Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα θέματα, που συζητούνται έντονα και είναι πάντα στην επικαιρότητα, είναι η θέση της γυναίκας μέσα στη σύγχρονη κοινωνία. Παράλληλα, με δεδομένο ότι κάποιες κοινωνίες, δυσαρεστημένες ή απλά πεπεισμένες πως η επιστροφή στις παραδόσεις, σε συνδυασμό με ακραίες ιδέες, θα μπορούσε να είναι λύση για τα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου, το μεγάλο ερώτημα «Πού οδηγούμαστε;» παραμένει κορυφαίο. Και ίσως όχι απόλυτα εξασφαλισμένο με απάντηση.

Έτσι λοιπόν αυτήν τη φορά οδηγούμαστε σε ένα μελλοντικό κόσμο, όχι και τόσο μακριά χρονικά από το τώρα. Για την ακρίβεια, δε γενικολογούμε. Είμαστε στις ΗΠΑ. Η σύγχρονη κοινωνία αρχίζει και μεγαλώνει ηλικιακά ενώ οι γεννήσεις των παιδιών λιγοστεύουν καθώς η διαφορετικότητα αυξάνεται. Μία γυναίκα απομακρύνεται με βία από τον άντρα της και το παιδί της. Και λίγα χρόνια μετά, με εμφάνιση που θα παρέπεμπε σε ένα εξτρέμ λουκ Άμις, τοποθετείται στο σπίτι ενός ζευγαριού, ως υπηρέτρια με στόχο να φέρει στον κόσμο το παιδί του ζευγαριού.
Δε θα σας πω λεπτομέρειες ως προς την υπόθεση, κάθε επεισόδιο είναι μία αποκάλυψη. Είναι μία ιστορία που σε ξεκινά με αναπάντητα, αμέτρητα ερωτήματα, στα οποία, όσο ξεδιαλύνει το κουβάρι της ιστορίας, αρχίζεις να τα απαντάς μόνος σου.

Πατριαρχικές αξίες, το αμερικάνικο όνειρο αλλιώς, η σημασία της φύσης της γυναίκας αλλά και ο ρόλος της στο μέλλον. Ο βιασμός, η θέση του έρωτα και της αγάπης, μία κοινωνία στην οποία το συναίσθημα απαγορεύεται μαζί με ο,τιδήποτε δρα συναισθηματικά και παράλληλα καταναλωτικά στη ζωή μας. Η έννοια του σεξ, οι λυκοφιλίες, η ζωή μέσα σε ένα άδειο δωμάτιο, σε ένα σκοτεινό σπίτι με ανθρώπους που φωνάζουν σιωπηλά. Οι τοίχοι όταν αποκτούν αυτιά γίνονται σκληροί. Εκδικητικοί. Και μετά επικεντρώνουμε στις προσωπικότητες. Άνθρωποι που έχουν επενδύσει στο καινούριο αμερικάνικο όνειρο και διαπιστώνουν με τον καιρό ότι ίσως όλη αυτή η δύναμη που έχουν στα χέρια τους είναι μία λανθασμένη και ίσως ανόητη πράξη, αν και καλά σχεδιασμένη. Άνθρωποι επίσης καθημερινοί, άνεργοι, ευτυχισμένοι, πλούσιοι, φτωχοί, επιτυχημένοι, άνθρωποι με όνειρα, άνθρωποι με παιδιά. Μία κοινωνία ανθρώπων που στήνεται ξανά από την αρχή σε τόπο και χρόνο όπου η τράπουλα ανακατεύεται και οι ρόλοι αλλάζουν. Με τη βία. Και περιορίζονται χρωματικά στο κόκκινο, στο γκρι και στο πράσινο.

 


Μία από τις καλύτερες σειρές της χρονιάς που πέρασε. Έχει σαρώσει τα βραβεία Emmy και Golgen Globes κυρίως με την ασύλληπτη ερμηνεία της Elisabeth Moss αλλά και της σαδιστικής αν και για μένα ακόμα αινιγματικής παρουσίας της Ann Down, με μία ερμηνεία που κυμαίνεται μεταξύ του σχεδόν απόλυτου κακού ενώ στον αέρα αιωρείται κάπου μία μηδαμινή στάλα καλού. Μία ανισορροπία γεμάτη χαρακτήρα αλλά και νόημα. Η κύρια πρωταγωνίστρια είναι εκπληκτική, η ντελικάτη παρουσία μίας γυναίκας που δε μιλάει αλλά μαρτυρά την έντονη προσωπικότητα της, την κρυμμένη φωνή που σε ιδανικές συνθήκες θα ήταν έτοιμη να κάνει μεγάλες ανατροπές και μας συντροφεύει μέχρι και το τελευταίο επεισόδιο του κύκλου. Μία παρουσία που σαφώς δεν αφήνει αδιάφορο τον άντρα του σπιτιού Joseph Fiennes, ο οποίος παρόλο που κινείται στα μονοπάτια του ψέματος και των μυστικών κάνει τη διακριτική παρουσία του ιδιαίτερα σημαντική στη συνέχεια. Ένα εξαιρετικό καστ στο οποίο επίσης περιλαμβάνεται η Yvonne Strahovski αλλά και ο εξ’ίσου ενδιαφέρων στο ρόλο του οδηγού γιος του μεγάλου σκηνοθέτη Anthony Minghella («Αγγλος Ασθενής»), Max.


Μία ερωτική σκηνή, γεμάτη νόημα, σχετικά με το πόσο ανάγκη έχουμε το συναίσθημα στον κόσμο μας, αποκτά ιδιαίτερη σημασία στη σειρά. Ένα χάδι, ένα βλέμμα, το πάθος για ένα φιλί που πρέπει να παραμείνει απαγορευμένο αλλιώς θα τιμωρηθείς. Ίσως σε οποιαδήποτε άλλη σειρά να μην έκανε αίσθηση. Εδώ όμως περικλείει όλο αυτόν τον περίπλοκο ανθρώπινο μηχανισμό, που αναγκάζεται να προσαρμοστεί σε κάτι που δεν επέλεξε, όμως πασχίζει να το παλέψει ίσως για να ξεχαστεί όπως θα έκανε κάποιος παρέα με ένα ποτήρι ποτό. Οχι απαραίτητα σαν εθισμό αλλά σαν ένα ξέσκασμα. Σαν μία ανάσα. Κι εκεί όλα περιπλέκονται. Εκεί όλα γίνονται ένα καινούριο κουβάρι. Κυρίως όταν τα συναισθήματα ως αποτέλεσμα των πράξεων βγαίνουν στο φως. Στο γκρίζο φως που επιλέχθηκε να συντροφεύει την ατμόσφαιρα της σειράς. Κανένα επεισόδιο της σειράς δεν έχει εκτυφλωτικό ηλιακό φως.

Η σειρά βασίζεται στο βιβλίο της Margaret Atwood το οποίο κυκλοφόρησε πριν 33 χρόνια. Ξεκινήστε την χωρίς δεύτερη κουβέντα και σύντομα. Τον Απρίλη έρχεται δεύτερος κύκλος και με τον τρόπο που η σειρά σταματά τον κύκλο, η ανυπομονησία μου έχει φτάσει στο κόκκινο. Το soundtrack της σειράς είναι απίστευτο και προσεκτικά διαλεγμένο. Ποτέ πια οι Simple Minds δε θα σας θυμίσουν εφήβους καθισμένους σε θρανία και οι Blondie δε θα σας μεταφέρουν ερωτικά μηνύματα με την πλούσια φωνή της Debbie Harrie.
Συμβουλευθείτε ποιο κανάλι παίζει τη σειρά ή αναζητήστε την διαδικτυακά.