Φίλοι φίλοι, καριοφίλι…
Ας μην συνεχίσω, ναι;;;
Ποιος δεν γνωρίζει πια την περιβόητη φράση!!!
Και ποιος δεν την έχει πει έστω μια φορά στην ζωή του!!!
Ναι, αυτό.
Φίλοι, φίλες, γνωστοί, κολλητοί, παρέα… θέλεις ταμπέλα; θα την έχεις!

Παιδιόθεν λοιπόν υπήρχαν αρκετοί “φίλοι” και “φίλες”!
Τι υπέροχο αγνό πράγμα η φιλία τότε.
Τότε που την μια στιγμή τσακωνόμασταν και την επόμενη ήμασταν πάλι κολλητοί!!
Τότε που παίζαμε όλοι μαζί όμορφα κι αγαπημένα! Με τις οποίες διάφορες οι οποίες λύνονταν στο πι και φι!
Τότε που λέγαμε:
“Με λένε Ταδίτσα θες να γίνουμε φίλοι;”
“Ναι, εμένα με λένε Δεινιτσα”
“Ωραία πάμε να παίξουμε!”
Και έτσι απλά ήμασταν φίλοι!

Και τα χρόνια πέρασαν, και ήρθαν άλλοι φίλοι, άλλοι κολλητοί και κλαίγαμε παρέα για τους χαμένους έρωτες και τις χυλόπιτες και γελούσαμε όταν βγαίναμε και περνούσαμε τέλεια γιατί ήταν άλλα χρόνια, ανέμελα μας ένοιαζε το εδώ και τώρα, το που θα πάμε για καφέ, το ποιος μας αρέσει, με ποιον θα πάμε στο πάρτι ή την εκδήλωση του σχολείου, τι θα πάρουμε την πενταήμερη (ναι τότε πηγαίναμε ΜΟΝΟ μια εκδρομή πενταήμερη στην Τρίτη λυκείου, σοκ Ε;)
Και μετά άγχος μαζί, διάβασμα μαζί, σχολείο μαζί, φροντιστήριο μαζί, πανελλήνιες μαζί, όρκοι αιώνιας φιλίας BFFAE, ξυράφια στα χέρια να ενώσουμε τα αίματα μας για να γίνουμε blood brothers ή sisters (μην παίρνεις ιδέες, μαλακίες κάναμε!).
Και ήρθε το πανεπιστήμιο και σκορπίσαμε στους 5 ανέμους, κάποιοι κράτησαν επαφή, μα κάποιοι χάθηκαν για πάντα.

Κι ύστερα ήρθαν κι άλλοι γνωστοί που γίνανε φίλοι και μετά πάλι γνωστοί ή και άγνωστοι!!
Μα ήρθαν και εκείνοι που πάλι σου ορκίστηκαν αιώνια φιλιά, αγάπη, στήριξη κλπ κλπ κλπ.
Και τους πίστεψες!
Γιατί το είχες ανάγκη!
Γιατί ένιωθες μόνος!
Γιατί ήθελες παρέα!
Γιατί δεν ήθελες να περνάς τα Σαββατόβραδα Μαγκούφα ή μόνο με τον σύζυγο και τα παιδιά!
Γιατί κάνουν παρέα τα παιδιά σας και παίζουν και εσείς όμως κανονιζετε εξόδους, τραπέζια, εξοχικά, εκδρομές, διακοπές κλπ κλπ κλπ!
Και η επαφή είναι καθημερινή, και χαμογελάς! Και είσαι χαρούμενος και μάλλον και λίγο ευτυχισμένος!
Σκέφτεσαι ότι έχεις φίλους, και τα παιδιά σου έχουν φίλους τα παιδιά τους και ποσό ιδανικό είναι αυτό και περνάμε καταπληκτικά και και και….

…και έρχεται η ώρα που βιώνεις άσχημες προσωπικές σου καταστάσεις ψυχολογικές, προβλήματα υγείας, νοσοκομεία, γιατροί… γιατί κι αυτά μέσα στο πρόγραμμα είναι.
Για άλλον πιο δύσκολα για άλλον πιο εύκολα.
Κι εκεί αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση.
Έχεις δώσει πολλά, έχεις επενδύσει, δεν ζητάς τίποτα αλλά ενδόμυχα περιμένεις ένα χέρι να σε χαϊδέψει… να σου πάρει για λίγο τον “πόνο”, την θλίψη, την μιζέρια…
Το χέρι όμως δεν σε παίρνει ούτε τηλέφωνο, ενώ ξέρει τι περνάς…
Ενώ εσύ βουλιάζεις μέσα στο πρόβλημα σου και “χάνεσαι” σιγά σιγά, δεν ζητάς βοήθεια, ούτε την έχεις δεδομένη γιατί εκείνη την ώρα “πενθείς” τον χαμένο σου εαυτό, τις κρίσεις πανικού, την κατάθλιψη που ήρθε για να μείνει…

Κάποια στιγμή σα να ορθοποδείς λιγάκι.
Και συνειδητοποιείς ότι δίπλα σου δεν ήταν ΚΑΝΕΙΣ, από εκείνους που μέχρι πριν λίγο σου ορκίζονταν αιώνια φιλιά και αγάπη!
Να σου πω την αλήθεια, δεν περιμένεις τελικά να είναι εκεί κάποιος.
Αλλά την στιγμή του ξεκαθαρίσματος που θα βγάλεις το παράπονο σου (τι σκατά φίλοι είμαστε αν δεν μπορούμε να πούμε πως νιώθουμε στον άλλον;), θα ακούσεις επικές ατάκες!

“Δεν ξέρω πως είναι δεν έχω πάθει ποτέ!” (Κι ούτε να πάθεις!)

“Δεν μπορώ να σε ενοχλώ στην κατάσταση σου” (οκ καλά το σκέφτηκες! Ναι!)

“Δεν ήσουν εκεί για μένα, δεν μπορώ να είμαι κι εγώ εκεί για σένα; βέβαια δεν στο είχα πει αλλά με πείραξε τότε που έσπασε το νύχι μου και δεν με υποστήριξες” (γουααααατ;;; γουεεεεν;;; γιατί δεν μου το είπες;;;; γιατί το κράτησες για χρόνια και μου το χτυπάς τώρα;;;;)

“Ρε συ έλα, πάει πέρασε! Έλα να βγούμε ρε το Σάββατο, κάνει πάρτι το μπαρ το Ναυάγιο (τυχαίο;; δε νομίζω!)! Τι; Δεν μπορείς Ε; Μμμμ να σου πω κλείσε λίγο να πάρω την Μαρία να πάμε μαζί…”
(….)

“Α ξέρω ναι! Πέρασα κι εγώ κατάθλιψη (πχ) όταν γέννησα και το πολέμησα μόνη μου! Σε δυο μέρες ήμουν περδίκι, έπαιρνα το μωρό και έβγαινα κανονικά και μου πέρασαν όλα, έγινα μόνη μου καλά σου λέω, ποιοι γιατροί ρε; Μόνη σου θα τα καταφέρεις! Βέβαια δεν σε πήρα τηλ να δω αν αυτοκτόνησες, γιατί νόμιζα δεν ήθελες αλλά είμαι σίγουρη ότι θα το ξεπεράσεις! Καλέ εσύ είσαι παλικάρι Καλεεεε…”
(Ουαου είμαι τόσο περήφανη για σένα, ευχαριστώ για την συμβουλή και το ενδιαφέρον, σίγουρα δεν θα αυτοκτονήσω λόγω κατάθλιψης αλλά λόγω έλλειψης ΦΙΛΩΝ!)

“Ναι να κανονίσουμε να βγούμε, Κυριακή για καφεδάκι; ναι ναι!! Μιλάμε να το φιξάρουμε ναι; Πωωωω έχω να σε δω τόσο καιρό κολλητούλα μου, ανυπομονώ!!”
…..
“Ω ρε συ το ξέχασα γαμώτο…! Έχω κλείσει αποτρίχωση, φρύδια, καθαρισμό προσώπου, ξύσιμο φτέρνας, φυσικά και δεν μου πέρασε από το μυαλό να αλλάξω ώρα, μέρα ή απλά να βρεθούμε μετά από οοολα αυτά!”
(Καλό beaute! Κι ΑΝΤΙΟ!)

Βασικά αν συνεχίσω θα γράψω τόμους…
Εγώ έχω καταλήξει, προτιμώ την μοναξιά μου, την οικογένεια μου κι αν τύχει καμία παρέα έχει καλώς.
Φίλος για μένα είναι εκείνος που είναι εκεί, βράχος, νόου ματερ γουατ, που δεν κρατάει κακίες και συγχωρεί λάθη. Που δίνει χωρίς να περιμένει να πάρει!
Ναι έχω φίλους, 2-3 καλούς που δεν με παρεξηγούν, που γνωρίζουν κι αποδέχονται ποια είμαι, πως είμαι, πως κινούμε…
Σίγουρα έχω κάνει λάθη. Πολλά.
Όσα έχω καταλάβει τα έχω αναγνωρίσει, τα συζήτησα, ζήτησα συγνώμη, προσπαθώ να διορθωθώ…
Κι εγώ με την σειρά μου έχω συγχωρέσει, αλλά πειράζει που δεν σε θέλω στην ζωή μου; Όχι, Ε;

Φίλος (ο):
πρόσωπο με το οποίο συνδέεται κάποιος με σχέση αμοιβαίας αγάπης, αφοσίωσης και κατανόησης, χωρίς κατ’ ανάγκη να υπάρχει συγγένεια ή ερωτικό ενδιαφέρον και χωρίς ιδιοτέλεια.

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα είναι πέρα για πέρα φανταστική!
Οι δε καταστάσεις είναι πέρα για πέρα αληθινές!

 

 

Μαραμένη Γαρδένια