Χαρά. Μοναδικό συναίσθημα γεμάτο χρώματα. Χρώματα φωτεινά που ζεσταίνουν την καρδιά. Καρδιά που ξεχειλίζει από αγάπη. Αγάπη για ένα πλάσμα που ακόμη δεν έχω δει. Που μεγαλώνει μέσα μου. Μετράω τις μέρες. Μου φαίνονται ατέλειωτες. Σαν οι σχεδόν δυο μήνες που απέμειναν να περνάνε αργά. Σαν οι μέρες να έχουν παραπάνω ώρες. Σαν όλο αυτό να γίνεται επίτηδες. Να μην περνάει ο καιρός. Να μας δίνετε παράταση χρόνου. Χρόνου που θα σε είχα μέσα μου. Χρόνου μαζί σου.
Πόσο χαρούμενη ήμουν μόλις σιγουρεύτηκα ότι είμαι έγκυος. Το τέταρτο παιδί μου. Μια απόλυτα συνειδητή επιλογή. Ήταν όλοι τόσο ενθουσιασμένοι. Τα παιδιά ανυπομονούσαν να έρθει η στιγμή που θα γνώριζαν το αδερφάκι τους. Εγώ καμάρωνα και αγκάλιαζα την φουσκωμένη μου κοιλιά. Όλα πήγαιναν καλά. Είχα λίγο άγχος αλλά σε κάθε επίσκεψη ο γιατρός με καθησύχαζε. Δεν υπήρχε λόγος να ανησυχώ.
Ακόμη θυμάμαι όταν μας ανακοίνωσε το φύλο. Θα αποκτούσαμε τον δεύτερο γιο μας. Η ομάδα θα γινόταν πλέον ισόπαλη. Δυο αγόρια και δυο κορίτσια. Αποφασίσαμε ακόμη και το όνομα. Κι εγώ μετρούσα τις μέρες. Τις μέρες που ήθελα να περάσουν όσο πιο γρήγορα γινόταν. Σε περίμενα τόσο πολύ. Περίμενα να σε νιώσω ,να σε μυρίσω, να σε πάρω στην αγκαλιά μου.
Έμεναν ακόμη λιγότερο από δυο μήνες. Με παρηγορούσε η σκέψη ότι το πολύ πέρασε. Ξεκίνησα να ετοιμάζω τα πράγματα σου. Την κούνια σου. Τα πρώτα σου ρούχα. Χαρά. Συγκίνηση. Ανυπομονησία.
Μια στιγμή. Τόσο μόνο χρειάστηκε για να καταλάβω ότι κάτι δεν πάει καλά. Ένας έντονος πόνος. Τόσο έντονος που έπεσα στα γόνατα. Ούρλιαξα. Ένιωθα να ξεριζώνονται τα πάντα μέσα μου. Είχα τρομοκρατηθεί. Το μωρό μου ,κάτι δεν πάει καλά. Σε παρακαλώ. Όχι το μωρό μου.
Ασθενοφόρο. Σειρήνα. Νοσοκομείο. Θυμάμαι μόνο ότι χιόνιζε. Θυμάμαι ότι ήταν Κυριακή. Στη διαδρομή σπάσανε τα νερά. Έτρεμα και παρακαλούσα. Όχι το μωρό μου. Σε παρακαλώ. Με πήγαν κατευθείαν στην αίθουσα τοκετών. Σ’ ακούγανε. Άκουγαν την καρδούλα σου. Σε άκουγα. Ήθελαν να επισπεύσουν τον τοκετό. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Σε παρακαλώ. Όχι το μωρό μου.
Ήταν μια εύκολη γέννα. Ήταν μια δύσκολη στιγμή. Ήσουν μικροσκοπικός. Πάλευες να πάρεις ανάσα. Δεν τα κατάφερες όμως αγοράκι μου. Κι οι πρώτες σου ανάσες έγιναν οι τελευταίες σου. Και το παρακαλετό έγινε γιατί. Γιατί το μωρό μου …
Λύπη. Θρήνος. Οδύνη. Άρνηση. Γιατί το μωρό μου; Με πήγαν στο δωμάτιο. Αρνήθηκα να μπω μέσα. Δεν άντεχα να είμαι στον ίδιο χώρο με γυναίκες που είχαν δίπλα τα μωρά τους. Δεν υπήρχε άδειο δωμάτιο. Το νοσοκομείο εφημέρευε. Ήταν όλα γεμάτα. Τους είπα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μπω. Θα εμένα καθιστή στο καροτσάκι. Στο διάδρομο. Κάλεσαν την προϊσταμένη. Προσπάθησαν να με πείσουν. Εξακολουθούσα να αρνούμαι. Έβαλαν κρεββάτι σε ένα δωμάτιο που δεν χρησιμοποιούσαν ποτέ. Γιατί το μωρό μου ;
Ήρθαν το πρωί να με ρωτήσουν για τα διαδικαστικά. Δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω τι λένε. Ποια διαδικαστικά ; Τι εννοούν ; Τους πήρε η μάνα μου και βγήκαν από το δωμάτιο. Μου έφεραν σε λίγο να υπογράψω κάτι χαρτιά. Δεν ρώτησα καν τι είναι. Γιατί το μωρό μου ;
Τρεις μέρες μετά γύρισα σπίτι. Τα παιδιά βουβά ,δακρυσμένα. Προσπάθησα να χαμογελάσω. Δεν τα κατάφερα. Πονούσα πολύ. Ζήτησα να μαζέψουν τα πράγματα σου. Δεν ήθελα ,δεν άντεχα να τα βλέπω. Την ίδια κιόλας μέρα εξαφανίστηκαν όλα. Κλείστηκα στην κρεββατοκάμαρα. Στο κρεββάτι που ξάπλωνα και σου μιλούσα χαϊδεύοντας την κοιλιά μου. Για μέρες δεν ήθελα να βλέπω κανέναν. Δεν ήθελα να μιλάω σε κανέναν. Γιατί το μωρό μου ;
Πέρασε μια βδομάδα. Το μυαλό άρχισε να συνέρχεται. Η καρδιά εξακολουθούσε να σπαράζει. Έπρεπε να βρω δύναμη. Πλήγωνα τα παιδιά μου. Πλήγωνα την οικογένειά μου. Έπρεπε να σταθώ και πάλι στα πόδια μου. Έκανα κουράγιο. Προσπάθησα πολύ. Με τον καιρό άρχισα να συνέρχομαι. Ο πόνος όμως ήταν εκεί. Σε έβλεπα στον ύπνο μου. Ότι σε κρατάω αγκαλιά μου. Ότι μεγαλώνεις. Περπατούσες. Μου μιλούσες. Και το πρωί ξύπναγα με την καρδιά μου κομμάτια. Γιατί το μωρό μου;
Πέρασαν σχεδόν δέκα χρόνια. Ο πόνος είναι ακόμη εδώ. Δεν ήρθα ποτέ εκεί που σε πήγανε. Σε κουβαλάω στην καρδιά μου. Σε σκέφτομαι συνεχώς. Εκεί που πηγές πήρες κι ένα κομμάτι μου μαζί σου. Δεν είμαι ολόκληρη από τότε. Σε όλες μου τις στιγμές ένα κομμάτι μου λείπει. Πονάω πολύ. Θα πονάω για πάντα. Γιατί το μωρό μου;
Το παρακαλετό μου έγινε ένα τεράστιο γιατί. Γιατί το μωρό μου ; Γιατί δεν πρόλαβε να ζήσει ; Γιατί μου το πήρες ; Γιατί με έκανες να πονάω τόσο ; Και το γιατί έγινε αμφισβήτηση. Έγινε θυμός. Όταν ανακάλυψα ότι είμαι ξανά έγκυος τρομοκρατήθηκα. Φοβόμουν τόσο πολύ. Κι αν γίνει ξανά το ίδιο; Κι αν μου ξαναπάρει το μωρό μου ; Και το γιατί έγινε ξανά παρακαλετό. Άσε μου το παιδάκι μου. Σε παρακαλώ.
Δυο χρόνια μετά γεννήθηκε ο αδερφός σου. Δεν του δώσαμε το όνομά σου. Εκείνο ήταν δικό σου κι έφυγε μαζί σου. Δεν του έδωσα τα πράγματα σου. Ήταν δικά σου. Όταν άρχισε να καταλαβαίνει του μίλησα για τον αδερφό του. Που δεν πρόλαβε να ζήσει. Του είπα ότι είσαι άγγελος στον ουρανό. Ότι τον βλέπεις από ψηλά. Πολλά βραδιά όταν ήταν μικρότερος σου έλεγε καληνύχτα πριν πάει για ύπνο. Με ρωτάει συχνά. Πλέον μπορώ να μιλάω για σένα. Πονάω ακόμη πολύ. Και είμαι σίγουρη ότι θα πονάω για πάντα. Κάποιες φορές με πνίγει πάλι το γιατί. Κι εκεί έρχεται ένα ευχαριστώ κάθε φορά που βλέπω τον αδερφό σου.
Δεν πρόλαβες να ζήσεις αγοράκι μου. Δεν πρόλαβα να σε πάρω αγκαλιά. Να σε κανακέψω. Να σε νανουρίσω. Δεν θα σε καμαρώνω όσο θα μεγαλώνεις. Κι αυτό πονάει. Και θα πονάει για πάντα.