Σε μια χώρα που πονά, που νοσεί, που υποφέρει, που μεταναστεύει, θέλω σήμερα να της πω γιατί έμεινα εδώ. Θέλω να στείλω ένα γράμμα στην χώρα μου ελπίζοντας πως αποστολέας και παραλήπτης θα βρίσκονται πάντα στο ίδιο μέρος. Σε μια όμορφη χώρα, όχι ομορφότερη απ’ όλες τις άλλες αλλά σίγουρα πολύ γοητευτική στα δικά μου μάτια.

Δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα αντέξω να βρίσκομαι σ’ αυτήν την πολύπαθη Ελλάδα. Ξέρω ότι θα το παλέψω με νύχια και με δόντια να είμαι εδώ, να μένω εδώ γιατί το θέλω πολύ. Πάντα το ήθελα. Κι αυτά τα »θέλω» που κρατούν χρόνια ενισχύονται και δυναμώνουν. Δεν γνωρίζω αν τα νύχια μου θα είναι πάντα αρκετά γερά για να αντέχω και τα δόντια μου όσο πρέπει δυνατά και κοφτερά για να υπομένω. Δεν είμαι καν σίγουρη αν είμαι φανερά δειλή για να κάνω αλλού μια νέα αρχή ή αρκετά θαρραλέα για να κάτσω πίσω και να δω το τέλος.

Σεβόμουν πάντα τους μετανάστες για ό,τι αφήνουν πίσω, ό,τι στερούνται, ό,τι απαρνούνται. Αναντίρρητα θέλει εξαιρετική δύναμη αυτό. Σκέφτομαι κι όσους μένουν πίσω στην βάση τους ελπίζοντας και παλεύοντας. Αποχαιρετώντας τους δικούς τους ανθρώπους ξέροντας μέσα τους πως όλα θα αλλάξουν. Γιατί αυτός που φεύγει πάντα πιστεύει πως πως θα ξαναγυρίσει στα πάτρια εδάφη κι ίσως να είναι αυτό που τον κρατά όρθιο και δυνατό στα δύσκολα ξεκινήματά του. Και νομίζει πως θα τα βρει όλα όπως τα άφησε ταχτοποιημένα κι όμορφα χωρίς να τα αγγίξει ο χρόνος. Αυτός όμως που μένει πίσω να κουνάει το μαντίλι βαθιά μέσα του ξέρει πως γυρισμός δεν υπάρχει. Κι αν υπάρξει ακόμα ο χαμένος χρόνος δεν αναπληρώνεται, οι στιγμές δεν ξαναγυρνούν και οι εμπειρίες παύουν να γίνονται άξαφνα κοινές αναμνήσεις για να μοιραστούν. Αυτός που φεύγει διατηρεί μια ελπίδα ζωντανή, αυτός που μένει την θάβει για να μην πονά, για να μην περιμένει άδικα. Το ξέρω γιατί κάποτε ήμουν πίσω και κρατούσα εγώ εκείνο το μαντίλι που δεν ξέρω καν που είναι κρυμμένο αυτή την στιγμή.

Έμεινα εδώ γλυκιά μου πατρίδα μάλλον όχι γιατί έκανες τα πάντα να με κρατήσεις. Μην σου πω ότι έβαλες και τα δυνατά σου για να με διώξεις στις μη παραγωγικές και μη δημιουργικές μου στιγμές. Για εσένα ήμουν απλώς ένα νούμερο, ένας αριθμός του πληθυσμού σου. Έμεινα εδώ γιατί θέλω να σε δω να ξαναγεννιέσαι κάποτε και να γίνεσαι καλύτερη για τα νέα, ευαίσθητα, δυνατά κι ελπιδοφόρα παιδιά σου. Γιατί όσο εσύ Ελλάδα μου δεν φροντίζεις να εξασφαλίζεις ένα κράτος πρόνοιας, ασφάλειας, παιδείας και υγείας κάποιοι λίγοι προσπαθούν να το κάνουν με πείσμα τρελό, υπομονή ανεξάντλητη κι επιμονή ανεξήγητη.

Έμεινα εδώ γιατί όσο εσύ μας χαντακώνεις, κάποιοι ορθώνουν ανάστημα. Σε αντικαθιστούν επάξια και σε βγάζουν ασπροπρόσωπη και φωτεινή. Δείχνουν τα φιλάνθρωπα αισθήματα τους σε γέρους, νέους, παιδιά, άστεγους, άπορους και σε όσους ζητούν απεγνωσμένα βοήθεια.

Έμεινα εδώ δηλαδή για τους ανθρώπους. Όχι μόνο για τους δικούς μου ανθρώπους, τους φίλους και την οικογένεια μου, που είναι εκ φύσεως πολύτιμοι, αλλά για τους άλλους. Γι’ αυτούς τους άλλους που ξέρουν να μοιράζουν και να μοιράζονται, τα ρούχα τους, το φαί τους, την γνώση τους, την περιουσία τους, τον εαυτό τους ολόκληρο διαθέτουν χωρίς να κοιτάνε ταυτότητες. Έμεινα εδώ γιατί αυτοί είναι το καλύτερο παράδειγμα για εμένα και το παιδί που μεγαλώνω και θέλω να γίνω ένα με αυτούς. Δεν θέλω να σε αφήσω στα χέρια των άλλων. Αυτών που κοιτάνε μόνο τον εαυτό τους, τονώνουν το εγώ τους με την δυστυχία των άλλων, καυχιούνται για το παρελθόν σου και καρπώνονται δίχως να το αξίζουν τον χαρακτήρα σου.

Θα συνεχίσω να μένω εδώ ούσα υπερήφανη και τυχερή, όχι για την Ακρόπολη και για τον Παρθενώνα σου, εγώ ούτε τούβλο δεν κουβάλησα εκεί ούτε κουράστηκα γι’ αυτό. Μα θα μείνω για τον δάσκαλο που μόνος του σκοτώνεται χωρίς εχέγγυα, για τον φιλεύσπλαχνο που χαρίζει χωρίς ανταπόκριση, για τον γιατρό που φροντίζει ανιδιοτελώς. Γιατί αυτοί αξίζει να αναδειχτούν κι όχι οι άλλοι. Γιατί η Ελλάδα που αγαπώ εγώ τέτοιους ανθρώπους έχει και πρέπει και να ακουστούν και να φανούν. Αυτή είναι η περιουσία σου Ελλάδα. Οι άνθρωποι της.

Θάλασσες, βουνά και κάμπους θα βρω κι αλλού. Ο ήλιος είναι παντού. Το φεγγάρι βγαίνει για όλον τον κόσμο. Αυτούς τους ανθρώπους όμως μόνο εδώ μπορείς να τους βρεις. Αυτό το φιλότιμο κι αυτή η καρδιά θαρρείς πως μόνο εδώ ευδοκιμεί. Αυτή η γενναιοδωρία κι αγάπη νομίζεις πως μόνο εδώ φυτεύεται καρποφορεί και ανθεί. Κι εγώ θέλω να μείνω εδώ να μάθω πως γίνεται. Για να μπορώ να το μεταφέρω.