Ελένη Σαββαΐδου 

Νύχτα, περασμένα μεσάνυχτα, έπειτα από μια δύσκολη μέρα ξαπλώνω στον καναπέ του σαλονιού και προσπαθώ να βρω κάτι στην τηλεόραση να με νυστάξει, να διώξει την υπερένταση από μέσα μου. Η ένταση της τηλεόρασης κυμαίνεται μεταξύ mute έως τρία. Εκείνος έχει κοιμηθεί ήδη από τις 10. Και άργησε, σκέφτομαι αν σκεφτεί κανείς πως φεύγει στις 7 και γυρνάει στο σπίτι στις 4 το απόγευμα. Τις νυχτερινές ώρες είναι δύσκολο να βρεις κάτι αξιόλογο στην τηλεόραση, πέφτεις πάνω σε διαφημίσεις για το περιβάλλον, σε πορνό γραμμές τηλεφώνου και..Ξαφνικά το μάτι μου σταματάει σε ένα σποτ. Μια γραμμή για κακοποιήση γυναικών.

Κοιτάω το σταθερό μισοσπασμένο τηλέφωνο και πάω να το πιάσω. Το μετανιώνω αμέσως. Τα έχω χάσει μου φαίνεται, δεν μπορώ να πάρω εκεί, δεν κάνει για την περίπτωση μου. Το αφήνω στην θέση του, έτσι μισοσπασμένο μετά τον τελευταίο μας καυγά το πέταξε στον τοίχο φωνάζοντας πως είμαι χαζή. Μετά σκέφτομαι το λάπτοπ, θα μπορούσα να το χρησιμοποιούσα τώρα αν δεν είχε καταστραφεί και αυτό μια εβδομάδα πριν, γιατί του είπα πως περνάει πολύ χρόνο εκεί, με αγνόησε φυσικά αρκετές φορές και μόλις τόλμησα να υψώσω την φωνή μου το έκλεισε με τόση δύναμη που η οθόνη μάυρισε και φυσικά παραμένει έως τώρα έτσι.

Μονολογώ ένα “εγώ φταίω”. Αν από την αρχή είχα κρατήσει άλλη στάση δεν θα φερόταν έτσι. Δεν θα ξέσπαγε σε κάθε μας καθημερινό καυγά, και δεν είναι τυχαίο που ξεσπάει μόνο πάνω μου, για τους απέξω-τους τρίτους- είναι υπόδειγμα, όλοι μου λένε πόσο τυχερή είμαι. Πλέον ξέρω τις συνήθειες του, 5 χρόνια συγκατοίκηση,κατάλαβα τι τον ενοχλεί περισσότερο. Η λέξη όχι. Η λέξη δεν πρέπει, οτιδήποτε περιέχει άρνηση ή κάποιο είδος προσταγής με λίγα λόγια. Εκεί αλλάζει, εκεί ξεσπά με διάφορους τρόπους. Συνήθως πετά πράγματα αλλά υπήρξαν φορές που τα πράγματα τα πέταξε πάνω μου, φυσικά δεν μένω αμμέτοχη. Αλλά όταν πριν ένα περίπου μήνα είδα το χέρι του να παίρνει στάση μπουνιάς και να με απειλεί με κοφτά λόγια “Θα σου δώσω μπουνιά, μην μου φωνάζεις εμένα” κατάλαβα ότι πρέπει να δράσω. Δεν θα με ξεγελούσαν τα κλάμματα και οι συγνώμες του που ακολουθούσαν πάντα όταν ηρεμούσε. Ούτε τα Σε αγαπάω και οι αγκαλιές. Άσχετα που πάντα λύγιζα, και τον αγκάλιαζα και εγώ, και του υπενθύμιζα πόσο τον λατρεύω, και πόσο πολύ θέλω να ηρεμήσουμε.

Πήγαμε σε ειδικό ψυχολόγο, μαζί. Αφού μίλησε και στους δυο μας, μετά ζήτησε να μιλήσει στον καθένα ξεχωριστά. Πρώτα εκείνος, μετά εγώ. Όταν τον είδα να βγαίνει από το γραφείο μου χαμογέλασε, και σκέφτηκα ότι όλα πήγαν καλά. Ο γιατρός μου μιλούσε και με επιβεβαίωνε ότι όλες αυτές οι επιθετικές συμπεριφορές, είναι λόγω χαρακτήρα.

Όντως είχα δείξει πολύ ανοχή, από την αγάπη μου για εκείνον είχα σχεδόν ξεχάσει πως πρέπει γίνω πιο σκληρή. Δεν μπορεί να σπάει λάπτοπ, να με απειλεί με μπουνιές και εγώ στο πρώτο δάκρυ του, στην συγνώμη που θα μου πει με τα μάτια υγρά κοιτάζοντας με σχεδόν ικετευτικά να πέφτω τόσο έυκολα. Και όλα αυτά γιατί ξέρω πως καταβάθος δεν είναι βίαιος, απλά χάνει την ψυχραιμία του και αμέσως μετά το μετανιώνει. Ξέρω πόσο ευαίσθητος είναι, ξέρω ότι με αγαπάει και εκείνος στεναχωριέται πιο πολύ από εμένα σε κάθε παρόμοιο γεγονός. Τα λόγια του είναι τρυφερά απέναντι μου και καταλαβαίνει το λάθος του. Εχτές μου ανακοίνωσε πως θα μαζέψει χρήματα σιγά-σιγά να αγοράσουμε ένα καλύτερο λάπτοπ, για να βλέπουμε ταινίες μαζί, όπως κάναμε πριν σπάσει. Σήμερα πριν τον πάρει ο ύπνος μου έδωσε τον λόγο του πως θα αλλάξει συμπεριφορά απέναντι μου, και το είπε χωρίς να έχω ξεκινήσει εγώ κάποια ανάλογη κουβέντα, έτσι από μόνος του.

Φυσικά αυτά τα λόγια τα έχει ξαναπεί, και δεν τηρήθηκαν, με την πρώτη αφορμή γίνονταν πάλι τα ίδια. Αλλά όσο και να μην θέλω να το παραδεχτώ, όσο και αν η συμπεριφορά του με στεναχωρεί και με προβληματίζει, είναι τα πάντα για μένα, ο έρωτας της ζωής μου, η μεγάλη μου αγάπη. Και όταν εκείνος δακρύζει εγώ σπάω μέσα μου, όταν εκείνος μου ζητά να τον συγχωρέσω δεν μπορώ να το αρνηθώ, και όταν μου φέρνει ένα δώρο χωρίς κάποια αφορμή ο κόσμος μου φωτίζεται και το κρατάω σαν το ακριβότερο διαμάντι, αδιαφορώντας για την αξία του. Και γιατί τα λέω αυτά; Γιατί μετά από κάθε πράξη του μου εξηγούσε και τον λόγο.

Όταν έσπασε το σταθερό, ήταν γιατί του είχα πει πως αν ξαναπετάξει κάτι κάτω θα πάρω τον μπαμπούλα, όταν έκλεισε με δύναμη το λάπτοπ και έσπασε την οθόνη ήταν γιατί του φώναξα στο σημείο που έβλεπε την μαμά αρκουδα να κοιμίζει το αρκουδάκι της και δεν ήθελε να του φωνάζω γιατί είναι το αρκουδάκι μου. Επίσης κάθε φορα που εκτοξέυει τα παιχνίδια του στους τοίχους η πάνω μου είναι γιατί παίζει πως μεταμορφώνεται σε ανεμοθύελα. Και την μπουνιά που έκανε, την μάθανε στο νηπιαγωγείο όταν έδειχναν τις κινήσεις που κάνουν οι παλάμες μας. Και ναι, ξέρει ότι είναι κακή κίνηση τους το είπε και η δασκάλα. Και όταν μου δείχνει τον κουμπαρά γουρουνάκι και χαμογελάει λέγοντας μου πως θα μου πάρει το καλύτερο λάπτοπ, και αν του περρισέψουν θα πάρει και ένα στον Κωστάκη τον φίλο του που δεν έχει, τότε ναι καταδικάστε με σκοτώστε με αλλά γίνομαι χώμα. Και η φάτσα που παίρνει μέτα από κάθε αταξία με λιώνει με κομματιάζει. Γιατί ναι είναι νευρικός, αλλά πριν φάει θα με ρωτήσει αν θέλω να το μοιραστούμε γιατί πρέπει να μοιραζόμαστε, πριν κοιμηθεί θα μου εξομολογηθεί με μισόκλειστα ματάκια πως θα πει στον Θεούλη να μην είναι κανένα παιδάκι στεναχωρημένο. Γιατί μια μέρα που περπατούσαμε στον δρόμο έδωσε το γλυφιτζούρι που μόλις του είχα αγοράσει σε ένα παιδάκι που “το χρειαζόταν πιο πολύ από εκείνον” αυτά ήταν τα λόγια του. Γιατί τον πιάνω κρυφά να κλαίει όταν μαθαίνει πως κάποιο ζωάκι δεν είναι καλά. Γιατί μαζί θαψαμε το χρυσόψαρο του στην γλάστρα και κάθε μέρα με ρωτάει αν είναι καλά και αν κρυώνει τώρα που Χειμωνιάζει. Γιατί το πόρισμα του γιατρού μπορεί να ήταν “Μια χαρά είναι το παιδί σας, πανέξυπνο, δραστήριο, απλά να… Πως να το πω τον έχετε κακομάθει!”

Αλήθεια είναι και θα το παλέψω όσο μπορώ, και ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟ Η ΜΟΝΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΔΕΧΤΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ. Και εδώ κάπου σταματάω γιατί τον βλέπω να με κοιτάζει που γράφω και να μου ζητά παραμύθι, γιατί ξύπνησε από τα μπουμπουνητά. Εντάξει δεν το λέει πολύ γλυκά, το απαιτεί λιγάκι, αλλά τρόμαξε, και αύριο μέρα είναι σκέφτομαι, απο αύριο θα τον ξεκακομάθω!