Είμαι από τις ελάχιστες γυναίκες που λατρεύουν τις μηχανές. Οι γονείς μου έχουν να λένε ότι τσάμπα γεννήθηκα κορίτσι αφού από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου δύο ήταν οι μεγαλύτερες επιθυμίες μου. Να αποκτήσω μηχανή μεγάλου κυβισμού και να κάνω τατουάζ. Δεν το λες και σοφή επιθυμία όταν είσαι 16 χρονών και το ανακοινώνεις στην οικογένεια, ειδικότερα όταν παρακολουθείς τα μαλλιά της μητέρας σου να ορθώνονται σαν κάκτος πάνω από το κεφάλι της ενώ ουρλιάζει υστερικά «ΜΟΝΟ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΤΩΜΑ ΜΟΥ, ΑΚΟΥΣ;;;;;;» Ο πατέρας αμίλητος, σ’ αυτά τα θέματα δεν ρίσκαρε τη ζωή του, δεν είναι και λίγο να πείσεις μία ωρυόμενη μάνα ότι η κόρη που έχει υψώσει το ανάστημα της προφανώς κάνει την επανάσταση της οπότε η ατάκα «Όταν γίνεις 18 μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις» θα την κάνει να ξεχαστεί μέχρι τότε. Οπότε μπροστά στην επικείμενη καταστροφή και προβλέποντας πως δεν σε παίρνει με τίποτα να δηλώνεις τις επιθυμίες σου αφού βρίσκεις τοίχο, τρίβεις χέρια και λες από μέσα σου «Οοοοκ, περίμενε και θα δεις τι έχει να γίνει στο μέλλον χε χε».

Και φτάνει το μέλλον. Και γίνεσαι 18 χρονών. Και η κάψα των μηχανών δεν φεύγει. Καλά ούτε των τατουάζ αλλά ΕΥΤΥΧΩΣ που άργησες να ξεκινήσεις γιατί σήμερα θα είχες τατουάζ μέχρι και στο μέτωπο αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Και φτάνει η ώρα να πάρεις δίπλωμα αυτοκινήτου και ζητάς να τα χώσουν οι γονείς σου για να πάρεις ταυτόχρονα και δίπλωμα μηχανής. Και πέφτεις πάνω σε ένα μεγαλοπρεπέστατο «ΟΧΙ» και δεν μπορείς να κάνεις και πολλά πράγματα αφού αυτοί θα πληρώσουν για το δίπλωμα οπότε τουμπεκί ψιλοκομμένο και οργανώνεσαι για αργότερα που θα πιάσεις μία δουλειά με καλά λεφτά για να κάνεις την επιθυμία σου πραγματικότητα.

Μέχρι τότε όμως μπορείς ανετότατα να καβαλάς μηχανές ως συνεπιβάτης. Καλό;; Αυτό δεν το προέβλεψαν οι γονείς σου. Βασικά το προέβλεψαν και άρχισαν να στήνονται στα μπαλκόνια για να επιβεβαιώσουν ότι θα βγεις με τη Μαιρούλα από τη σχολή και όχι με τον Θοδωρή που έχει Hayabusa (λες και είναι δύσκολο ο Θοδωράκος να σε αφήσει στην παραπάνω γωνία και να εμφανιστείς σεινάμενη κουνάμενη με τα πόδια στο σπίτι, μπην δερ νταν δατ, να θυμηθώ όταν κάνω παιδιά να παραφυλάω σε ακτίνα 5 χλμ από το σπίτι μου…) Πόσο αθώοι ήταν τα χρυσά μου αφού δεν έλαβαν υπόψη τους το γεγονός ότι ΠΟΤΕ δεν λες σε έναν Τοξότη όχι γιατί ουσιαστικά του πυροδοτείς το «Ναι καλά φίλε μου, ό,τι πεις, απλά κοίτα με την ώρα που το κάνω».

Αποτέλεσμα αυτού του περιορισμού από την οικογένεια για το θέμα των μηχανών ήταν όπου έβρισκα μηχανή φίλων να την καβαλάω για κλεφτές βόλτες. Πήγαινα βόλτα τον σκύλο στο πάρκο, τον φόρτωνα σε άλλους σκυλάδες και έπαιρνα τις μηχανές τους για να βολτάρω μέσα στο πάρκο που δεν κυκλοφορούσε ψυχή βραδιάτικα. Να με έβλεπες πάνω στη μηχανή και να με καμάρωνες… Μέχρι τη μέρα που πήρα ένα παπί φίλου, το παπί είχε κολλημένο γκάζι, ο τύπος δεν μου το είπε και πήγα να πάρω στροφή, δεν τα κατάφερα, κολλάει το γκάζι, βρέθηκα μαζί με το παπί μέσα σε έναν θάμνο. Το κερασάκι ήταν πως φορούσα φούστα. Και πως άφησα ένα κομμάτι της γάμπας μου κολλημένο πάνω στην εξάτμιση. Νομίζεις ότι αυτό πόνεσε; Νομίζεις φίλε μου… Αυτό που πόνεσε ήταν το ότι ο φίλος που είχε τη μηχανή μου λέει πως για να γίνει καλά το έγκαυμα πρέπει να βάλω πάνω οινόπνευμα και nivea. Ναι. Καλά διάβασες. Και αν δεν έχεις βάλει πάνω σε φρέσκο έγκαυμα οινόπνευμα επειδή ο φίλος ήταν τύφλα και σου έκανε πλάκα ενώ εσύ ούρλιαζες αλλά ποτέ δεν σου είπε ότι σου έκανε πλάκα ο ηλίθιος κι εσύ ως αφελές ζώο τον πίστεψες, σε εκλιπαρώ μην το κάνεις. Γιατί το έκανα για τρεις ολόκληρες μέρες (!) μέχρι που τα πράγματα σκούρυναν (μαζί και το πόδι μου) και πήγα στα επείγοντα για να αντιμετωπίσω το αποσβολωμένο βλέμμα του γιατρού όταν του περιέγραψα τι είχα βάλει πάνω. Ναι, μούντζωσε με κι εσύ, δύο χέρια δεν μου φτάνουν ακόμα και σήμερα.

Όταν τελείωσε η περιπέτεια με το έγκαυμα, κατάλαβα ότι δεν με παίρνει (προς το παρόν) να οδηγώ εγώ μηχανές καθότι άχρηστη και άρχισα να ανεβαίνω πάνω σε μηχανές φίλων. Από παπάκια μέχρι μεγάλου κυβισμού. Να με δεις συνεπιβάτη πάνω σε μηχανή στη Συγγρού καλοκαίρι, να φοράω φούστα, ο φίλος να πηγαίνει με 200 και με το που μας πιάνει φανάρι στο ΦΙΞ να σταματά αυτοκίνητο δίπλα, να βγαίνει κεφάλι οδηγού από μέσα και να λέει «Φίλε μου το θέαμα από πίσω σκίζει!» Και πώς να μη σκίζει όταν συνειδητοποιείς ότι η κοντή πλισέ φούστα σου στα 200 δεν μένει στη θέση της αλλά κολλάει στην πλάτη σου κι εσύ δυστυχώς δεν διαθέτεις τρίτο χέρι για να την κρατήσεις στη θέση της. Ναι, αυτό ακριβώς. Έχω κι άλλα να σας περιγράψω αλλά λέω να σταματήσω εδώ, με διαβάζουν και οι γονείς οπότε δεν θα αναφέρω τις σούζες, θα τους πεθάνω πριν την ώρα τους.

Το θέμα μου όπως δεν είναι αυτό. Το θέμα μου είναι πως ενώ λατρεύω τις μηχανές, παρά τις αποφάσεις μου να πάρω το πολυπόθητο δίπλωμα μηχανής, ποτέ δεν τα κατάφερα. Τρεις φορές έφτασα σε απόσταση αναπνοής από το να ξεκινήσω μαθήματα και τις τρεις φορές κάτι συνέβη και αναγκάστηκα να αποχωριστώ την ιδέα. Πράγμα το οποίο σημαίνει πως αν πιστεύεις στα σημάδια που στέλνει το κακόμοιρο το σύμπαν, συνειδητοποιείς πως δεν πρέπει ΠΟΤΕ να οδηγήσεις μηχανή γιατί αλλιώς θα σε κλαίνε. Και δεν εννοώ οι ρέγγες. Οπότε το πήρα απόφαση πως δεν θα αποκτήσω ποτέ μηχανή, αποθήκευσα με πόνο ψυχής το κράνος που αγόρασα στο πατάρι και το κατεβάζω κάθε φορά που είναι να καβαλήσω ως συνεπιβάτης. Και πολύ μου είναι εδώ που τα λέμε.

Όπως και να ‘χει πάντως, ο έρωτας παραμένει αγιάτρευτος. Και ακόμα και σήμερα ονειρεύομαι τον εαυτό μου να οδηγεί μηχανή ενώ ο άνεμος ανακατεύει τα μαλλιά μου και χάνομαι στο ηλιοβασίλεμα καβάλα στη μηχανή μου ενώ στο βάθος ακούγεται ροκ μουσική. Και μετά ανοίγω τα μάτια και είμαι παγιδευμένη μέσα στο αυτοκίνητο μου στην κίνηση της Αλεξάνδρας και ο από πίσω κορνάρει κι εγώ τον βρίζω και ανταλλάσσουμε ευγενικά σχόλια για τα σόγια μας και η ζωή συνεχίζεται.

Θα περιμένω την επόμενη, έχω υπομονή.