Ο καθένας κουβαλάει τον Σταυρό του
Η πορεία προδιαγεγραμμένη Ο Γολγοθάς που πρέπει να ανέβεις, το μαρτύριο και η ταπείνωση, η λύτρωση του Τετέλεσται
Για να ικανοποιηθεί το εξοργισμένο πλήθος, για να τιμωρηθείς για τις ιδέες σου, για να παραδειγματιστούν όσοι θα τολμούσαν να επιλέξουν τον ίδιο δρόμο, για να κοιμάται στο εξής ήρεμη η εξουσία που τόλμησες να αμφισβητήσεις. Τετέλεσται ακόμη και μέσα στην απόλυτη μοναξιά, μακριά από τα βλέμματα όλων, ή ανάμεσα σε άλλους που δεν βλέπουν τον τεράστιο αόρατο Σταυρό σου, που έμαθες να τον κρύβεις καλά και να μετουσιώνεις τον πόνο του βάρους του σε χαμόγελο. Δεν χρειάζεται να ξέρουν και δεν θα μάθουν ποτέ.
Κι ύστερα; Μια μέρα σαν αυτή που οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα, βρίσκεις τη δύναμη να νιώσεις χαρά από τον πόνο του Σταυρού, ποτάμια λύτρωσης να τρέχουν από τις πληγές των καρφιών σου και να αισθανθείς τα ανοιχτά σου χέρια σαν φτερά που ματωμένα θα αρχίσουν πάλι να κινούνται Η ώρα του θανάτου, η πιο σκοτεινή και ιερή. Όλα τέλειωσαν. Ούτε Σταυρός, ούτε πόνος, ούτε καρφιά. Η ώρα της Αποκαθήλωσης. Ο Επιτάφιος Θρήνος
Σου έρχονται στο μυαλό τα λόγια του Καζαντζάκη: «Η ουσία του Θεού μας είναι ο ΑΓΩΝΑΣ…… Ο Θεός, μέσα στην περιοχή της εφήμερης σάρκας μας, κιντυνεύει αλάκερος. Δεν μπορεί να σωθεί, αν εμείς με τον αγώνα μας δεν τον σώσουμε. Δεν μπορούμε να σωθούμε, αν αυτός δε σωθεί….»
Νιώθεις την κατάνυξη. Ταυτίζεσαι με το υπερβατικό και το θείο. Φτιάχνεις έναν Θεό στα μέτρα σου, όχι από ασέβεια, αλλά από ανάγκη και πόνο. Όπως έκανε ο άγνωστος αγιογράφος αιώνες πριν ζωγραφίζοντας τον Επιτάφιο Θρήνο σε μια τοιχογραφία στον Άγιο Παντελεήμονα στο Νέρεζι. . Για να εκφράσει για πρώτη φορά στη βυζαντινή τέχνη το έντονο ανθρώπινο συναίσθημα, με συσπάσεις στα πρόσωπα και έντονο λύγισμα στις μορφές. Το υπερβατικό και το θεϊκό αποκτούν ανθρώπινη διάσταση, ο πόνος γίνεται κοινός, δεν διαχωρίζει ιερά και επίγεια.
Έτσι λειτουργεί και η θρησκεία και η τέχνη συμβολικά. Πιστεύεις δεν πιστεύεις… Κάπου μέσα μας υπάρχει αυτή η βεβαιότητα πως χρειάζεται να βιώνουμε και να αποδεχόμαστε όλα μας τα συναισθήματα. Να τα αναγνωρίζουμε και να τα ελέγχουμε ή να τα αφήνουμε να βγαίνουν και να εκφράζονται. Κάπου μέσα μας η αδυναμία και η ανεπάρκεια γεννάνε τη δύναμη… Ας αφήσουμε πρώτα και τον θρήνο και τον πόνο να δουλέψουν.
Αυτός ο καλλιτέχνης αποτύπωσε τον ανθρώπινο πόνο σε πρόσωπα ιερά. Ελπίδα και προσδοκία να αποτυπωθεί μια μέρα η υπερβατική Ανάσταση στις ζωές των ανθρώπων. Μια φορά ή πολλές, σε μια επανάληψη που θα την κάνει επ-ανάσταση. Γι΄ αυτό σήμερα σκύβουμε το κεφάλι στον πόνο, στον σταυρό του καθενός, στον Γολγοθά και τον θρήνο του. Δικός του και δικός μας… Κι αφήνουμε το συναίσθημα να βγει και να φανερωθεί. Αδύναμοι άνθρωποι μέσα στον παντοδύναμο πόνο…
Με τα λόγια του Καζαντζάκη να μας συντροφεύουν και να μας παρακινούν:
«-«Όχι! Όχι! Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου! Να σπας τα σύνορα! Ν’ αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου! Να πεθαίνεις και να λες: Θάνατος δεν υπάρχει”!»
Καλό Αγώνα σε όλους μας στο δρόμο προς την Ανάσταση…

 

Ε.Κ.