Να’μαστε λοιπόν.

Πολλές φωνές μαζί. Η κάθε μια, ξεδιπλώνεται με τις λέξεις της στις οθόνες σας για τους δικούς της λόγους.
Ακούστε μερικές :

Το να μοιράζομαι τις σκέψεις μου δημόσια, είναι ψυχοθεραπεία.

Πέρα από τρόπος έκφρασης, εκτόνωσης, ψυχοθεραπείας και τα λοιπά προφανή και πολύ πολύ σημαντικά ,το να γράφω, για μένα είναι και το μόνο από τα ενδιαφέροντα μου που μπορώ να κάνω πια σχεδόν παντού. Στο κρεβάτι πριν κοιμηθώ, στην ατελείωτη αναμονή ενός γιατρού , στα 10 λεπτά ηρεμίας που προσπαθώ να κλέψω κρυμμένη στο μπάνιο, δίπλα στο μωρό μου όταν θέλει να με ακουμπάει για να αποκοιμηθεί, οπουδήποτε αρκεί να έχω ένα φορτισμένο κινητό.

–  Γράφω για να αποφύγω την “παρανομία” και φυσικά την “παράνοια”

Γιατί όταν γράφω κανείς δεν με διακόπτει, όπως συνήθως συμβαίνει όταν μιλάω – κι έτσι τίποτα δεν μένει μισό απ’όσα έχω ανάγκη να πω.

– Γράφοντας, “τραγουδώ” για δαίμονες και αγγέλους.

Γράφω για να νικήσω τον δικό μου δράκο ,κι ίσως βοηθήσω και κάποιον άλλο να παλέψει με τον δικό του.

– Γράφω για να μη τρελαθώ!

– Γράφω επειδή οι σκέψεις μου παίρνουν μορφή αποτυπωμένες πάνω στο χαρτί. Σαν αρχαία ιερά ιερογλυφικά που μόνο εγώ ξέρω να διαβάζω – και που όμως ξάφνου συνειδητοποιώ οτι μπορούν και άλλοι! Γιατί τελικά, τι μας ενώνει; 24 γράμματα τοποθετημένα το ένα δίπλα στο αλλο, με διάφορους συνδυασμούς.

– Γράφοντας νιώθω πως λίίίίγο και γω, σημαδεύω με τα πατουσάκια μου (42 νούμερο αλλά καμία σημασία δεν έχει) το σύμπαν γύρω μου.

– Γράφω για να ξορκίσω ότι φοβάμαι.

– Γράφω επειδή δε με νοιάζει να είμαι σωστή, με νοιάζει να είμαι αληθινή!

– Όσα θέλω, όσα δε θέλω και όσα μπορώ και όσα δε μπόρεσα χωράνε στη ζωή μου, γι’ αυτά γράφω.

– Γράφω για να ανοίξω ένα παράθυρο, γράφω για να μπει μέσα μου φως.

– Κάθε βράδυ, πολύ αργά, κλείνω το φως για να ξυπνήσω σε πολύ λίγες ώρες κ να αρχίσω τον προσωπικό μου αγώνα δρόμου. Τη στιγμή εκείνη πριν αποκοιμηθώ, τσουυυυπ, πετάγονται όλα όσα θέλω να πω, να βρίσω, να εκμυστηρευτώ , να ρωτήσω, να μοιραστώ και σπρώχνονται στο μυαλό μου, να βγουν προς τα έξω… Ε! Εκείνη την ώρα… γράφω!

Γράφω επειδή μου αρέσει να ακούω τον ήχο της σιωπής μου όταν εκείνη σπάει.

– Η ψυχή μου παίρνει ερεθίσματα. Τα ξεσκονίζει, τα καθαρίζει, τα στρογγυλεύει. Κι όταν είναι έτοιμα, τα φιλάει απαλά και στοργικά και έτσι τα παραδίδει στα χέρια μου. Που παίρνουν χαρτί μολύβι και το ταξίδι αρχίζει.

– Γράφω λόγω τιμής.Λόγω ψυχοθεραπευτικής. Λόγω ενδοσκοπικής. Λόγω ντροπής. Λόγω έρωτος και μελάνης.

– Γράφω για να βγάλω τα συναισθήματα μου και να μπορέσω να τα ξανάδιαβάσω κάποια στιγμή με ήρεμο μυαλό. Να μπορέσω να διορθώσω λάθη, να βρω την άκρη στο νήμα που έχει μπερδευτεί, να δώσω απαντήσεις σε πολλά “γιατί” που στοιχειώνουν τις σκέψεις μου. Γράφω γιατί με τον προφορικό λόγο δεν έχω καλή σχέση.

–  Γράφω για να ξεμπλοκάρω το μυαλό μου. Για να κάνω back up, update και restart.

– Γράφω επειδή μου τα έχει ζαλίσει η αρχισυντάκτρια εδώ “ΓΡΑΨΕ ΜΠΑΝΑΘΕΜΑΣΕ” και “ΤΣΑΚΙΣΟΥ, 500-800 λέξεις”

Γράφω για να μην τα κάνω όλα πουτάνα και σκοτώσω κάναν άνθρωπο.

Γράφω για σένα. Πάντα, για σένα. Όλες οι Νότες, από όλα τα ΜΠΛΟΥΖ είναι – φορέβερ – γραμμένες για σένα.

Είμαστε το TheBluez.gr. Και γράφουμε. Έλα.