Η Χαρά και η Δώρα είναι αυτό που λέμε αυτοκόλλητες από κούνια. Η πρώτη τους συνάντηση έγινε στον βρεφονηπιακό σταθμό, δίπλα από ένα μπλοκ με μουτζούρες και έναν μαρκαδόρο που πάλευε να ζήσει από το πολύ μουτζούρωμα. Είχαν και οι δύο από τότε το ίδιο κοινό στοιχείο. Δεν τους άρεσε η ζωγραφική, ούτε τα καλλιτεχνικά, μισούσαν κάθε είδος χαρτονιού που έπρεπε να το μετατρέψουν σε κάποιο καραβάκι, τρενάκι η οτιδήποτε παρόμοιο. Μάζι αργότερα, νηπιαγωγείο και μετά σαν σιαμαίες στο ίδιο θρανίο στο Δημοτικό. Μαζί στην εφηβεία να μοιράζονται την κάθε λεπτομέρεια από το πρώτο φιλί που έδωσαν και φοβόντουσαν μήπως έμειναν έγκυος, μέχρι και αργότερα στην φοιτητική τους ζωή που με τόσο κόπο πάσχισαν να περάσουν στην ίδια πόλη ώστε να μην έχουν δράματα και αποχωρισμούς. Τότε ήταν που αποφάσισαν μάλιστα να μείνουν μαζί, κάτι που πάντα ήθελαν και ονειρεύονταν και οι δύο.

Όλοι τις ήξεραν σαν δίδυμο. Από τις οικογένειες τους μέχρι και τον μπακάλη της γειτονιάς. Και όντως έτσι ήταν η φιλία τους είχε γίνει τρόπος ζωής και για τις δύο. Η μία συμπλήρωνε την άλλη. Εντάξει υπήρχαν καβγαδάκια αλλά ποτέ καμία όλα αυτά τα χρόνια δεν άντεχε να κρατήσει μούτρα στην άλλη για πάνω από ένα 24ωρο. Πραγματική και σπάνια φιλία μεταξύ τους. Είχε γίνει μέχρι και σλόγκαν στο Λύκειο βάση των ονομάτων τους. Το χαρούμενο δώρο. Έτσι τις έλεγαν, μέχρι και στο όνομα ταίριαζαν. Όντως αυτά τα δυο κορίτσια ήταν ένα χαρούμενο δώρο. Πάντα γελαστές, κεφάτες, γεμάτες όρεξη για διασκέδαση. Αλλά ακόμα και στις δύσκολες στιγμές ήταν μαζί. Η μία σήκωνε την άλλη από τα πατώματα, και πάντα έβρισκαν την λύση, είτε βλέποντας ταινίες, αγκαλιά με ένα οικογενειακό παγωτό Είτε καμιά μπιρίτσα και καψουροτράγουδα. Την έβρισκαν εκείνες την άκρη.

Πάντα όμως σε κάθε είδους ανθρώπινη σχέση, υπάρχει και η σκοτεινή πλευρά. Δυστυχώς σε αυτή την υπέροχη φιλία, η σκοτεινή πλευρά είχε βγει στην επιφάνεια περίπου στην δευτέρα Γυμνασίου. Το ήξεραν και οι δύο, δεν θα μπορούσαν ποτέ να το αντιμετωπίσουν αυτό. Στην αρχή απλά το να μην μιλούν για αυτό που κατοικούσε μέσα τους ήταν μια λύση. Αλλά μετά την συγκατοίκηση υπήρχε πάντα στον αέρα, έτσι συμφώνησαν ότι την ώρα εκείνη η καθεμιά θα μένει μόνη της. Ίσως ήταν το μοναδικό πράγμα που δεν μπορούσαν να το ζουν μαζί. Το είχαν προσπαθήσει κάποτε αλλά απέτυχαν πριν καν αρχίσουν και έτσι κατέληξαν σε αυτή την συμφωνία. Ήταν εξάλλου η πιο δίκαιη λύση και για τις δύο.

Συνήθως το Καλοκαίρι αυτό το σκοτεινό σημείο ήταν σε ύφεση. Αλλά πάντα κυλούσε στις φλέβες τους. Τον Χειμώνα ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Όταν ερχόταν η στιγμή απλά έριχναν μια ματιά η μία στην άλλη και κρύβονταν σε διαφορετικά δωμάτια. Η Δώρα στο σαλόνι και η Χαρά διπλοκλείδωνε την πόρτα της κάμαρας της και καθόταν εκεί. Τα Σαββατοκύριακα ήταν τα χειρότερα για τις δύο αδερφικές φίλες. Γιατί ήξεραν…Ήξεραν ότι πλησίαζε η ώρα.

Τούτη λοιπόν την Κυριακή από το πρωί επικρατούσε μια αμηχανία στην ατμόσφαιρα. Πλησίαζε η ώρα…Ήξεραν και οι δυο, ότι αυτή η μέρα ήταν ίσως η πιο δύσκολη του χρόνου…. Δεν μίλησαν πολύ, όσο έφτανε η στιγμή τόσο ένιωθαν στις φλέβες τους την αγωνία για την κατάληξη, αλλά καμιά δεν μιλούσε πλέον. Η ώρα έφτασε.. Η Χαρά ρίχνει μια παγωμένη ματιά στην Δώρα, η οποία καθόταν ήδη στο σαλόνι, και προχωράει στην κάμαρα της. Κλειδώνει την πόρτα και γεμάτη ένταση ξαπλώνει στο κρεβάτι. Μέσα στο γεμάτο σκέψεις μυαλό της τις έρχονται ανακατεμένες φράσεις ‘’Δεν λυγίζω ποτέ, έχω δύναμη’’ Αηδιάζει με τον εαυτό της, προσπαθεί να βγάλει αυτές τις λέξεις από το κεφάλι της. Ξέρει πως για αυτό ευθύνεται η Δώρα, αλλά πάντα το ήξερε, είχε συμβιβαστεί.

Ξαφνικά το αίμα της παγώνει, το βλέπει μπροστά της.. Η καρδιά της χτυπάει με όση δύναμη έχει, και τότε γίνεται!! Το μόνο που προλαβαίνει να φωνάξει είναι ένα βροντερό ΟΧΙΙΙ! Ακούει την Δώρα στο σαλόνι να φωνάζει.. Δεν το έχει ξανακάνει, αλλά ανοίγει την κλειδωμένη πόρτα, αφού πρώτα έχει προσπαθήσει να συνέλθει. Η Δώρα είναι σε μια απερίγραπτη κατάσταση, ακόμα φωνάζει αλλά μόλις βλέπει την Χαρά μπροστά της σταματά. Κοιτάζονται βαθιά στα μάτια, πριν ακόμα προλάβει η Δώρα να μιλήσει η Χαρά αναψοκοκκινισμένη της λέει.
– Δεν θα πω πολλά, απλά να ξέρεις ότι όσο και να με πονάει, ήταν δίκαιο..
Η φωνή της γίνεται ουρλιαχτό καθώς συνεχίζει να φωνάζει πλέον στην φίλη της.
– ΜΑ ΤΥΦΛΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ!!! ΞΕΦΤΙΛΑ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ. ΝΤΡΟΠΙΑΣΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΠΙΑΣΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΑΦΟΥ ΤΟΝ ΕΒΛΕΠΕ ΤΟΝ ΚΩΛΟΓΑΥΡΟ ΟΤΙ ΣΟΥΤΑΡΕ ΔΥΝΑΤΑ. ΠΩΣ ΑΦΗΝΕΙ ΑΔΕΙΟ ΤΟ ΤΕΡΜΑ ΔΗΛΑΔΗ; ΝΑ ΤΟΝ ΣΤΕΙΛΟΥΝ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟ ΡΕΕ.
Η Δώρα έχει πέσει κάτω από τα γέλια και της δείχνει το 1-0 κοροϊδευτικά στην τηλεόραση.
– ΧΑΡΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ ΜΕΣΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΒΑΖΕΛΟ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ. ΜΑ ΣΤΟΝ ΝΑΟ ΡΕΕΕ;;
Ξαφνικά αρχίζουν να φωνάζουν ΟΧΙΙΙ ΟΧΙΙ ΕΛΑΑ ΝΑΙΙΙ ΓΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΛ!!!! Η Χαρά χοροπηδάει στον αέρα σαν παιδάκι και τρέχει στο δωμάτιο της. Η Δώρα την κοιτάει χωρίς να μιλά. Πριν κλείσει την πόρτα του δωματίου της γυρνάει προς την Δώρα χαμογελώντας και της λέει. ‘’Γαυράκι τα ποτά σήμερα στο club κερασμένα από μένα να πάνε τα φαρμάκια κάτω’’ και της κλείνει το μάτι. Βλέπει την Δώρα να την μουτζώνει και να της χαμογελάει ταυτόχρονα..
Τελικά το έζησαν και αυτό μαζί σκέφτονται και οι δύο, τις πιο σκοτεινές τους στιγμές. Όποτε έχει ματς ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ – ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάποια από τις δύο μετά το τέλος του αγώνα θα χρωστάει κέρασμα στην καθιερωμένη βραδινή τους έξοδο.