Θυμάμαι όταν ήμουν πιτσιρίκι, κάθε αρχές Σεπτέμβρη που γυρνούσα από τις διακοπές μου στο χωριό, η πρώτη δουλειά της μάνας μου με το που πατούσα το πόδι μου στο διαμέρισμα, ήταν να με καθίσει σ’ ένα σκαμπό και να κατεβάσει τη στρογγυλή λάμπα (εκείνη που ανεβοκατέβαινε μ’ ένα ελατήριο). Η λάμπα ακουμπούσε σχεδόν το κρανίο μου και το πύρωνε, ήταν το πρώτο στάδιο της προανάκρισης. Η μάνα μου είχε κάνει υπαξιωματικός των SS δεν μάσαγε.
– Λέγε ρε, έχεις ψείρες;
– Δεν ξέρω
, απαντούσα δειλά αλλά και μόνο στο άκουσμα της λέξης “ψείρες” το δαχτυλάκι μου πήγαινε ασυναίσθητα στον κρόταφο (καλή ώρα όπως έκανα μόλις τώρα) και έξυνα διακριτικά.
Η κίνηση μου αυτή πυροδοτούσε αλυσιδωτές αντιδράσεις…
“ΚΩΣΤΗΗΗΗΗΗ ΤΡΕΕΕΕΕΕΧΑ, ΕΧΕΙ ΨΕΙΡΕΣ!!” όπου εμφανιζόταν ο πατέρας μου φουριόζος, με φούμο στη μούρη και φλογοβόλο στα χέρια, έτοιμος για όλα.
– Μη κουνιέσαι! Μου λέγανε… Και επί ώρες, με ξεψειρίζανε μ΄’έναν μεγεθυντικό φακό. Μεγεθυντικός φακός + λάμπα=έγκαυμα 3ου βαθμού Κρανίου τόπος το κρανίο μου. Σαν εξωτικός προορισμός. Πως λέμε Μπόρα-Μπόρα; Μαλλιά τόπους-τόπους. Αυτή η διαδικασία επαναλαμβανόταν 2-3 εβδομάδες. Οι δικοί μου δεν ήθελαν να μου βάλουν χημικά στο κεφάλι για τις ψείρες, λέει. Προτιμούσαν να μου προκαλέσουν μόνιμες εγκεφαλικές βλάβες με φυσικούς τρόπους. Άντε κάνα ξύδι στο τσακίρ κέφι. Αλλά μέχρι εκεί.

Η φίλη μου η Ντίνα, είχε άλλη τραυματική εμπειρία την οποία μου διηγήθηκε μια μέρα που κατεβαίναμε τη Βουλιαγμένης, έβγαλε αλάρμ εκεί στο ύψος της Ηλιούπολης και σταμάτησε δεξιά και κλάψαμε. Όταν εκείνη ήταν πιτσιρίκα στο χωριό και έπιανε ψείρες, η μάνα της της ψέκαζε ΤΕΖΑ ΓΙΑ ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ το κεφάλι και της το τύλιγε με σακούλες του σουπερμάρκετ. Και την άφηνε έτσι. Για ώρες. Τη Ντίνα την αποκαλούμε χαϊδευτικά και χελωνονινζάκι. Άτιμο μεταλλαξιογόνο, τα καλύτερα παιδιά κατέστρεψες. (Πλάκα πλάκα, η Ντίνα απέκτησε σούπερ δυνάμεις έκτοτε. Για παράδειγμα ακουμπάει τα πόδια της στη σόμπα, πιάνουν φωτιά οι μπότες της και δεν το παίρνει χαμπάρι. Όταν το συνειδητοποιήσει, κάνει απλά φου φου και σβήνει τις φλόγες από το φλεγόμενο ποδάρι και συνεχίζει ατάραχη να πίνει το καφεδάκι της, Ε ΕΝΤΑΞΕΙ ΑΝ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΤΕΖΑ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ, δεν ξέρω τι είναι!)

Η κόρη μου έπιασε ψείρες φέτος πρώτη φορά. Έβλεπα καιρό κάτι ασπράκια στο κεφάλι της, δεν έδινα σημασία, λέω δεν ξεβγάζεται καλά, επειδή έχει την τάση να κάνει μπάνιο κάνα 3ωρο κάθε φορά. Κάνει πρόβες μέσα στο ντουζ για το Ελλάδα έχεις ταλέντο και πάει για το golden buzzer. Οπότε το τριωράκι, το θέλει χαλαρά για πρόβες. Έλα όμως που στο τελευταίο ξέβγαλμα τελειώνει το ζεστό νερό. Οπότε συνήθως βγαίνει από το μπάνιο με σαπουνόφουσκες στα μαλλιά.

Ένα μεσημέρι όμως που γύρισε από το σχολείο, πάω να την αγκαλιάσω και πεταρίζει από το κεφάλι της ΕΝΑΣ ΠΤΕΡΟΔΑΚΤΥΛΟΣ! “ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥΥΥΥΥΥΥΥ” ουρλιάζω και σπρώχνω μακριά το παιδί και αρχίζω να τρέχω πανικόβλητη, ενώ εκείνο με ακολουθούσε με δάκρυα στα μάτια ‘ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΗ ΦΕΥΓΕΙΣ, Σ’ ΑΓΑΠΩ!’. Τη φασαρία ακούει ο πατέρας της που βγαίνει έξω να δει τι γίνεται και μας βλέπει να κυνηγιόμαστε ‘ΕΧΕΙ ΨΕΙΙΙΙΙΙΙΙΡΕΣ” του φωνάζω, εκείνος τραβάει περίστροφο, γενικά είμαστε ψύχραιμη οικογένεια και αυτό περνάει στον κόσμο.

Μπαίνω φέης, το ανακοινώνω βαρύγδουπα στις φίλες μου, “το παιδάκι που βιολογικά φέρει το dna μου, με το οποίο δεν επιθυμώ καμία περαιτέρω επαφή, έχει ΨΕΙΡΕΣ! Τι κάνω;” Οι καλούλες μου μωρέ, κατ’αρχήν με συγκράτησαν από το να ετοιμάζω βαλιτσάκι στη μικρή και να την κατεβάσω στο δρόμο με ταμπελάκι “πωλούμαι όπως είμαι επιπλωμένο”. Και μετά η κάθε μία μου πρότειναν τρόπους αντιμετώπισης. “Βάλε ξύδι” Βάλε φάρμακο” “Βάλε μαγιονέζα” (Δεν κάνω πλάκα για τη μαγιονέζα).
Ε, λέω ας τα δοκιμάσω όλα! Πήρα και το χτενάκι. Βάλαμε και ένα άσπρο Α4 κάτω, τη χτενίζαμε και ότι έπεφτε το τραβάγαμε φωτογραφία να το τσεκάρουμε. Στην αρχή κάναμε απλά μεγέθυνση τις ψείρες. Μετά τις βάλαμε στο snapchat και τους βάλαμε γυαλιά, περούκες και κραγιόν. Σε μία δώσαμε και όνομα, την είπαμε Αμάντα. Η μικρή ήθελε να την βάλουμε σε βαζάκι να την κρατήσουμε για πετ. Να την ταΐζουμε και ξύσμα κεφαλιού, να πηγαίνουμε να ξυνόμαστε πάνω από το βαζάκι για να τρώει η Αμάντα. Τελικά της κάναμε ευθανασία, τη ζούπηξε ο άντρας μου με τον αντίχειρα.

Έχουν περάσει 2 μήνες έκτοτε. Ιπτάμενο δράκο δεν έχω ξαναβρεί στα μαλλιά της μικρής, αλλά ασπράκια βλέπω καμιά φορά. Αυγά λέει. Η παιδίατρος μας είπε πως κάνει πολύ καιρό να καθαρίσει ένα κεφάλι από ψείρες, ότι και να του κάνεις. Δε ξέρω, έχουμε δοκιμάσει τα πάντα εκτός από το ΤΕΖΑ και τύλιγμα του κεφαλιού με πλαστική σακούλα. Αλλά φοβάμαι μην γίνει μεταλλαγμένη και αποκτήσει καμιά υπερδύναμη η μικρή, της φυτρώσει κάνα τρίτο μάτι στη πατούσα ξέρωγω, ή μην μεταλλαχθεί η μύξα της σε μαγιονέζα, να φταρνίζεται παστίτσιο κάθε φορά που έχει συνάχι.

Δε ξέρω παιδιά. Και έχω φαγούρα.