Ποιος σου είπε ότι το να είσαι εγωιστής είναι κακό; Ποιος σου είπε ότι το να προσέχω, να φροντίζω και να προστατεύω τον εαυτό μου μειώνει παράλληλα την ζωή των άλλων; Βλέπεις θέλω το κέντρο του κόσμου μου να είμαι εγώ γιατί όταν αναγκάζομαι να γίνομαι το κέντρο του κόσμου του άλλου κάτι με πιάνει… ασφυκτιώ, πνίγομαι, θέλω να τα σπάσω όλα. Οκ το κάνεις για λίγο αλλά κάποια στιγμή κάνεις μπαμ και τότε όποιον πάρεις σβάρνα.

Δεν υπάρχει το άλλο μισό σου. Ξέχασε το. Αυτά είναι παραμύθια για μικρά παιδιά. Όσο τα πιστεύεις θα συνεχίσεις να είσαι απλά ένα παιδί. Δύο άνθρωποι πρέπει να επικεντρώνονται στο εγώ τους και να μοιράζονται το κοινό μονοπάτι τους χωρίς να αποκλίνουν από τον εαυτό τους και χωρίς να παραιτούνται από αυτόν. Δύο άνθρωποι αυτόνομοι και ολόκληροι δημιουργούν το άπειρο και προχωρούν στο μέλλον μαζί. Δυο άνθρωποι μισοί το μόνο που σχηματίζουν είναι ένα ‘’Ο’’ και σε αυτό μένουν.

Σαφώς και θα υπάρχουν πράγματα που μοιραζόμαστε μαζί και με τους άλλους, δεν μπορούμε να μείνουμε κλεισμένοι στο καβούκι μας μια ζωή. Δεν γίνεται να μην υποχωρούμε ποτέ, να μην κάνουμε συμβιβασμούς, να μην λαμβάνουμε υπόψη μας τις ανάγκες και τα συναισθήματα των άλλων. Όμως μπορούμε να μιλάμε, να συμφωνούμε, να διαφωνούμε, να σεβόμαστε την άποψη του άλλου, να παραχωρούμε λίγο από τα όρια μας στο άλλο για να μπει στην ζωή μας και να μας προσφέρει κι αυτός πράγματα. Από την άλλη όμως όταν οι δρόμοι μας χωρίζουν ανήκεις στον δικό σου κόσμο και εγώ στον δικό μου.
Αν εγώ ξεφύγω από το δικό μου μονοπάτι και μπω στο δικό σου τότε αναγκαστικά θα εξαρτώμαι από εσένα στο που με πας και τι μου δίνεις.

Θα με πεις εγωκεντρικό; Δεν με νοιάζει!Εγώ έμαθα να ζω ανεξάρτητος. Προχωράω με τα δικά μου θέλω, γιατί αυτά που εγώ κρίνω σημαντικά για εμένα είναι πιο σημαντικά από αυτά που κρίνουν οι άλλοι για εμένα.

Το πρώτο πράγμα για την συνύπαρξη με τον άλλο είναι η αποβολή κάθε είδους εξάρτησης. Όταν το καταλάβεις αυτό τότε θα γίνεις και ο πρωταγωνιστής της ζωής σου, γιατί χωρίς πρωταγωνιστή καμία ταινία δεν μπορεί να υπάρξει.

Ο εγωισμός είναι κάτι που έχουμε όλοι μας, από μικροί. Στην πραγματικότητα είναι ένα στοιχείο που όλοι συγχωρούμε στον εαυτό μας αλλά ποτέ στους άλλους. Το περιβάλλον στο οποίο ζούμε και μεγαλώνουμε και η προσωπικότητα μας, καθορίζει το πόσο θα γιγαντωθεί και το πόσο θα επηρεάσει αρνητικά ή όχι την ενήλικη ζωή μας.