Ένα παιδί αυτοκτόνησε χτες. 16 χρονών. Σίγουρα θα είχε τους λόγους του. Ερωτική απογοήτευση; Άγχος; Bullying; Οι γονείς εμβρόντητοι. Δε θέλω να συζητήσω άλλο το γεγονός απλά το ανέφερα επειδή στάθηκε αφορμή για σκέψεις μου. Αναμνήσεις.

Ήμουν 13 χρονών, έκανα διακοπές στο νησί με τον παππού και τη γιαγιά. Περνούσα καλά. Βαριόμουν λίγο γιατί δεν είχα παρέες και όλη μέρα διάβαζα βιβλία, έβλεπα ταινίες, άκουγα μουσική και έκανα βόλτες με το ποδήλατο. Έπαιρνα το ποδήλατο και εξαφανιζόμουν για ώρες. Οι παππούδες δεν ανησυχούσαν ιδιαίτερα – άλλες εποχές. Απλά έκανα βόλτες με το ποδήλατο. Μακριά.

Το θυμάμαι λες και είναι τώρα. Κάνω ποδήλατο στον παράδρομο ενός κεντρικού επαρχιακού δρόμου με πυκνή ροή αυτοκινήτων που κινούνταν με μεγάλη ταχύτητα. Κάπου έχει ένα παγκάκι. Αφήνω το ποδήλατο δίπλα και κάθομαι. Και κοιτάζω τα αμάξια. Νιώθω ένα κενό. Όχι θλίψη. Κενό. Μα περισσότερο απ’ όλα νιώθω βαρεμάρα και μια αίσθηση πως όλα είναι μάταια, πως η ζωή μου δεν έχει καμιά σημασία, κανέναν σκοπό, δε τρέχει και τίποτα να μην υπάρχω. Είμαι 13 χρονών, χωρίς ουσιαστικά προβλήματα, με γονείς που με λατρεύουν, με φίλους, κοινωνικά αποδεκτό, ένα παιδί συναισθηματικά και ψυχολογικά ακέραιο. Νόμιζα. Και ξαφνικά, δε θέλω να υπάρχω. Χωρίς λόγο.

Κοιτάζω τα αυτοκίνητα, κοιτάζω κυρίως φορτηγά με μεγάλες ρόδες. Αν πεταχτώ μπροστά σε ένα από αυτά δε θα μπορέσει να σταματήσει, είναι σίγουρο. Με κάνω εικόνα να με συνθλίβει ένα φορτηγό. Και αυτό δε μου προκαλεί τρόμο. Ούτε στεναχώρια.

Ούτε στιγμή δε σκέφτομαι το σοκ των γονιών μου, τη φρίκη τους. Ούτε τους παππούδες, θα πέθαιναν σίγουρα, όλη η ευθύνη θα έπεφτε πάνω τους “Τι κάνατε στο παιδί! Ήταν μια χαρά! Πως το αφήσατε να βρεθεί εκεί! Μόνο του!” Δεν σκέφτομαι τους φίλους, την κολλητή μου από το σχολείο. Μου περνάει απλά από το μυαλό πως θα το ξεπεράσουν, δεν είναι τόσο σημαντικό. Τα μάτια μου έχουν εστιάσει στις μεγάλες ρόδες των αυτοκινήτων. Μου φαίνεται τρομερά ενδιαφέρον να βρεθώ από κάτω. Κάθομαι εκεί πολύ ώρα.

Δεν θυμάμαι γιατί δεν το έκανα. Έχω την αίσθηση πως ο μόνος λόγος που δεν το έκανα είναι επειδή λυπήθηκα αυτόν που θα με χτυπούσε με το αυτοκίνητο του. Θυμήθηκα τον θείο μου πριν λίγες μέρες που όταν ήμασταν στο αυτοκίνητο του και γυρνούσαμε από βόλτα, πάτησε μια γάτα. Θυμήθηκα πόσο είχα στεναχωρεθεί με τη γάτα που την πατήσαμε. Και ο θείος μου. Δεν το έδειξε, μα ένιωσε πολύ άσχημα. Ένιωσε τύψεις. Δεν ήθελα να νιώσει έτσι και ο άνθρωπος που θα με σκότωνε. Και κάπως έτσι, μια πατημένη γάτα μου έσωσε τη ζωή.

Γύρισα με το ποδήλατο σπίτι και έφτιαξα ένα κέικ με τη γιαγιά μου. Νομίζω βγήκαμε για για φαγητό εκείνο το βράδυ. Δεν ξανασκέφτηκα ποτέ να αυτοκτονήσω, ακόμα και στα χρόνια που ακολούθησαν και σε μεγάλες λύπες και προβλήματα που προέκυψαν. Ερωτικές απογοητεύσεις, ασθένειες και θάνατοι συγγενών, απώλειες φίλων και ερωτικών συντρόφων, οικονομικά αδιέξοδα, μοναξιά. Δεν το σκέφτηκα ούτε όταν βίωσα κατάθλιψη λοχείας. Δεν θυμάμαι να πέρασε ποτέ από το μυαλό μου να αυτοκτονήσω, παρόλο το βάρος της μεγάλης θλίψης που ένιωθα.

Περνάνε τα χρόνια. Βλέπω τα παιδιά μου, πλησιάζουν εφηβεία πλέον. Και μου φαίνονται ευτυχισμένα, να εδώ απέναντι μου είναι, παίζουν στο play station και φωνάζουν και γελάνε και μου ζητάνε να παραγγείλουμε πίτσα. Και ξαφνικά, διαβάζω την είδηση για το παιδί που αυτοκτόνησε. Και περνάει σα σκηνή από ταινία από το μυαλό μου η εικόνα μου να κάθομαι στο παγκάκι στον παράδρομο και να με έχουν υπνωτίσει οι ρόδες από τα φορτηγά. Ήταν η εφηβεία; Ήταν η βαρεμάρα; Ήταν αδιάγνωστη υφέρπουσα κατάθλιψη που έκανε αισθητή την παρουσία της και δεν ξαναχτύπησε ποτέ με τον ίδιο τρόπο; Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο πως πλέον ως γονιός τρέμω. Αναστατώθηκα πολύ. Που ως παιδί εγώ, τη συγκεκριμένη στιγμή δεν σκέφτηκα τους γονείς μου και την υπέρτατη αγάπη τους που δεν στάθηκε ικανή να με αποτρέψει από τέτοιες σκέψεις. Που τελικά δεν το έκανα επειδή λυπήθηκα έναν ξένο και δεν ήθελα να νιώσει τύψεις.

Ίσως υπερβάλλω. Ίσως και να μην το έκανα και ποτέ. Ίσως απλά επρόκειτο για ανόητες σκέψεις που εκ των υστέρων μεγαλοποιώ. Δεν ξέρω και δεν θα μάθω ποτέ.

Απλά από την ώρα που έμαθα για την αυτοκτονία του παιδιού, δεν βγαίνει από τη σκέψη μου εκείνο το φλερτ μου με τον θάνατο. Σαν να τις βλέπω τώρα τις ρόδες του φορτηγού. Ήμουν 13, δεν είχα σοβαρά προβλήματα. Απλά βαριόμουν και ένιωθα πως δεν είχε σημασία η ζωή μου. Πως όλα ήταν μάταια.

Ίσως και να μην το έκανα ποτέ.

Τα παιδιά μου φαίνονται χαρούμενα.

Έχω αναστατωθεί πολύ από χτες. Ένα παιδί αυτοκτόνησε.

Χ.