Υπάρχει τίποτε πιο λυτρωτικό και συναρπαστικό, από το να κυνηγάς τα όνειρά σου; Από το να σε κυριεύει ο δαίμονας της προσδοκίας και της δημιουργίας και να σου ταράζει το νευρικό σύστημα; Από το να σου δίνει ένα σκοπό να πραγματοποιήσεις κάτι που γουστάρεις και σε αντιπροσωπεύει; Από το να ακολουθείς μια πορεία που σου ταιριάζει και σε γεμίζει δημιουργικό παροξυσμό; Από το να λες, εγώ αυτό θέλω να κάνω και θα το κάνω με κάθε κόστος;

Υπάρχει. Είναι το να ακολουθείς τα όνειρα κάποιου άλλου. Έτσι απλά γιατί σε άφησε να τα δεις, τα μοιράστηκε μαζί σου, τα πίστεψες, σε ενθουσίασαν, τα αγάπησες. Είναι το ταλέντο που ανακαλύπτεις σε κάποιους ανθρώπους κι από την πρώτη στιγμή σε πιάνει σαν το ψαράκι στο αγκίστρι. Κι εκεί την «πάτησες». Δεν έχει πληγές μωρέ αυτό το αγκίστρι, ούτε πόνο, ούτε αλεύρωμα και τηγάνι. Γαύρος είσαι, (Θρύλε Θεέ μου, Ολυμπιακέ μου!!!), δεν είσαι κανέναν τυχαίο θαλασσινό. Η ανώτερη φύση σου, η ευφυΐα σου, το αλάνθαστο κριτήριο σου, η συνήθεια της κορυφής, τα γονίδια του νικητή κι όλη αυτή η γενναιοδωρία της φύσης πάνω σου, πάντα σε οδηγούν σε ανάλογα μονοπάτια δόξας και σε ανθρώπους που διαθέτουν τα ανάλογα προσόντα. (εδώ στέκεστε όλοι στην ουρά για αυτόγραφο και μην σπρώχνεστε γιατί θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας. Selfie με το είδωλο κατόπιν συνεννόησης με τον υπεύθυνο PR). Μα τις μπουκαπόρτες των πλοίων του Πειραιά (με τον Σαρωνικό του που έχει για καμάρι του τον Ολυμπιακό του), το δόλωμα στο αγκίστρι (στο σταυρό που σου κάνω, μη σώσω να ξαναδώ σεντόνι του τσου λου μέσα στο Ναό), ήταν ένα ΦΥΣΤΙΚΙ! Φυστίκι άτακτο, ανήσυχο, αδίστακτο και αεικίνητο. Που έλεγε ιστορίες για σαρδέλες και σατανικές συνταγές για σκέτους καφέδες με ζάχαρη, ή περιπέτειες ακατάλληλες δια ανηλίκους σε κάστρα της Κροατίας. Σοκ και δέος! Πούθε ξεφύτρωσε και από πού είναι τούτο το ξηροκάρπι; Απ΄το χωριό μας είπε δεν το ξέραμε, αλλά γελάστηκε πικρά. Το ξέραμε καλά κι από πάντα. Μπορεί και να το ψάχναμε χρόνια, πολύ πριν γίνουν τις μόδας τα αμπεραλέρτια και τα σιλβεραλέρτια. Φανάρι σαν τον Διογένη δεν είχαμε. Πολιτισμός ρε και τεχνολογία. Επιστήμη και πρόοδος! Είχαμε πληκτρολόγια και ποντίκια, ιντερνέτια και λαπιτόπια, σμαρτφόνια και πισιά. Πληροφορίες και απόψεις, ιστορίες και γεγονότα που έτρεχαν με ταχύτητα μπροστά μας και από το ένα έμπαιναν και το άλλο έβγαιναν. Μέχρι που ήρθε το Φυστίκι του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου 1! Και μόνο έμπαινε και δεν έλεγε να βγει.
(Αν εδώ έχεις απορίες, λυπάμαι αλλά πέρα από το ότι θα χάσεις την τάξη καθότι μετεξεταστέος σε όλα τα μαθήματα, δεν θα έχεις την ευκαιρία να γραφτείς με χρυσά γράμματα στο Libra d’oro της επιμελήτριας. Πίστεψε με, είναι τεράστια η απώλεια και μεγάλη η συμφορά που θα σε βρει).

Ήρθε λοιπόν το φυστίκι και μάτια δάκρυσαν, κοιλιές πόνεσαν, βρακιά κατουρήθηκαν, άσπιλες κορασίδες κολάστηκαν, αθώα αγόρια παρασύρθηκαν. Δεν έγραφε, πυροβολούσε! Έρωτας με την πρώτη ματιά! Όχι φτερωτός με βέλη και καρδούλες, ρομαντική μουσική για υπόκρουση και έναστρος ουρανός σε παραλίες καλοκαιρινές τα βράδια. Για φυστίκι μιλάμε, άρα για φυστίκωμα. Αλμυρό φυστίκι. Όπως τα δάκρυα που έχυσες άπειρες φορές όταν το διάβαζες. Εντάξει το έχω πάρει χαμπάρι πως μόνο σεξουαλικά υπονοούμενα βάζεις στο μυαλό σου με τις ως άνω λέξεις. Λες και δεν σε ξέρω τι προστυχάτζα είσαι. Οκ θα συνεχίσω στο ίδιο κλίμα μη σε χάσω από αναγνώστη. Το να διαβάζεις το φυστίκι είναι σαν να έρχεσαι σε οργασμό. Είναι οι ορμόνες της ευφορίας που σε κατακλύζουν, ή το ηλίθιο βλέμμα της ευχαρίστησης που μένει καρφωμένο για ώρα στη μούρη σου. Και που δεν κρατιέσαι και θες να το μοιραστείς και με άλλους. Εδώ νομίζω πως σε κατακλύζουν σκέψεις περί οργίων και ομαδικών ενεργειών και σου έχουν ανεβάσει κάπως τους παλμούς. Ε είσαι στο σωστό δρόμο! Το έπιασες επιτέλους! Το φυστίκι στην πρώτη γραμμή κι εμείς να ακολουθούμε στο όργιο! Ένας ένας να γινόμαστε κάθε μέρα και πιο πολλοί κι ο χώρος να μην μας φτάνει, να πρέπει όπως σε κάθε σοβαρό όργιο να οργανωθούμε ρε παιδιά. Και σαν κλασικά καψουράκια να θέλουμε να διαλαλήσουμε τον έρωτά μας. Το αντικείμενο του πόθου μας είχε ένα όνειρο κι έγινε και δικό μας. Κι έτσι ένα χρόνο πριν, γεννήθηκε το bluez μας. Ένα όργιο συναισθημάτων, ταλέντου, απόψεων, φαντασίας, συμμετοχών, ανταπόκρισης, αγάπης και προσδοκιών.

Ήμουνα εκεί κι είμαι τόσο τυχερή! Θυμάμαι σαν χτες το πρώτο κείμενο που ήρθε στο e-mail της σελίδας, την αγωνία και τη χαρά για την ανταπόκριση του κόσμου, το άγχος και το διπλό, τριπλό, χιλιοστό τσεκάρισμα στις διορθώσεις των κειμένων, μην ξεφύγει τίποτα και γίνουμε και ρόμπα. Άγνωστοι άνθρωποι που μας έκαναν την τιμή να στείλουν δικά τους κείμενα, για να αρχίσει μια σχέση που έκτοτε όλο και δυναμώνει. Άγνωστα ονόματα που στη συνέχεια έγιναν φίλοι και συνεργάτες, παρέα και στήριξη. Και πάνω απ΄όλα άνθρωποι που σου εμπιστεύονταν τα εσώψυχα τους, μοιράζονταν τον πόνο τους, τις πληγές και τη χαρά τους. Ταλέντα! Πολλά ταλέντα! Πολλές προσωπικότητες, πολλοί χαρακτήρες, πολλά συναισθήματα.

(Ακολουθεί εσωτερικός μονόλογος…)
«Παραδέξου μια φορά πως το πρώτο πράγμα που έκανες και κάνεις μόλις έρθει κείμενο στο mail των guests είναι να αρχίσεις να μετράς τις λέξεις σαν τον Γερολαδά! Όχι μία μία βέβαια. Στο word καλέ, κόπι πάστε και επικόλληση. Έτσι κι έχει ξεφύγει κανείς την πούλεψε. Παίρνεις το σοβαρό σου ύφος και στέλνεις απάντηση στον αποστολέα πως δεν πληρεί τους όρους για δημοσίευση. Είπαμε 500 έως 1000 λέξεις! Ή ενημερώνεις ευγενικά πως υπάρχουν συντακτικά ή ορθογραφικά λάθη που καθιστούν αδύνατη τη δημοσίευση. Δεν έχει πάρει χαμπάρι κανείς πως είσαι εμμονική και έτσι και δεις κόκκινη υπογράμμιση κάτω από λέξη, βρυχάσαι μανιασμένα και πετάς φλόγες και κεραυνούς από το κρανίο. Πλέον και λίστα για το σούπερ μάρκετ να γράψεις, κάνεις καταμέτρηση λέξεων και πας να πατήσεις με το στυλό δεξί κλικ για να διορθώσεις τα ορθογραφικά. Τέτοια κατάντια! Α δεν ξύπνησες ένα πρωί όμως και είπες «εγώ ειμί ο διορθωτής του κόσμου, ο ακολουθών εμοί ου περιπατήση εν την ανορθογραφία». Έχεις σοβαρό άλλοθι. Τι σκατά έφαγες τόσα χρόνια στο δημοτικό για να μάθεις πως μετά από τελεία ακολουθεί κεφαλαίο γράμμα, ή όταν γράφεις….και θες να εκφράσεις το οτιδήποτε….δεν είναι λογικό….να χρησιμοποιείς…..δεκάδες τελίτσες…..ενδιάμεσα….Έχω θέμα λέμε!!!!! Όχι άλλες τελίτσες. Α και το ερωτηματικό, δεν είναι δίπλα στο δεξί shift στο πληκτρολόγιο, το γιουνάιτεντ κίντομ μου μέσα! Σα παν σα παν αριστερά είναι, κρυμμένο και σου κάνει ναζάκια κάτω από το πλήκτρο κιου. Α ξέχασα είσαι αγγλοθρεμμένος οπότε το γράφω στη γλώσσα σου: Q. Εντάξει τώρα; Εκεί μόλις το πατήσεις βγαίνει! Άμα πατήσεις και το shift θα σου βγάλει άνω κάτω τελεία! Ε ρε τι μαθαίνεις άμα ο άνθρωπος έχει μόρφωση!»

Αυτά κι άλλα πολλά στοιχειώνουν τη ζωή της ταπεινής επιμελήτριας. Που άπειρες φορές ούτε λέξεις μπορεί να μετρήσει, ούτε ορθογραφικά να υπολογίσει, γιατί πήγες και έστειλες κείμενο που την τσάκισε, την έκανε να κλαίει, τη συγκίνησε, γιατί είδε ένα πραγματικό ταλέντο, όσο μπορεί να κρίνει ως μη ειδική και μόνο με τα δικά της κριτήρια, που μόνο το αλάνθαστο δεν έχουν. Που πολλές φορές θέλει να σου απαντήσει και να στο πει αλλά δεν το κάνει, που θα ήθελε να σε πάρει μια αγκαλιά γιατί νιώθει τον πόνο σου, ή γιατί την έκανες και γέλασε πολύ. Που ενθουσιάζεται γιατί μόλις ανακάλυψε ένα μεγάλο ταλέντο και τρέχει σαν καλό παιδί να το πει στο αφεντικό του (το φυστίκι που λέγαμε). Που τόσοι τυχαίοι επισκέπτες, έγιναν σύντομα μόνιμοι συντάκτες και καμαρώνει σαν άλλος Κολόμβος που ανακάλυψε Νέα Γη! Που έχει γλιτώσει τα χάπια και τον ψυχίατρο από καθαρή τύχη μέχρι στιγμής, όταν έχοντας χίλια δυο προσωπικά στο κεφάλι της, διαβάζει το ένα πίσω από το άλλο τα μακάβρια ή λυπητερά κείμενα, γιατί δεν είναι είπαμε στυγνή επαγγελματίας για να αντιμετωπίζει την κάθε περίπτωση αποστασιοποιημένα.

Που μαύρο φίδι στον κόρφο της (η εκδίκηση των guests είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο), γιατί γράφει κείμενο αυτήν τη στιγμή και κουνάει δάχτυλα για έκταση και ορθογραφικά και της έχουν βαρέσει όλοι οι πυρηνικοί συναγερμοί, πως έφτασε ήδη τις 1317 λέξεις. Κι ότι δεν σούβλισε το αφεντικό πριν τρεις μέρες θα το σουβλίσει με αυτήν στη σούβλα-guest, να μάθει να κάνει την έξυπνη.

Κλείνω το κείμενο βεβιασμένα! Ένας χρόνος thebluez.gr και δεν το πιστεύω πως πέρασε! Να ζήσουμε, να τα εκατοστήσουμε, να αυξηθούμε και να πληθύνουμε, να χαιρόμαστε το αφεντικό μας, που μας το έστειλε η ζωή για να μας δείξει πόσο ωραία είναι. Γιατί πάντα θα γράφουν ιστορία οι παρέες, γιατί κάθε σας ανταπόκριση, κάθε σας σχόλιο, κάθε ένας που μπαίνει στον κόπο να μας διαβάσει είναι πολύτιμος. Γιατί τα ευχαριστώ πάντα θα είναι λίγα και δεν μπορούν να εκφράσουν αυτό που νιώθουμε, για κάθε αναγνώστη ξεχωριστά. Γιατί όταν μοιράζεσαι το όνειρο, τότε μόνο είσαι στον σωστό δρόμο. Και γιατί ακολουθεί βαρύγδουπη αποφώνηση καθώς δεν πρέπει να κλείσω το κείμενο σαν βλαχάρα αμόρφωτη. Κοτζάμ επιμελήτρια κειμένων.

«…όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε εις το «εμείς» κι όχι εις το «εγώ».

Αυτά έλεγε ο Μακρυγιάννης. Κι αυτό είναι το bluez. Όλοι εμείς οι βοηθοί, οι συγγραφείς, οι αναγνώστες. Και μας ταιριάζει απόλυτα ο Μακρυγιάννης. Ούτε επαγγελματίας γραφιάς ήταν, ούτε ειδήμονας. Κι έμαθε να γράφει για να βγάλει από μέσα του το συναίσθημα για τον δικό του αγώνα. Αυτό δεν κάνουμε όλοι μας;

 

Ελένη

Υ.Γ. 1526 λέξεις! ΑΠΟΛΥΟΜΑΙ!! Αν υπάρχει εργατολόγος στους αναγνώστες του bluez να επικοινωνήσει άμεσα μαζί μου. Η απόλυση θα είναι εκδικητική. Το αφεντικό είναι Βάζελος!