Εκείνα τα άτομα που αγαπάμε, εκείνα που πάντα έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας σχεδόν συνέχεια, εκείνα που μας βγάζουν τον καλύτερο μας εαυτό, αυτά τα άτομα πρέπει να τα νοιαζόμαστε λίγο παραπάνω.

Η καθημερινότητα εκτυλίσσεται τόσο ραγδαία που ξεχνάμε μέσα στη μέρα πώς να ζούμε και πώς να αγαπάμε. Μπορεί να απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο, δημιουργώντας ένα τόσο μεγάλο χάσμα στις σχέσεις μας με τα δικά μας πρόσωπα, που πιο εύκολο είναι να πέσουμε σε αυτό και να μας κατασπαράξει, παρά να έρθουμε ένα βήμα πιο κοντά. Λέμε πως δεν είμαστε τόσο εγωιστές που να ψάχνουμε απεγνωσμένα κάποιον να μας ακούσει και να μας στηρίξει, ενώ παράλληλα εμείς δεν απλώνουμε το χέρι να στηρίξουμε αυτόν που μας έχει ανάγκη, μα συνάμα κάνουμε ακριβώς το αντίθετο.

Νομίζουμε πως έχουμε υγιείς σχέσεις με όλους εκείνους τους συγγενείς, τους φίλους, τα άτομα που πρόλαβαν να κατακτήσουν μια θέση στην καρδιά μας, γιατί όταν βρεθούμε ανταλλάσσουμε χαμόγελα και χαρμόσυνα λόγια, αλλά αναρωτήθηκε ποτέ κανείς αν κρύβεται κάτι πίσω από αυτό; Μια πονεμένη ιστορία, ένα δακρύβρεχτο νέο, ένας απρόσμενος χαμός που, όμως, καταφέρνει ο απέναντι μας να τα σκεπάσει με ένα χαμόγελο, σαν να μην έγιναν ποτέ, σαν να μην τον άγγιξαν ούτε λίγο, και ας του στοίχησαν κομμάτι από τη ζωή του. Κι εμείς βέβαια δεν κάνουμε ένα βήμα πιο κοντά, μια ερώτηση, μια προσπάθεια, μια αγκαλιά, φοβόμαστε άραγε μη τσαλακωθεί το εγώ μας;

Από την άλλη, βέβαια, μήπως αποφεύγουμε αυτές τις συζητήσεις, μήπως είμαστε εμείς που δε θέλουμε να μοιραστούμε ό,τι μας βασανίζει, γιατί ίσως ούτε ένα ψυχικό απόθεμα δε μας έμεινε για να συζητάμε; Μα αν είναι έτσι τα πράγματα, τότε ολοφάνερα υπερισχύει το «εγώ» μας ξανά, να μην πληγωθούμε εμείς, να μη θυμηθούμε εμείς. Λύθηκε, όμως, ποτέ κάτι ξεχνώντας το;

Γιατί ξεχάσαμε να συζητάμε; Ποιος πορεύθηκε μόνος στη ζωή και επιβίωσε ευτυχισμένος; Όσο και αν την αγαπάμε την μοναξιά μας, πάντα κάτι μέσα μας αναζητάει μια συντροφιά, έναν φίλο, ένα στήριγμα να ακουμπήσουμε λίγο την ψυχή μας να ξαποστάσει και μετά να συνεχίσουμε μαζί την πορεία μας σε αυτόν τον μακρύ δρόμο της ζωής.

Ακόμα και αν δεν έχεις την ανάγκη να συζητήσεις, ακόμα και αν επιζητάς την ησυχία, εκείνο το άτομο δίπλα σου, που τρέχει να σε βοηθήσει πάντα, ίσως και να χρειάζεται να το νοιαστείς, όχι επειδή στο ζητάει, αλλά επειδή εσύ θες μέσα από την καρδιά σου να το κάνεις, επειδή καμιά φορά αξίζει να τσαλακωθούμε για να βοηθήσουμε τα δικά μας πρόσωπα.

Μη φοβάστε να αγαπάτε, να συζητάτε και να ενδιαφέρεστε. Ίσως κάποτε τα φέρει έτσι η ζωή που να μην έχετε ούτε έναν άνθρωπο δίπλα σας να σας φροντίσει και να τον φροντίσετε. Αλίμονο σε εκείνους που έζησαν μόνοι, και ακόμα περισσότερο σε εκείνους που έφυγαν μόνοι!

Και αν το καλοσκεφτείς, ένας κύκλος είναι η ζωή, που περπατάς στην περιφέρειά του λες και είναι σχοινί κι εσύ ο ακροβάτης. Μέχρι να ξεκινήσεις, βρίσκεσαι πάλι στο τέλος, μα δεν πρόλαβες να αναλογιστείς ούτε αν ευχαριστήθηκες τη διαδρομή, καθώς πάλευες μη χάσεις την ισορροπία σου. Ένας κύκλος η ζωή κι εμείς περαστικοί…

Κυριακή Χατζηκαντή