Ζωή στο περιθώριο. Είμαι σίγουρη ότι έχεις παρακολουθήσει στενά (πολύ παραπάνω από ό,τι πρέπει μου φαίνεται) το Μάικλ Σκόφιλντ. Είδες δικέφαλους τρικέφαλους χόρεψες στους ρυθμούς μίας απόδρασης από φυλακές με μαναράκια και τρελούς που μάλλον υποδήλωναν to αμερικάνικο όνειρο του φυλακισμένου και μετά τέλος.

Ξέχασε λοιπόν ό,τι ήξερες για το μαγευτικό κόσμο των φυλακών. Η πρόσκληση σήμερα περιλαμβάνει αργεντίνικο ταγκό μέσα στις περιθωριακές φυλακές του Μπουένος Άιρες όπου μεταξύ σοβαρού και «μαύρου» γέλωτα παρακολουθείς έναν άλλο κόσμο. Αστείο, μισητό, τρομακτικό αλλά και άκρως περίεργο. Γιατί εδώ μιλάμε για μία μικρογραφία ακόμα και γελοιογραφία της κοινωνίας που αν καλά καλά την αναγνωρίσεις μέσα στα μάτια των κρατουμένων, διαπιστώνεις πως οι ισορροπίες σε όλα βρίσκονται επάνω σε ένα λεπτότατο σκοινί που κάποιοι το θεωρούν ανθεκτικό ενώ είναι έτοιμο να σπάσει.

Ζωή σαν παραμύθι. Κλίκες, παραεμπόριο, δίπορτο, μπες βγες και δε σε παίρνει χαμπάρι κανείς ή μάλλον σε παίρνει χαμπάρι αλλά με λίγο «λαδωματάκι» γίνεται συμμέτοχος σε ένα απίστευτο ντελίριο από παρανομίες, φόνους, βιασμούς, ακόμα και απαγωγές! Κι εκεί, ο ασταμάτητος αγώνας μεταξύ του καλού και του κακού, θέλοντας να κερδίσουν τον πόλεμο και όχι τη μάχη ενίοτε, αλλάζοντας ρόλους και  για να καμουφλάρουν τις πραγματικές προθέσεις τους, γίνεται το κεντρικό θέμα της σειράς.

Ένας νέος της εποχής. Πρώην αστυνομικός. Κρατούμενος, εξυπηρετώντας συμφέροντα δικαστή που ψάχνει απεγνωσμένα (καθόλου θα έλεγα) την κόρη του που έχει απαχθεί. Και ο κεντρικός ήρωας πρέπει να ψάξει απαντήσεις μέσα σε μία φυλακή. Όπου δύο αδέλφια μονοπωλούν το εμπόριο αλλά και την καλοπέραση. Όπου ο διευθυντής «παίζει σε πολλά ταμπλό» προκειμένου να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα. Και ένα ειδύλλιο μεταξύ της κοινωνικής λειτουργού και του πρωταγωνιστή υπό την αναζήτηση του χαμένου του παιδιού σκάει από το πουθενά. Πολλές πληροφορίες και μόλις 13 επεισόδια για να λυθεί ένα ολόκληρο παζλ.

Πολλά τα λεφτά Άρη. Αλλά και η σειρά είναι εξαιρετική. Ρόλοι και ηθοποιοί με φοβερά θεατρικά κίνητρα και ένα περιβάλλον τόσο αληθινό, όσο και το σπίτι που μένουμε. Όλο το στήσιμο της φυλακής  θα μπορούσε να ήταν και το κακοτόπι μιας φαβέλας στη δική τους γείτονα χώρα, όπου κυριαρχεί η ατέλειωτη αγάπη για το ποδόσφαιρο για τα προκριματικά του μουντιάλ, η έντονη επιθυμία για δύναμη και εξουσία, για ανεμελιά, αλλά και να ανακατευτεί ένα ολόκληρο σύμπαν.  Κομπίνες, αυτοκτονίες, χτύπημα του στήθους σαν τους γορίλες, μία κοινωνία αντρών που λίγο πολύ αφήνει ανοιχτή πορτούλα σε μερικά κοριτσόπουλα και λίγες ώρες ικανοποίησης. Και ίσως κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μια μικροεπιθυμία για φυγή. Για οριστική απόδραση.

Ερωτήματα. Άραγε πώς βγαίνεις από τη φυλακή και διαπράττεις απαγωγή και φόνους; Πόσο βρόμικη είναι η δικαιοσύνη και πόσο καθαρός είναι ένας διευθυντής των φυλακών πίσω από το στιλάτο κοστούμι του και τη διάθεσή του για αγόρευση; Πόσο εύκολο είναι ο νικητής να γίνει ηττημένος? Ποιος είναι το καλό παιδί στη φυλακή και μέχρι πού μπορεί να φτάσει για να επιβιώσει; Άραγε οι δέκα εντολές είναι μέρος της χριστιανικής θρησκείας ή η σελίδα 3 στο περιοδικό κοσμοπόλιταν; Μία λοιπόν μικροκοινωνία με αρχηγούς με αυλικούς και με πρωτοπαλίκαρα κρύβουν τις απαντήσεις.

Έχω απομονώσει αρκετούς ηθοποιούς σαν ερμηνείες (και όχι μόνο, μην ξεχνιόμαστε!). Ο κεντρικός πρωταγωνιστής Χουάν Μινουχίν που πριν λίγο καιρό φιγουράριζε στα περιοδικά αγκαλιά με το Γουίλ Σμιθ είναι έντονα δραματικός και θα έλεγα αρκετά ενδιαφέρων στο δύσκολο έργο των διπλών παιχνιδιών. Υπέροχος ο διευθυντής φυλακών, ο Τζεράρντο Ρομάνο, στην πραγματικότητα πτυχιούχος δικηγόρος που τα άφησε όλα για την ηθοποιία, βρέθηκε παραδόξως σε αυτήν τη σειρά να εφαρμόζει τις δικηγορίστικες συνήθειες. Αγόρευση σε όλο της το μεγαλείο. Καταπληκτικός επίσης ο αρχηγός κρατούμενος. Στο ρόλο του ο Κλαούντιο Ρίσσι, ένας ηθοποιός με υπέροχα αναπτυσσόμενο μαύρο χιούμορ που κατά τη διάρκεια της σειράς δεν ξέρεις αν θέλεις πραγματικά να το μισήσεις ή να γελάσεις με το βλέμμα του και με τις πράξεις του. Προσέξτε τα μάτια του. Τι να πω για τον αδελφό του κρατούμενου επίσης. Ακόμα ψάχνομαι αν έχει συγγένεια με τη γνωστή μας λατίνα τραγουδίστρια Νέλλυ Φουρτάδο. Ο Νικολάς Φουρτάντο με σπέσιαλ δοντάκι, κομμένο διαγώνια με μαθηματική ακρίβεια, με φανελίτσα Εθνικής Αργεντινής και ξανθό που σκοτώνει (ερωτήματα για κομμώτριες και χέαρ στάιλιστ) σε φοβίζει λιγάκι Άμα γκουγκλάρεις για να δεις πώς είναι στην πραγματικότητα, θα σου φύγει το σαγονάκι από τον κοιλιακό και τη μελαμψά δα του σέξι Λατίνου.

Τη σειρά αυτή να τη δείτε για πολλούς λόγους. Μία ιδανική κοινωνία δεν αφήνει στο έλεος της μία τέτοια τάξη πραγμάτων στα σωφρονιστικά ιδρύματα. Γεννιούνται πολλά ερωτήματα αν η σειρά προκύπτει από διάφορες πραγματικές ιστορίες ή είναι ξεκάθαρα εξ’αρχής προιόν μυθοπλασίας. Δεν έχω πειστεί για το ειδύλλιο του πρωταγωνιστή με την κοινωνική λειτουργό γιατί θα ήθελα λίγο παραπάνω στοιχεία να δένουν με την υπόλοιπη υπόθεση. Είναι επίσης ιδιαίτερα ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε όλο αυτόν τον αγώνα επίδειξης δύναμης. Πόσο αλλοτρίωση άραγε μπορεί να δεχθεί ένας άνθρωπος? Το ερώτημα παραμένει.

Δεν γνωρίζω ακόμα αν θα υπάρξει δεύτερος κύκλος. Η σειρά κλείνει με πολλές απαντήσεις αλλά παραμένει με πολλά καίρια ερωτήματα ως προς τον ήρωα της υπόθεσης. Το σίγουρο είναι πως η αργεντίνικη τηλεόραση που έχει αρκετά κοινά με τις ελληνικές σειρές μου έχει κινήσει το ενδιαφέρον σε βαθμό που θα ψαχτώ πολύ να βρω κι άλλες σειρές. Καθόλου τυχαίο Άλλωστε ο αργεντίνικος κινηματογράφος είναι πολυβραβευμένος και έχει να πει πολλά για την ανθρώπινη ύπαρξη και τις σχέσεις μέσα από αξιομνημόνευτες ερμηνείες.

Αν δεν βρείτε τηλεοπτικά σε κάποιο σταθμό τη σειρά αναζητήστε την διαδικτυακά ίσως με αγγλικό υπότιτλο. Αξίζει πραγματικά να μπείτε στον κόπο.