο της σταύρωσης θα έρθει η χαρα της Αναστασης !

Κάθε φορά, το πένθος της Παναγίας το βιώνω μονάχα για τον Υιό της. Από τότε που έφυγες, περνώ σε ανύποπτους χρόνους τη Ζωή Εν Τάφω. Σε αγάπησα σαν παιδί μου. Σαν παιδί σε έχασα. Όχι..η Μεγάλη Βδομάδα είναι δική της, μα οι υπόλοιπες μέρες είναι δικές μου. Και όσο περνούν οι μήνες ανασταίνεσαι στην καρδιά μου και μου ψιθυρίζεις πως Εκεί είναι καλά. Κι έτσι, μπορώ να περιμένω την Ανάσταση κάθε που μου ξαναπεθαίνεις. – Πέρασαν 26ολοκληρα Χρόνια που έφυγες μανούλα κ θα επέστρεψες σε λιγάκι, έτσι μου είχες πει. “θα είμαι πίσω σε λίγο με τον μπέμπη μας” αλλά είχε ήδη φύγει εκείνος κ πήγες μαζί του μανούλα για να μην είναι μόνος κ μας άφησες εδώ δύο παιδιά κ τον μπαμπά. Ποση μοναξιά. Ξέρω πως ήσουν εκεί όταν ο πάπας φώναξε στο ξωκλήσι “ΚΑΙ ΤΟ ΌΝΟΜΑ ΑΥΤΗΣ ΑΓΑΠΗ”άκουσα το ΓΑΡΓΑΡΟ ΓΈΛΙΟ ΣΟΎ ΜΑΝΟΥΛΑ. Θα τα ξαναπούμε, αλλά εύχομαι να είναι αργά να έχω μεγαλώσει τα κορίτσια μου! –  Αγαπημένη μου μαμάκα έφυγες χωρίς να προλάβω να σε αγκαλιάσω. Με αγκαλιάζει ομως η σκέψη σου κάθε λεπτό, κάθε ώρα. 

Μια στιγμή. Ας ήτανε μόνο για μια στιγμή να αντάμωναν ξανά τα βλέμματα μας. Να τα πούμε ξανά, έτσι όπως πάντα τα λέγαμε οι δυο μας. Δίχως να χρειαστεί να αλλάξουμε κουβέντα. Μόνο για μια στιγμή. – Σε έναν παράδεισο έχετε φύγει πολλοί φίλοι και συγγενείς, αγαπημένες ψυχές, φροντιστε όσους αγαπάμε στην εδώ ζωή, να είναι καλά, να είστε φυλακες-αγγελοι μας! – Μαρίνος Νίκος Αντώνης. Θα μου λείπετε πάντα. Τη στιγμή της μεγάλης χαράς μου, της μεγάλης λύπης μου, της μεγάλης ανάγκης ή της καθημερινότητας μου.θα πονάω που δεν είστε εδώ. Πιο πολύ για σένα μπαμπά μου. Να σου κρατώ ή να μου κρατάς το χερι. Μου λείπεις μπαμπά. Σ αγαπώ μπαμπά. – Ανήφορος, βαρύς ο σταυρός σου. Μ. Σάββατο ηταν που λασπώθηκαν τελευταία φορά τα παπούτσια σου. Ανάσταση. Μπορείς και τα φοράς ακόμα κι ας ειναι παντα καθαρά. Ντυσου, φόρεσε τα εχουμε αγώνα και σήμερα. Ανασταίνεται ο Κύριος ακομα μια φορά!

 

Καλή Ανάσταση

Το κείμενο αυτό έγραψαν τα μέλη της ομάδας https://www.facebook.com/groups/1838505143073844/