Έχουν γραφτεί πολλά για αυτήν, βιβλία, τραγούδια, παροιμίες, ότι μπορεί να φανταστείς.

Πρέπει να γράψω και εγώ για αυτήν όμως, είναι η ερωμένη μου εδώ και χρόνια. Την γνώρισα όταν αναγκάστηκα να καταλάβω πως μόνο οι 5 αισθήσεις διαμορφώνουν την αντίληψη μας, και στα παπάρια μας τι θα πεις εσύ ή ο άλλος. Σιωπή. Βλέπε, άκου, σώπα. Η σιωπή είναι η γκόμενα μου, η ερωμένη μου, η φίλη μου. Πες το όπως θες. Είναι αυτή που μου δίνει δύναμη, ειδικά όταν ο απέναντι μου μιλάει.

Όταν μιλάς δίνεις πάτημα στον άλλο να απαντήσει. Δίνεις στον άλλο να καταλάβει τι σκέπτεσαι. Και; Ποιος νοιάζεται;

Κάθεσαι και κοιτάς απέναντι σου έναν άνθρωπο να σου μιλά ακατάπαυστα, να προσπαθεί να δικαιολογήσει την Χ μαλακία που ετοιμάζεται να κάνει, χωρίς να έχει διάθεση να ψάξει μέσα του για τους λόγους που θα την κάνει. Κάπου εκεί μετανιώνεις προς στιγμήν το ότι έκοψες το κάπνισμα, η βλακεία μοιάζει πιο μακρινή όταν παρεμβάλλεται ο καπνός. Και δεν μιλάς και σκέπτεσαι και βρίσκεις κενά, όπως οι περισσότεροι έχουν Θεοποιήσει την συζήτηση ως ανταλλαγή απόψεων, εσύ σκέπτεσαι τι κρύβεται από πίσω, και έχεις το περιθώριο να το κάνεις, γιατί δεν σε νοιάζει να σκεφτείς τι θα πεις.

Και ενώ ο άλλος/η συνεχίζει ακατάπαυστα να μιλά, και σου περνάει κάπου κάπου από το μυαλό η σκέψη να του σκάσεις μια στα δόντια, πετάει και την ατάκα «αντικειμενικά αυτό που σου λέω είναι σωστό» , ναι γνέφεις, αντικειμενικά αλλά βάσει των δικών σου υποκειμενικών κριτηρίων, και δεν μιλάς, γιατί σκέφτεσαι πως η σιωπή είναι έκφραση δύναμης και η ομιλία έκφραση των σκέψεων και μετά σου περνάει από το μυαλό πως ένα τεράστιο αγαμησουκαιεσυ πλανιέται πάνω από την πόλη πολλές μέρες τώρα και του σκας μια μπουνιά στη μύτη και τα αίματα τρέχουν και σε ρωτάει «μα τι κάνεις τρελός είσαι;» μα εσύ δεν μιλάς σηκώνεσαι και φεύγεις κύριος και στα αυτιά σου δεν ακούγεται τίποτα, γιατί η σιγή είναι η αδερφή της σιωπής.

Και μετά σε ρωτούν γιατί το έκανες αυτό, δεν μιλάς, γελάς, και κοιτάς ψηλά το σύννεφο που είναι έτοιμο να βρέξει αγαμήσουκαιεσυ και κοιτάς γύρω σου και βλέπεις αδυναμίες και κενά – και εσύ έχεις, αλλά οι άλλοι δεν τα βλέπουν, γιατί δεν τα λες, δεν μιλάς. Κάνει εκκωφαντικό ήχο το κενό, άσε που αντανακλάται και στο βλέμμα – και πάλι δεν μιλάς, γιατί για να μιλήσεις πρέπει να βρεις ποιος θα σε ακούσει και η σιωπή η μαζεμένη κάνει θόρυβο και αυτή. Ξεκουφαίνει και μιλάει σε άλλη συχνότητα.

Και δεν μιλάς… μόνο ακούς. Άλλωστε σου αρέσει να παίζεις με τις λέξεις, χωρίς να τις προφέρεις. Στο μυαλό σου μέσα οι αισθήσεις και οι πέντε είναι το προπύργιο της αντίληψης, ενώ η ομιλία είναι η έκφραση μιας στιγμιαίας άποψης. Στιγμιαία γιατί τα δεδομένα αλλάζουν και οι απόψεις αναδιαμορφώνονται και ουδέποτε είναι σταθερές. Έστω και σε μία εκ των παραμέτρων τους αλλάζουν. Οπότε κάθεσαι με την πλάτη στον τοίχο και δεν μιλάς, όχι γιατί δεν έχεις άποψη, αλλά γιατί η σιωπή είναι η πιο σωστή άποψη σ ένα κόσμο ανθρώπων που μιλούν ακατάπαυστα για να καλύψουν τα κενά τους.

 

Γ.Α