Γεια σας αγαπητοί μου αναγνώστες. Σας έχω πει αρκετά πράγματα για μένα. Σήμερα λοιπόν θα σας αποκαλύψω άλλη μια πλευρά μου, αυτή της φανατικής ποδοσφαιρόφιλου. Και μην χαμογελάτε, σας βλέπω. Μπορώ αν θέλετε να σας εξηγήσω τι είναι το οφσάιντ, πότε γίνεται φάουλ, τι είναι το ρόστερ κι άλλα πολλά που πιθανόν δεν σας ενδιαφέρουν. Εκτός από φίλαθλος όμως είμαι κι οπαδός. Τρελή, παλαβή κι άρρωστη. Οπότε σας προειδοποιώ καλοί μου φίλοι. Είναι το αδύνατο σημείο μου.

Είμαι άρρωστη λοιπόν που λέτε με τον ΠΑΟΚ. Κολλημένη από παιδί. Μικρή ήθελα να γίνω Κούδας. Κι αν για εσάς ο Κούδας είναι απλά μια λέξη που έκανε ομοιοκαταληξία με το Βούδας στο υπέροχο τραγούδι του αείμνηστου, για μένα ήταν είδωλο. Από τους καλύτερους παίκτες που έχουν περάσει από το ελληνικό ποδόσφαιρο αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Παρακολουθώ τα παιχνίδια. Πωρώνομαι, βρίζω και φωνάζω. Ξυπνάει ο νταλικιέρης μέσα μου. Ο καλός μου το έχει πάρει απόφαση κι αφού δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά αποφάσισα ότι θα γίνει παόκι κι αυτός. Εντελώς δημοκρατικά εννοείται. Φυσικά το ίδιο και τα παιδιά. Κι ο σκύλος. Τα χρυσόψαρα και τις χελώνες δυσκολεύτηκα να τα πείσω αλλά στο τέλος τα κατάφερα. Και λατρεύω να πηγαίνω στο γήπεδο. Αυτό ήταν αιτία διαφωνιών, δεν σας το κρύβω, αλλά κατάφερα να πείσω το αγόρι μου. Και κάπου εδώ ξεκινάει μια πονεμένη ιστορία με ένα ακόμη πιο πονεμένο τέλος. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Ημέρα Πέμπτη. Ο ΠΑΟΚ παίζει εντός έδρας με τον Λεβαδειακό για το κύπελλο Ελλάδας. Αγώνας με βαθμολογικό ενδιαφέρον αλλά απ’ αυτούς τους ακίνδυνους. Κι όταν λέω ακίνδυνους εννοώ χωρίς φασαρίες, καπνογόνα, δακρυγόνα. Πως είναι πχ οι αγώνες ΠΑΟΚ -Ολυμπιακού, ε ακριβώς το αντίθετο. Ο μικρός μου γιος είναι περίπου τριών χρονών και θα είναι η πρώτη φορά που θα τον πάρω μαζί μου στο γήπεδο. Εξάλλου μετά το μαμά ΠΑΟΚ είπε το παιδί. Περιμένει ενθουσιασμένος την ώρα που θα ξεκινήσουμε. Παίρνουμε τον απαραίτητο εξοπλισμό, κασκόλ, σκούφο, σημαίες, πασατέμπο και πάμε.

Σε όλο τον δρόμο με ρωτάει πως θα είναι στο γήπεδο, αν θα δει από κοντά τους αγαπημένους του παίκτες. Φτάνουμε νωρίς και πάμε στις θέσεις μας. Βγαίνουμε και φωτογραφίες να έχει το παιδί ενθύμιο από την πρώτη του φορά στο ναό. Βγαίνει η ομάδα για προθέρμανση κι ο μικρός εκστασιάζεται. Του φαίνεται μαγικό να βλέπει από κοντά τους ίδιους παίκτες που έβλεπε στην τηλεόραση. Κι έρχεται η ώρα που ξεκινάει το παιχνίδι. Ελάχιστα καπνογόνα, πολλή φασαρία και συνθήματα. Είναι σφιγμένος στην αρχή αλλά πολύ γρήγορα παρακολουθεί με ενδιαφέρον και μάλιστα κάνει και παρατηρήσεις ο σπόρος.

Σε κάποια φάση γίνεται φάουλ, δεν το βλέπει ο διαιτητής, ο κόσμος φωνάζει και μαζί φωνάζει κι η πορδή. Τελειώνει το πρώτο ημίχρονο βρίσκοντας τις δύο ομάδες ισόπαλες. Απογοητεύεται λίγο το αγοράκι μου, μια που περίμενε να μπαίνουν τα γκολ βροχή προς τιμήν του, αλλά του εξηγώ ότι μπορεί να αλλάξει το σκορ στο δεύτερο ημίχρονο.

Επιστρέφουν οι παίκτες στον αγωνιστικό χώρο και το δεύτερο μισό του αγώνα ξεκινά. Στο 57′ ο ΠΑΟΚ σκοράρει. Φωνές, ουρλιαχτά, βεγγαλικά κι ο μικρός ενθουσιάζεται. Στο 60′ δεύτερο γκολ της ομαδάρας. Τον παίρνω αγκαλιά και πανηγυρίζουμε. Ενθουσιάζεται και τραγουδά μαζί με το πλήθος. Το παιχνίδι τελειώνει με σκορ 2-0. Βέβαια κύπελλο εκείνη τη χρόνια δεν πήραμε. Ούτε πρωτάθλημα και μη γελάτε σας βλέπω.

Επιστρέφουμε λοιπόν στο σπίτι σχολιάζοντας στην επιστροφή τον αγώνα. Είναι πολύ χαρούμενος και με ρωτάει ποτέ θα το ξανακάνουμε. Και φτάνουνε στο σπίτι όπου ενθουσιασμένος ξεκινάει να λέει τις εντυπώσεις του στον πατέρα. Κι αφού τελειώνει την περιγραφή λέει το καμάρι μου, μπαμπά να σου πω ένα τραγούδι που έμαθα; Γουρλώνω τα μάτια και προσπαθώ να προλάβω την καταστροφή ξεκινώντας να τραγουδάω το φεγγαράκι μου λαμπρό. Γυρνάει και με κοιτάει το καμάρι μου, μου πετάει ένα “θταμάτα λίγο λε μαμά” και ξεκινάει να τραγουδάει με όλη του τη δύναμη “γαύλοι μουνιά”. Για να μην σας τα πολυλογώ, μαντέψτε ποια δεν ξαναπήγε στο γήπεδο.