Οκ. Το ομολογείς. Έχεις μια αναίτια παιδική φοβία που σχετίζεται με το να βρίσκεσαι πίσω από τιμόνι. Προσπαθώντας να εντοπίσεις τη στιγμή της γένεσης της, θυμάσαι τα συγκρουόμενα στο λούνα Παρκ που είχε έρθει στη μεγάλη πλατεία. Θα ήσουν δεν θα ήσουν δεκάχρονη. Έχετε πάει με τους συμμαθητές και γεμάτη χαρά μπαίνεις σε ένα μπλε γυαλιστερό αμαξάκι. Δεν προλαβαίνεις καν να βάλεις τα χέρια στο τιμόνι και νιώθεις το είναι σου να τραντάζεται. Έχεις βρεθεί στο κέντρο της πίστας και καμία δεκάρια άλλα αμαξάκια σε κοπανούν πανταχόθεν. Κτυπάει το καμπανάκι που δηλώνει ότι σε λίγο θα σταματήσει το ρεύμα και πρέπει να κατεβείς και μόνη κίνηση που χεις καταφέρει είναι ο γύρος της πίστας σπρωγμένη από τους αντιπάλους σου. Εκεί στον γύρο όχι του θριάμβου, αλλά της ντροπής, σου έρχεται πρώτη φορά. Οφείλεις να μάθεις να οδηγείς.

Ξεκίνησες λοιπόν από ποδήλατο. Στην πρώτη απόπειρα σκίζεις ένα κολάν, μια μπλούζα, ένα γόνατο και την αξιοπρέπεια σου. Τη νύχτα βλέπεις στον ύπνο σου ότι παίρνεις με άνεση μια μεγάλη στροφή στο τέλος της οποίας σε περιμένουν τεράστιοι βράχοι πάνω στους οποίους σαβουριάζεσαι πανηγυρικά και βρίσκεις τραγικό τέλος. Όλες τις επόμενες φορές που θα καβαλήσεις ποδήλατο κάθε που συναντάς στροφή, κοιτάς αν υπάρχει κανείς τριγύρω, κατεβαίνεις, στρίβεις το ποδήλατο και το ξανακαβαλάς σφυρίζοντας αδιάφορα. Μέχρι να φτάσεις τα πολυπόθητα 18, έχεις πλέον σιγουρευτεί ότι δεν κάνεις για δίτροχα. Νο πρόμπλεμ μαν. Η αλαζονεία της εφηβείας δεν σε αφήνει να κατατάξεις τον εαυτό σου στους λοβοτομημένους ανίκανους να οδηγούν, κάτι που βρίσκεις στο youtube να κάνουν με ευκολία μέχρι και κατσίκια. Βάζοντας κάθε δυνατό κόλπο, πείθεις τον «καλυτερότερο μπαμπακουλάκο του κόσμου», τον έρμο πατέρα σου, να δώσει ένα σκασμό λεφτά προκειμένου να κάνεις μαθήματα οδήγησης. Επειδή όμως είσαι και ευαίσθητη μπροστά στο ενδεχόμενο αποτυχίας, τρομάρα σου, ο «μπαμπακάκος» πληρώνει επίσης και ένα ουκ ευκαταφρόνητο ποσό προκειμένου να πάρεις σίγουρα το δίπλωμα. Ακόμα και αφότου την ώρα της εξέτασης ξέρασες στο άνοιγμα της πόρτας στα πόδια του εξεταστή και προκάλεσες έμφραγμα σε δυο γάτες κορνάροντας κατά λάθος στην οπισθογωνία. Έχεις λοιπόν πλέον δίπλωμα. Αλλά εντάξει. Πρέπει να μάθεις να οδηγείς.

Τη νύχτα βλέπεις στον ύπνο σου πως οδηγείς. Στο διάβα σου παίρνεις παραμάζωμα δεκάδες γριές, τρεις σκύλους που σε κυνηγούν λυσσασμένοι και άλλα 437 αυτοκίνητα. Αυτό το όνειρο παίζει στο repeat για πολλά βράδια. Και επειδή πολλά μπορεί να είσαι αλλά δεν είσαι ουτοπιστής, αφήνεις το δίπλωμα σου σ ένα συρτάρι για τα επόμενα χρόνια. Μέχρι που η ζωή σε τοποθετεί σε κάποια επαρχία. Να η ευκαιρία σου μάγκα. Χαμηλή κίνηση, άπλετος χώρος στάθμευσης και ήρεμη καθημερινότητα, είναι το ιδανικό χωράφι για να εξοικειωθείς με τον φόβο σου. Αποκτάς το πρώτο σου αμάξι. Έναν παλιό γαλάζιο σκαραβαίο (απωθημένο από εκείνα τα συγκρουόμενα). Ξεκινάς τις τσάρκες. Είσαι όμως ακόμα άμυαλη και το αμάξι συνομήλικο του ίδιου του Φορντ αυτοπροσώπως. Πρώτη βόλτα βγαίνουν καπνοί από το ράδιο. Δεύτερη μεθάς και σπας στη διαδρομή του γυρισμού καμιά δεκάρια καθρέφτες από τα παρκαρισμένα αμάξια που προσπερνάς. Τρίτη δεν υπάρχει. Το αμάξι χαρίζεται με συνοπτικές διαδικασίες και εσύ πλέον επιλέγεις γκόμενους βάσει της οδηγικής τους ικανότητας κατά μεγάλο μέρος. Πφφφφφ , το ξέρεις πια καλά. Είναι απαραίτητο να μάθεις να οδηγείς.

Εκτός των άλλων η ζωή σου για άλλη μια φορά σε οδηγεί πίσω στην πρωτεύουσα. Πράγμα θετικό μιας και εγκαθίστασαι στο κέντρο της Αθήνας άρα οι μετακινήσεις είναι παιχνιδάκι. Άσε που στη μετακόμιση χάνεις και το δίπλωμα. Για πολλά χρόνια παύει να σε απασχολεί το άθλημα. Τα όνειρα σου πλέον ουδεμία σχέση έχουν με τιμόνια και δυστυχήματα. Εντάξει. Επιλέγεις σπίτι στην ίδια κωλογειτονιά προκειμένου να μην χρειάζεσαι μεταφορικό για να πας στη δουλειά ή στους δικούς σου, χάνεις και κάποιες φίλες γιατί ποτέ δεν τις επισκέπτεσαι, αλλά το τίμημα είναι μικρό αναλογικά. Εφευρίσκεις μάλιστα και μια ιδεολογία πίσω από την αντιαμαξιακή στάση ζωής σου. Οικολογία και καλά, που αρνείσαι να αυξήσεις το νέφος που αναπνέουμε και αντίσταση στην εισπρακτική πολιτική των κυβερνήσεων που μας πίνουν το αίμα με τα υπέρογκα τέλη κυκλοφορίας και τις αυξήσεις στην τιμή της βενζίνης. Είσαι σένια. Ο Τσε Γκεβάρα σε κότα.

Μέχρι που έρχεται ένας έρωτας με έναν εξίσου οδηγοφοβικό άντρα. Και δεν φτάνει αυτό αλλά έρχεται και ένα παιδί από αυτόν τον έρωτα. Να ‘σαι λοιπόν τώρα, να ζεις σε μια περιοχή χωρίς πάρκα και άλλους χώρους αναψυχής, κλεισμένη με την φαμίλια και να μην μπορείς να διασκεδάσεις λίγο το τέκνο σου. Οι διαδρομές είναι κόλαση όταν σέρνεις μωρό σε καρότσι και τα νεύρα σου γίνονται καθημερνώς τσατάλια. Ο κλοιός σφίγγει. Εδώ σε θέλω μάστορα. Τι κάνεις; Πρέπει πια να μάθεις να οδηγείς. Ακόμα να το εμπεδώσεις; Αλλά πλέον είσαι πατημένα σαράντα. Θυμάσαι μια θεία που έμαθε εκεί στα τριανταπέντε να σοφάρει και τότε αντί να την θαυμάσεις για το κουράγιο της, της έριχνες την καζούρα της ζωής της. Σου φαινόταν και γριά μη σωχε… μαζεύεις λοιπόν ότι θάρρος και θράσος έχεις, παίρνεις ζάναξ για να ξορκίσεις τα όνειρα που επιστρέφουν και πας σε ένα τζιμάνη δάσκαλο οδήγησης. Επανεκδίδεις και το δίπλωμα. Μα ούτε ο θεός δεν θέλει να βγεις σαν άλλος θεριστής στους δρόμους, και έτσι μένεις πάλι έγκυος. Και ξαναπαρατάς το τιμόνι. Αλλά τώρα το δευτερότοκο μεγαλώνει. Ο άντρας ακόμα αρνείται να οδηγήσει . ο μπαμπακάκος-παπούλης που ως τώρα σας κάνει τον σοφέρ είναι 70φευγα με περιορισμένη ακοή και όραση. Παίζεις το τελευταίο χαρτί. Σπαταλάς ό,τι λεφτά έχεις στην άκρη (ελάχιστα δηλαδή) για αυτοκίνητο. Δεν μπορεί. Η έμφυτη τάση σου για οικονομία δεν θα σε αφήσει να έχεις στο πεζοδρόμιο τους κόπους των τελευταίων ετών. Να, τώρα όπου να ναι θα μάθεις επιτέλους να οδηγείς. Τι; Όχι;

(Σκοπεύω να κυκλοφορώ στο κέντρο της Αθήνας και τις γύρω συνοικίες κάθε Τρίτη, Τετάρτη και Παρασκευή μεταξύ 9 με 5. Μην λέτε ότι δεν σας προειδοποίησα. ΑΜΠΑΡΩΘΕΙΤΕ)