Έπεσες αγάπη μου; Δεν πειράζει.

Ναι, είμαι εγώ εδώ τώρα, για να σε σηκώσω. Αλλά και όταν δεν είμαι, θα σηκωθείς μόνος σου. Όπως σηκώθηκες την προηγούμενη φορά. Και όπως θα σηκωθείς και την επόμενη. Κάποιες φορές με βοήθεια, κάποιες φορές μόνος. Δεν έχει σημασία.

Καμιά φορά μπορεί να μείνεις και κάτω. Να κοιτάξεις το ταβάνι, μετά το πάτωμα, μετά μέσα σου, στα φώτα και στα σκοτάδια. Να σε μισήσεις λίγο και να σε αγαπήσεις πολύ. Και όταν τελειώσεις, θα ξανασηκωθείς. Και ξανά και ξανά.
Κάποιες φορές είμαι εδώ, κάποιες δεν είμαι. Δεν έχει σημασία. Κάποιες φορές θα με θες κοντά σου να σε παρηγορήσω, να σε πάρω αγκαλιά και να σηκωθούμε μαζί. Κάποιες άλλες θα χρειάζεσαι να σε σηκώσω από το μαλλί και να σου χώσω μια σφαλιάρα. Να το ξέρεις, είμαι εξαιρετική σε αυτό. Κάποιες φορές δεν θα θέλεις ούτε να με σκέφτεσαι.

Ψέματα δεν θα σου πω ποτέ. Τα λάθη σου τα βλέπω, όπως τα βλέπεις κι εσύ. Ίσως τα συγχωρώ πιο εύκολα από εσένα, αλλά κανείς δεν νοιάζεται. Λάθη γίνονται. Τα αναγνωρίζουμε, τα αναλύουμε, στεκόμαστε. Είναι σημαντικό να στεκόμαστε. Και να μαθαίνουμε είναι σημαντικό. Για να μην τα ξανακάνουμε.

Και να τα ξανακάνουμε, πάλι δεν πειράζει. Αυτό που έλεγαν οι αρχαίοι, το «δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού», ωραίο, δεν λέω, αλλά δεν το καταφέρνουμε πάντα. Είναι η συνήθεια, τα βιώματα, οι συνθήκες. Είναι που δεν σταθήκαμε αρκετά και δεν καταλάβαμε τι σκατά κάναμε λάθος την πρώτη φορά. Είναι πολλά. Ναι, επιτρέπεται να κάνεις το ίδιο λάθος ξανά και ξανά. Τι στα κομμάτια, κάποια στιγμή θα μάθεις. Και να μη μάθεις, μόνο και μόνο που το καταλαβαίνεις, καλό είναι. Πρόοδος. Γίνεσαι καλύτερος.

Βάλτα κάτω ρε παιδί μου. Είσαι εντάξει εσύ με τον εαυτό σου; Το σωστό και το λάθος το ξέρεις.

Ναι, το δέχομαι, είναι πολύ πιο εύκολο να είσαι απ’ έξω. Τα βλέπεις τα θέματα σφαιρικά, αντικειμενικά. Δεν σε τυφλώνει ο πόνος και η θλίψη. Δεν σε καθοδηγεί ο θυμός. Αλλά να ξέρεις, δεν είναι τόσο δύσκολο να το δεις κι από μέσα. Πάρε το χρόνο σου και δες το. Την επόμενη φορά θα είναι πιο εύκολο. Και σε λίγο καιρό θα γίνει παιχνιδάκι. Σαν να πατάς κουμπί.

Έχεις ένα μαγικό κουμπί στο κεφάλι σου. Όλοι το έχουμε. Είναι αυτό που κάνει το «κλικ» και συνέρχεσαι. Βρες το. Θα κάνεις τη ζωή σου πολύ πιο εύκολη.

Ρε μαλάκα, με ακούς τόση ώρα που μιλάω ή τα λέω στον αέρα;
Ναι, σε εσένα μιλάω. Και πριν σου μιλήσω Έχω στεναχωρηθεί και έχω πονέσει μαζί σου. Έχω κάτσει και έχω φιλτράρει τις ικανότητες και τις δυνατότητές σου, τα θέλω σου και τους σκοπούς σου. Έχω αναλύσει το πρόβλημα, έχω βρει όλες τις πιθανές και απίθανες λύσεις και έχω σκεφτεί αν θα σου τις προτείνω ή αν θα σε αφήσω να βρεις μόνος σου αυτή που σου ταιριάζει καλύτερα.

Δεν είσαι σαν κι εμένα. Το ξέρω αυτό. Ίσως δεν ψάχνεις τα κουμπιά στο κεφάλι σου για να μπορείς να σηκώνεσαι γρήγορα. Ίσως σου αρέσει να είσαι κάτω. Ή να είσαι αλλού. Μπορεί να μην θέλεις καν να σκέφτεσαι. Να μην αγαπάς τη λογική. Να μην θες να ακούσεις. Ίσως να θέλεις να χαθείς στα σκοτάδια σου.
Ακούς;

Τι θα πει ποια νομίζω ότι είμαι; Δεν νομίζω τίποτα. Ξέρω ακριβώς ποια είμαι. Κι εσύ ξέρεις ποια είμαι. Είμαι αυτή που φωνάζεις όταν έρχονται οι δράκοι και τα σκοτάδια.
Έχουν συνέπειες τα σκοτάδια. Σε καταπίνουν. Θα σε φάνε οι δράκοι. Δεν είναι αστείο.
Ρε μαλάκα, ακούς;

Σύνελθε φίλε. Βρες το. Γιατί θα χαθείς. Και θα σε χάσω.

Ν.Κ.

 

Ελένη Σαββαΐδου