Εγώ και ο μοναχογιός μου έχουμε αντιφατικούς χαρακτήρες. Μπορεί να μην το έχουμε παραδεχτεί ανοιχτά ο ένας στον άλλον αλλά το ξέρω και εκείνος το ξέρει και αυτό πονάει περισσότερο μια μητέρα. Πλέον δεν μιλάμε σχεδόν καθόλου, ίσως επειδή μεγάλωσα και μεγάλωσε και εκείνος. Δεν είναι δυνατόν όμως, τον βλέπω ακόμα σαν το μικρό μου αγοράκι κι ας έκλεισε τα 20 προχθές. Με στεναχωρεί που μένει μόνος του και τα ελάχιστα βράδια όπως το σημερινό που με κάλεσε να τον επισκεφτώ στο μικρό του διαμέρισμα, η σιωπή καλύπτει πάντα την ατμόσφαιρα.
Τον καταλαβαίνω, ίσως μου ρίχνει ευθύνες για πολλά. Δεν υπήρξα η πιο σωστή μητέρα απέναντι του, αλλά ήμουν νέα και μόνη, ήταν δύσκολο. Τον κοιτάζω όμως αυτή την στιγμή και τον καμαρώνω. Δεν μου μιλάει αλλά ξέρω ότι γνωρίζει πόσο περήφανη αισθάνομαι και νιώθω πως θέλω τόσο να ανοίξω την σκουριασμένη πόρτα της ψυχής μου και να του μιλήσω. Δεν μου αρέσει να καθόμαστε έτσι σιωπηλοί σαν ξένοι.

Γιε μου προχθές έκλεισες τα 20. Το ξέρω ότι στα πρώτα σου γενέθλια δεν είχε άλλα παιδάκια, δεν ήξερα κανέναν τότε, είχα μόνο εσένα και μια παλιά φωτογραφική μηχανή. Θυμάμαι ότι ήσουν χαρούμενος και έβγαζες κραυγούλες από το μικρό σου στοματάκι, όταν με είδες ντυμένη κλόουν να κρατάω την μικρή τουρτίτσα που κατάφερα να σου φτιάξω. Δεν ήμουν και η πιο αστεία κλόουν, ένα χαζό βάψιμο είχα κάνει, όμως το θυμάμαι πεντακάθαρα, γελούσες πολύ.

Τον βλέπω να με κοιτάζει με απορία. Λες να νομίζει ότι έχασα τα λογικά μου και τα λέω αυτά; Δεν σταματάω όμως, απόψε είναι ευκαιρία, απόψε που μου βγήκε να του μιλήσω.

Αγόρι μου ξέρω δεν ήμουν συνεπής, ξέρω ότι αρκετές φορές αργούσα να σε παραλάβω από το σχολείο, αλλά έτρεχα γιε μου από την μια δουλειά στην άλλη για να μην σου λείψει τίποτα. Λυπάμαι που τα Χριστούγεννα ο Άγιος Βασίλης δεν σου έφερνε τα δώρα που του ζητούσες, αλλά δεν παραπονιόσουν αφού το είχες καταλάβει, είχε μπερδέψει για άλλη μια χρονιά το γράμμα σου με κάποιο άλλο παιδάκι. Θυμάσαι όμως μια χρονιά; Πρέπει να ήσουν 10 χρονών αν θυμάμαι καλά. Είχες ζητήσει ένα τρενάκι, ένα μεγάλο τρένο με μπαλόνια. Και στο είχε φέρει τότε. Θυμάσαι; Δεν θα ξεχάσω ποτέ την έκφραση σου όταν άνοιξες το κουτί.Φώναζες μαμά με όλη σου την δύναμη και αυτό το χαμόγελο ήταν για μένα η μεγαλύτερη ευλογία.

Συνεχίζει να με κοιτάει χωρίς να μιλάει, ενώ εγώ ολοένα και πιο πολύ βυθίζομαι στις αναμνήσεις. Νομίζω τον άκουσα να μονολογεί κάτι καθώς μιλούσα. Φαίνεται εξάλλου από την έκφρασή του ότι θεωρεί όλο αυτό το ξαφνικό μου παραλήρημα βαρετό. Εγώ όμως εκεί ακάθεκτη θέλω να ολοκληρώσω. Θέλω να τα πω όλα απόψε, να σπάσω την βουβή συνηθισμένη επίσκεψη.

Ξέρω ότι μου κρατάς ακόμα μούτρα επειδή δεν σου επέτρεψα να πας εκείνη την 3ήμερη εκδρομή στο Γυμνάσιο, αλλά βρε αγόρι μου φοβόμουν, τόσα γίνονται είχα τρομάξει. Το θυμάμαι ότι όλοι οι φίλοι σου είχαν πάει κι εσύ τρεις μέρες δεν μου μιλούσες καν. Ξέρεις πόσο στεναχωριόμουν; Αλλά τώρα καταλαβαίνω πως και εσύ είχες το δίκιο σου. Τουλάχιστον πήγες πενταήμερη στο Λύκειο, δεν θα ξεχάσω πόσο βιαζόσουν να κλείσεις το τηλέφωνο όποτε σε καλούσα. Ήξερα όμως ότι περνούσες τόσο όμορφα, οπότε αυτό μου αρκούσε. Και τώρα γιε μου ολόκληρος άντρας πια, πέρασες στην σχολή που ήθελες, ζεις στο διαμέρισμα απέναντι από το πάρκο που σου άρεσε με την πρώτη ματιά. Σου έχω πει πόσο περήφανη είμαι; Έχω καιρό να στο πω. Είμαι πολύ περήφανη παιδί μου για σένα και σε αγαπάω πολύ.

Επιτέλους σπάει η σιωπή, περίμενα τόση ώρα να ακούσω μια λέξη μετά από τόσα που είπα, είχα αρχίσει να φοβάμαι ότι έγινα κουραστική. Αλλά τι φωνή είναι αυτή; Μια γυναίκα; Γιατί ακούω την φωνή μιας γυναίκας;
Κυρία είστε καλά; Δείχνετε ταραγμένη. Αν χρειάζεστε κάτι πείτε μου αν και θα σας σύστηνα να πάτε σπίτι σας, είναι περασμένη η ώρα και είστε μόνη.

Μα τι λέει δεν είμαι μόνη, είμαι με τον γιο μου σπίτι του, απέναντι από το πάρκο. Την βλέπω να φεύγει. Μα για κάτσε που είμαι; Γιατί έχει κρύο; Γιατί τα μάτια μου κλαίνε τόσο; Διακρίνω μια φωτογραφία, ένα μωρό. Με κόπο πιέζω τα μάτια μου να ανοίξουν όσο γίνεται, το φως της πανσελήνου κάνει το τοπίο ξεκάθαρο. Είμαι μπροστά από έναν μικροσκοπικό τάφο, η φωτογραφία του μωρού μου βρίσκεται πάνω μαζί με τις λέξεις: ΑΒΑΠΤΙΣΤΟ 2 ΜΗΝΩΝ

Γιε μου εγώ ντύθηκα κλόουν και σου έφτιαξα τούρτα αλλά δεν ήσουν εκεί να σβήσεις τα κεράκια. Κάθε Χριστούγεννα είχες το δώρο σου και κάθε Πάσχα την λαμπάδα σου. Παιδί μου εγώ την έζησα την ζωή μας για δύο, αφού θυμάμαι πήγες Γυμνάσιο, Λύκειο, Πανεπιστήμιο. Θα μπορούσες να τα είχες ζήσει όλα.
Αλλά ήθελα να δω την Πανσέληνο εκείνο το βράδυ που περπατούσα με εσένα στο καρότσι μόλις 2 μηνών και δεν πρόσεξα το κόκκινο φανάρι. Εγώ απλά σκόνταψα, αλλά το καροτσάκι γλίστρησε και εσύ ήσουν εκεί βλέποντας το αυτοκίνητο που ερχόταν να μην προλαβαίνει να πατήσει φρένο. Νομίζω άκουσα το κλάμα σου γιε μου, δεν είμαι σίγουρη. Συγνώμη αγόρι μου σε ζάλισα έχεις να πας και στο Πανεπιστήμιο το πρωί, να βάζω το παλτό μου και φεύγω.