Κάθισα και σκέφτηκα τα λάθη σου, τα βρήκα ίσως πάνω και από εκατό. Ήταν ασυγχώρητα, φρικτά, απαίσια. Δεν έχει σημασία ο ακριβής αριθμός, όμως έχει μεγάλη σημασία ότι ΕΣΥ δεν ήσουν εντάξει απέναντί μου. Πήρα χαρτί και μολύβι και ξεκίνησα να γράφω το κατηγορητήριο σου, γέμισα δεκάδες σελίδες με βαρύγδουπες και φρικτές κατηγορίες, με ιστορίες και γεγονότα ανατριχιαστικά. Τα διάβαζα ξανά και ξανά, όμως κάθε φορά είχα να προσθέσω και κάτι ακόμη, μία λεπτομέρεια που σε μετέτρεπε σε μία γυναίκα αράχνη, αδίστακτη. Ακόμη έψαξα για τα δικά μου λάθη, λίγα, σχεδόν ασήμαντα, δεν κατάφερα να γεμίσω μία σελίδα. Πόσο αδικημένος ένιωσα, πόσο ΛΙΓΗ ήσουν για εμένα τον ΚΥΡΙΟ ΤΕΛΕΙΟ και συνέχισα ατάραχος τη ζωή μου.

Μετά από λίγο καιρό σκέφτηκα ότι πρέπει να βρω μία νέα σύντροφο και τότε κάθισα να τη ζωγραφίσω. Δανείστηκα μολύβια και χρώματα από τον γιο μου. Πήρα ένα μεγάλο μπλοκ ζωγραφικής και ξεκίνησα. Με τα μολύβια έγραψα τα χαρακτηριστικά της, ενώ με τα χρώματα ζωγράφισα τη μορφή της. Πόσο φρέσκια, όμορφη, με άριστο χαρακτήρα, ΘΕΩΡΟΥΣΑ ότι ζωντάνευα την ονειρεμένη μου νέα σύντροφο. Τελείωσα και απομακρύνθηκα για έχω μία πλήρη εικόνα της φαντασίωσης μου. Πραγματικά το θέαμα με εντυπωσίασε, όμως … δεν είχε μπλε μάτια, ξανθά μαλλιά, τεράστια στήθη, λεπτή μέση και αδύνατους αστραγάλους. Μα που πήγε η γυναίκα των ονείρων κάθε έφηβου; Κι εγώ, πως ζωγράφισα κάτι άλλο; Δεν μπορούσα να καταλάβω. Πως μπορούσε μία τόσο γνώριμη μορφή να κυριεύσει το νου μου και να γίνει πυρογραφία στο μυαλό μου. Πως μπόρεσαν τα χέρια μου, να σχεδιάσουν τόσο παραστατικά τα χαρακτηριστικά της, αφού δεν είμαι καλλιτέχνης.

Σιγά, αυτός ο παλιοέρωτας είναι σκέφτηκα, θα πιώ δύο ποτάκια το βράδυ και θα συνέλθω, θα μου περάσει. Θα γνωρίσω και καμιά γκομενάρα, θα το κάνουμε από το πρώτο βράδυ στο καπό του αυτοκινήτου και θα γιατρευτώ. Τι και αν έχασα 6 κιλά αυτό το μήνα, αφού το ξέρω καλά ότι ΕΓΩ έχω δίκιο και αυτή το απόλυτο άδικο, το έχω αναλύσει στις σελίδες που έχω γράψει πολλά βράδια τώρα. Άλλωστε μου το επιβεβαίωσε η ΜΑΜΑ μου και δύο, τρεις ΦΙΛΟΙ μου, που άκουσαν τις ΑΠΟΛΥΤΑ αντικειμενικές περιγραφές μου. Δεν είχα πια καμιά αμφιβολία. Έτσι λοιπόν άφησα μερικές μέρες να περάσουν για να ξαναζωγραφίσω την ξανθιά πορνοστάρ μου.

Όταν ήρθε πάλι η μέρα της κρίσεως και ζωγράφισα ότι καλύτερο μπορούσα, απομακρύνθηκα πάλι για να θαυμάσω το αριστούργημά μου. Πόσο αιφνιδιάστηκα, δεν είχε απλά τη μορφή ΣΟΥ, αλλά πλέον είχε ακόμη και το άρωμά σου. Κάθισα λοιπόν να ξαναδιαβάσω το τεράστιο κατηγορητήριό σου. Αλλά πολλές από τις σοβαρές κατηγορίες εις βάρος σου μου φαίνονταν πλέον αστείες. Άλλες μπορεί να τις είχα βγάλει από το μυαλό μου. Αποφάσισα να ξαναγράψω τα πράγματα από την αρχή, γέμισα λοιπόν δύο σελίδες από λάθη σου, όχι πλέον εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Έπαψες να είσαι η γυναίκα αράχνη. Έκανα το ίδιο και για εμένα, αυτή τη φορά βρήκα περισσότερα λάθη, τα πάθη και η αγανάκτηση των πρώτων ημερών με είχαν τυφλώσει. Ανακάλυψα λοιπόν ότι τα γεγονότα δεν ήταν αυτά που αρχικά είχα προσέξει.

Άνοιξα το κομπιουτεράκι στον υπολογιστή μου για να κάνω τις πράξεις, που θα έβγαζαν το ποσοστό ενοχής του καθενός. Την ώρα εκείνη όμως το μάτι μου έπεσε σε άρθρα ενός ψυχολόγου. Διέκοψα για λίγο τους υπολογισμούς μου και διάβασα αρκετά, άλλωστε είχε πάνω από 100. Διάβασα για τον εγωισμό, την υπομονή, την προσπάθεια, το ποιος είναι υπεύθυνος, το να βάζεις τον εαυτό σου στη θέση του άλλου και πολλά άλλα θέματα. Πραγματικά εντυπωσιάστηκα αλλά τι γίνεται με την έλλειψη εμπιστοσύνης που με έχει κυριεύσει τον τελευταίο μήνα; Έψαξα αρκετά και βρήκα ένα άρθρο για την εμπιστοσύνη. Ο συγγραφέας – ψυχολόγος ανέλυε πως πρέπει να φερθείς όταν όλα πάνε χάλια, όταν η σχέση σου με τον άνθρωπο της ζωής σου διαλυθεί και εσύ βρεθείς στο πάτωμα.

Έκλεισα τα μάτια και σκέφτηκα: όλα αυτά τα βράδια που δεν μπορώ να κοιμηθώ, που τα μάτια μου είναι υγρά και κόκκινα, που όλη τη μέρα στη δουλειά μόνο εσύ υπάρχεις στο μυαλό μου, που αποτελείς τις ομορφότερες αναμνήσεις της άδειας και ανούσιας, μέχρι να σε γνωρίσω, ζωής μου.

Το άρθρο με άφησε μαλάκα. Μα ένα μήνα γράφω, σημειώνω, κάνω λίστες, οργανώνω κανόνες. Τι θα κάνω τόσο μεγάλο όγκο εργασιών; Τα συμπεράσματα μου που θα τα πω; Που θα βρω το δίκιο μου; Ο τύπος πρέπει να είναι ΤΡΕΛΟΣ, αν κατάλαβα καλά μου ζητάει απλά να απλώσω το χέρι μου προς εσένα να σου πω: «σ’ αγαπάω και σε εμπιστεύομαι». Να ρισκάρω και να εμπιστευτώ ξανά από την αρχή και να ελπίζω ότι το ίδιο θα κάνεις και εσύ, για να υπάρξει μια πιθανότητα η σχέση να δέσει πάλι. Δεν ξέρω, δεν είμαι αισιόδοξος, δεν πιστεύω στα θαύματα κι όμως έχω δει τον γιο μου να γεννιέται, τον πατέρα του να αγαπάει μια γυναίκα που δεν ήταν η μάνα του, ακόμη να αγαπάει ένα παιδί που δεν είναι δικό του και δύο παιδάκια να αγαπιούνται σαν αδέλφια. Ίσως ο τύπος δεν είναι τόσο τρελός, ίσως να πρέπει να εμπιστευτώ «υπερβατικά» όπως το λέει. Ίσως να υπάρχει ΖΩΗ μετά το ΘΑΝΑΤΟ μιας σχέσης.

 

Βάτραχος