Τραβώντας μία βαθιά τζούρα καπνού, ένα μειδίαμα σχηματίζεται στα σαρκώδη χείλη της ακούγοντας το ‘’I Feel Like I’m Drowning’’ των Two Feet από το κινητό της. Ακούει συνήθως αυτό το τραγούδι για να χαλαρώσει μετά από μία έντονη μέρα. Το κόκκινο βαθύ κραγιόν της βάφει το μισοτελειωμένο της τσιγάρο. Με τα λεπτεπίλεπτα δάχτυλα της, βάζει την ξανθιά τούφα που ξέφυγε από τα σφιχτά πιασμένα μαλλιά της πίσω από το αυτί. Μου χάλασε το χτένισμα μου ο αχρείος, μονολογεί.

Κοιτάζει γύρω της για τυχόν τελευταίες πινελιές στο σκηνικό που έχει στήσει. Το σπίτι καθαρό και τακτοποιημένο όσο πρέπει. Το ποτήρι με το ουίσκι εγκλωβισμένο μέσα στην χούφτα του. Η μαύρη πένα του δίπλα σε ένα φύλλο χαρτί ποτισμένο με αίμα. Ο κ. Σμιθ κάθεται στην μπορντό δερμάτινη καρέκλα του με το κεφάλι πεσμένο στο πλάι. Το αίμα έχει ποτίσει τον λευκό γιακά του και τα μυαλά του διακοσμούν την πανάκριβη κουρτίνα πίσω του.

Τέλεια, σκέφτεται η Ναταλία, όλα έτοιμα!
Πέταξε το σβησμένο τσιγάρο και τα γάντια που φορούσε στην τσάντα που είχε μαζί της. Έπρεπε να είναι πολύ προσεκτική με τις λεπτομέρειες. Φόρεσε πάλι το μεταξωτό μαντήλι στο κεφάλι της και βγήκε από το επιβλητικό αρχοντικό σπίτι. Αν μη τι άλλο είχε γούστο ο κ. Σμιθ, είπε και γέλασε δυνατά καθώς έμπαινε στο πανάκριβο αυτοκίνητο της.

Την επόμενη μέρα οι εφημερίδες είχαν όλες το ίδιο θέμα είδησης.
Ο κριτικός βιβλίων Λορέντζο Σμιθ, βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του. Πιθανολογείται αυτοκτονία. Οι λόγοι δεν έχουν γίνει ακόμα γνωστοί. Μυστήριο καλύπτει τα τελευταία χρόνια πολλές αυτοκτονίες από τον κόσμο της τέχνης κι όχι μόνο.

Η Ναταλία δίπλωσε προσεκτικά την εφημερίδα και την έβαλε στο τελευταίο συρτάρι του γραφείου της. Εκεί έβαζε όλες τι εφημερίδες με τις ανακοινώσεις των θυμάτων της. Κριτικοί βιβλίων, συγγραφείς, δημοσιογράφοι, η λίστα της πλέον ήταν ατελείωτη. Όλοι τους είχαν κάνει το λάθος να γράψουν ή να κάνουν κακή κριτική για τα βιβλία και τα κείμενα της. Δεν θα το ανεχόταν ποτέ πάλι αυτό.

Η Ναταλία ξεκίνησε να γράφει από πολύ μικρή. Ήταν η διέξοδος που έψαχνε από την δύσκολη ζωή που ζούσε στο πατρικό της. Η μητέρα της πέθανε πολύ νέα και έμεινε μόνη με τον πατέρα της από τα 7 της χρόνια. Εκείνος, ένας μέθυσος και βίαιος άνθρωπος συμπεριφερόταν σαν να ήταν η σκλάβα του στην καλύτερη περίπτωση. Την υποτιμούσε και την πρόσβαλλε συνεχώς για όλα. Το κορίτσι με το ζόρι τελείωσε το σχολείο και με πολλά κενά. Αγαπούσε όμως το γράψιμο τόσο πολύ, ήταν η πύλη της φαντασίας που άνοιγε μόνο για εκείνη και την ταξίδευε σε έναν άλλο κόσμο, τον κόσμο που εκείνη σχεδίαζε με τις λέξεις της και ας έκανε πολλά λάθη.

Ο πατέρας της βρέθηκε κρεμασμένος στην μέση του σαλονιού τους ένα χειμωνιάτικο πρωινό. Η Ναταλία κοιμόταν στο διπλανό δωμάτιο και είπε ότι δεν κατάλαβε και δεν άκουσε τίποτα. Κανείς δεν ξέρει τι έγινε εκείνο το βράδυ.

Στα 18 της γνώρισε τον μεγάλο έρωτα της ζωής της, τον συγγραφέα Άλεξ Ανταμς. Ήταν ένας γοητευτικός, ώριμος και όμορφος άντρας. Μεγαλύτερος της σε ηλικία, την επηρέαζε σε όλα. Η Ναταλία ήταν για πρώτη φορά ευτυχισμένη και ζούσε το όνειρο της. Αυτός ήταν και η αιτία να γράψει το πρώτο της βιβλίο. Μία ιστορία για την αληθινή αγάπη και τα όνειρα που μπορούν να γίνουν πραγματικότητα. Ο πρώτος που το διάβασε ήταν φυσικά ο Άλεξ. Το θυμόταν σαν και τώρα:
Η Ναταλία απέναντι του περιμένει με αγωνία την γνώμη του καθώς εκείνος φτάνει στο τέλος του βιβλίου της.
– Αγάπη μου ωραίο είναι αλλά μοιάζει λίγο… παιδικό, σαν να το έχει γράψει εκτάκι! γέλασε δυνατά.
Η Ναταλία τον κοιτά με ορθάνοιχτα μάτια και την καρδιά της να σφίγγεται.
– Με κοροϊδεύεις; Τον ρωτά.
– Όχι μωρό μου, απλά να, αυτό δεν είναι για να το εκδόσεις. Μπορείς και καλύτερα, σίγουρα.
– Σίγουρα μπορώ και καλύτερα, του είπε και πήγε στην κουζίνα. Πήρε το πρώτο μαχαίρι που βρήκε μπροστά της και γύρισε κρύβοντας το πίσω της.

Εκείνος είχε ανάψει το τσιγάρο του, είχε ακόμα εκείνο το ηλίθιο χαμόγελο στα χείλη του.
– Σε ευχαριστώ για την κριτική σου αγάπη μου, θα την λάβω υπ’ όψιν μου σίγουρα. του είπε και πήγε να τον αγκαλιάσει. Έκατσε στα πόδια του και τον φίλησε παθιασμένα στο στόμα. Δεν κατάλαβε καν πως του έκοψε τον λαιμό, συνέχισε να τον φιλά, όσο εκείνος πνιγόταν στο αίμα του.

Η Ναταλία διόρθωσε το βιβλίο της και στο τέλος πρόσθεσε τον φόνο που είχε κάνει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Το βιβλίο της εκδόθηκε με το ψευδώνυμο Κάρμεν Κάτς και έγινε best seller σε πολύ μικρό διάστημα. Κάθε της βιβλίο και κείμενο της από εκεί και έπειτα είχε στο τέλος ένα μυστήριο, μια ανατροπή, μια δολοφονία με περιγραφές που άλλοτε δεν είχαν γραφτεί. Οι κριτικές ήταν κατά κανόνα θετικές και ενθουσιώδες, κάποιοι όμως τολμούσαν να επικρίνουν το ταλέντο της και την δουλειά της.

Μέχρι και σήμερα κανείς δεν την έχει συνδέσει με τους φόνους. Εκείνη απολαμβάνει την πλούσια μυστήρια ζωή της και ψάχνει για το επόμενο θύμα της. Τον επόμενο ήρωα στην καινούργια της ιστορία.

Εσύ, αλήθεια, τι γνώμη έχεις για τα κείμενα μας;