Μία μέρα πριν κλείσω τα τριακοστά έκτα χρόνια ζωής πάνω σε αυτόν τον πλανήτη είμαι σπίτι, ακούω στη διαπασών μουσική, από αυτή που αγαπώ εγώ και όχι εσύ, και σου γράφω ένα γράμμα. Ένα εξομολογητικό γράμμα αγάπης και έρωτα. Ένα γράμμα που ίσως κανείς μας ποτέ δεν έγραψε σε κανέναν, ενώ θα ήθελε. Ξέρω μωρό μου δεν είσαι καλός στα λόγια, και ειδικά τα γραπτά, ευτυχώς για σένα όμως εγώ είμαι λίγο (ελάχιστα, μη νομίζεις) καλύτερη.

Θέλω να σου πω και να σου γράψω τόσα σ’ αγαπώ και άλλα τόσα τηγάνια να σου κατεβάσω, με αγάπη υπερβολική που λέει και η Βίσση, στο κεφαλάκι σου. Ναι ρε μωρό, ώρες ώρες μου τη σπας, θέλω να σου κάνω τα μούτρα κρέας και μετά από μερικά νανοδευτερόλεπτα να σε γεμίσω φιλιά και υποσχέσεις αγάπης. Χμ , πως το λένε λοιπόν αυτό το συναίσθημα; Να το λένε έρωτα; Όχι εκεί δεν έχει τηγάνια και τέτοια, εκεί μόνο καρδούλες αιωρούμενες που κάνουν πατ πατ όταν σκάνε! Εμάς αυτό το συναίσθημα έχει κάνει «πατ» καιρό τώρα. Περάσαμε και τόσα, που δεν τα λες και λίγα. Δοκιμαστήκαμε και δοκιμαζόμαστε και θα δοκιμαζόμαστε μέχρι να εγκαταλείψει το σαφρακιασμένο μας κουφάρι η ψυχή μας και πανευτυχής και λεύτερη πια θα χοροπηδάει χαρωπή στα πράσινα λιβάδια του Παραδείσου.

Όμως μωρό μου, είμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλον (ΤΕΛΟΣ). Ναι, διάολε, ναι! Είμαστε σα δυο τεντζερέδες που ο ένας καπακώνει τον άλλο. Δεν είναι εύκολη η αγάπη. Είναι μάλλον δύσκολη και σκληρή. Θέλει θυσίες, θέλει προσπάθεια, θέλει χώρο, θέλει ηρεμία και συνάμα χαμό. Όμως εμείς τα έχουμε, ακόμα, όλα αυτά. Μας λες και τυχερούς. Ίσως κάποιος τώρα που μας διαβάζει να ευλογεί ή να ζηλεύει την τύχη μας. (μη φάτε έχει γλάρο!)

Όμως εγώ και εσύ ξέρουμε το φορτίο μας καλά.

Μετά τα πολλά λόγια, που όμορφα απέθεσα παραπάνω, όλοι τώρα μας νομίζουν για το τέλειο ζευγάρι. Νταξ, γνωστή τακτική «κάλυψη απόκρυψη», τους γελάσαμε, σσσσσσ! Δε λένε άλλωστε ότι πίσω από το καλύτερο χαμόγελο κρύβεται και η μεγαλύτερη δυστυχία;

Το ξέρω ότι φοβάσαι.
Και εγώ φοβάμαι!

Τι θα γίνει στο μέλλον, πόσο θα αντέξουμε το φορτίο μας; Είμαστε πάνω σε ένα πικρό Σταυρό εγώ και εσύ μωρό μου. Δεν τον διαλέξαμε, αλλά τον δεχθήκαμε. Θα γίνει δυσκολότερος, το ξέρεις και το ξέρω. Ίσως μας απομακρύνει, ίσως μας αποξενώσει, ίσως μας καταδικάσει ακόμη. Όμως ξέρεις τι μου είπε κάποτε ένα καλός γεράκος σε μία μίνι κουβέντα που είχαμε στήσει στη μέση του δρόμου; “scripta manent” δηλαδή τα γραπτά μένουν. Για αυτό και εγώ πήρα σήμερα αυτή την απόφαση να στα γράψω. Αυτά που νιώθω και που σκέφτομαι σήμερα, όχι χθες ούτε αύριο. Για να το έχουμε παρακαταθήκη για το, ίσως, δύσκολο μέλλον που μας περιμένει. Για να το έχουμε να το διαβάσουμε όταν ο ένας χάσει τον άλλον ή για όταν θα έχουμε και οι δύο άσπρα μαλλιά και θα γελάμε για το πόσο ανόητη ήμουν που καθόμουν και έχανα το χρόνο μου αφήνοντας ένα σπίτι μπουρδέλο για να σου γράψω δυο λόγια αγάπης.

Γιατί ναι γαμώ το κερατάκι μου, σ’ αγαπάω! Πολύ! Και ας χορεύουμε το χορό της καθημερινότητας μας με προσωπεία άλλοτε χαράς, άλλοτε λύπης, άλλοτε παντελώς ανέκφραστα σα κακοί ηθοποιοί πάνω στο σανίδι. Έτσι πρέπει να κάνουμε, για χατίρι τους. Δεν έχουμε επιλογή , ακούς;

Αν για ένα πράγμα δεν θα συγχωρέσω τον εαυτό μου, είναι που έμεινες εκείνο το ξημέρωμα, μόνος σε μία μικρή μονάδα εντατικής θεραπείας, πρώτη σου φορά μπαμπάς, μπρος σε ένα μικροσκοπικό πλάσμα γεμάτο σωληνάκια, ανήμπορος να βοηθήσεις, ανήμπορος να κατανοήσεις, χωρίς κανένα να σε κρατήσει αγκαλιά, χωρίς κανένα να σου δώσει ώμο να κρατηθείς για να μη σωριαστείς, που χωρίς εμένα, μακριά από μένα, ανέβηκε πρώτος στο Σταυρό σου, αποδεχόμενος τα πάντα.

Για αυτό το παραπάνω, ξέρω πόσο πολύ δυνατός μπορείς να γίνεις! Ξέρω πόση πολλή αγάπη έχεις να δώσεις και ξέρω πως ακόμη και αν κάποια στιγμή τελειώσει θα έχουμε όλα αυτά να μας συντροφεύουν.

Θέλω να κλείσω το γράμμα μας με τα παρακάτω λόγια ενός αγαπημένου μου τραγουδιού…

“Love is our resistance
They’ll keep us apart and they won’t stop breaking us down
Hold me
Our lips must always be sealed”

 

Ν.Χ