Θελω τόσο καιρό να πω αυτήν την ιστορία.
Ισως γιατί λέγοντάς την πιστεύω ότι θα ελαφρύνει λίγο το “μεσα” μου, ίσως πάλι για να γνωρίσει κι άλλος κόσμος -που δεν είχε την ευκαιρία – αυτόν τον εξαιρετικό άνθρωπο.

Πρόκειται για τον φίλο μου τον Παντελή.

Ο Παντελής ήταν ένας τύπος πολύ ροκ. Ακουγε φανταστικές μουσικές και αν και δεν ήξερε καθόλου Αγγλικά, σιγομουρμούραγε τραγούδια των Zeppelin, των Doors, των Cure, των Pink Floyd και κουνούσε ρυθμικά το κεφάλι. Άκουγε ωραίες μουσικές ΟΛΗ την ημέρα, βολτάροντας στους διαδρόμους του Νοσοκομείου, πολεμώντας υπομονετικά την “κακιά” αρρώστια.

Πόσο πολύ σκληρά πολεμούσε! Ομως, αυτή η καριόλα δεν του χάριζε τίποτα. Δεν του έκανε καμία “έκπτωση” σε πόνο σε παρενέργειες, σε ναυτίες, σε αϋπνίες, σε πόνο, σε κλάμα, σε εξάντληση, σε επιθετικότητα, σε πόνο. (ξέρω ότι το ξανάγραψα. Επίτηδες)

Χαμογελούσε πάντα! Ακόμα και αν ήταν ματωμένο το στόμα του ολόκληρο. Χαμογελούσε, χαιρετούσε, βόλταρε και άκουγε ωραίες μουσικές! Βυθισμένος σε μια μοναξιά που σου επέβαλε να την σεβαστείς. Σε κοιτούσε με βλέμα “πολυλογάδικο” ενώ αντιθέτως έσφιγγε τα χείλη σε σιωπή.

Ένας πραγματικά υπέροχος άνθρωπος, που ήταν τιμή μου να τον γνωρίσω και να τον πάρω πολλές φορές αγκαλιά.
Ο Παντελής έφυγε από την ζωή στις 9 Φλεβάρη του ’17.
Ετών 3μιση.

 

Κωνσταντίνα Αρβανίτη