Εκεί να πας… στη Χώρα του Ποτέ. Όπου οι έρωτες δεν πονάνε και δε γερνάνε.

Δεν έχεις δουλειά εδώ, δεν είσαι για τον κόσμο αυτό.
Εκεί κανείς δε θέλει και δεν μπορεί να φύγει από κοντά σου, γιατί ξέρει ότι δε θα βρει καλύτερα… Ασφάλεια.
Γιατί εσύ στην τελική, τι ζητάς;
Σημασία, σεβασμό και συναίσθημα, μια αληθινή αγκαλιά για τα βράδια και μονό αυτό δεν έχεις πάρει. ΠΟΤΕ!

Χάος μέσα σου. Το ξέρω.
Απέραντο το χάος κάποιου που ερωτεύεται και τελικά βλέπει πως έκανε λάθος. Πώς να καταφέρεις να ξυπνάς το πρωί για να σύρεις τα πόδια σου στην καθημερινότητα σου; Κάποια στιγμή και αυτά θα διαμαρτυρηθούν και θα σε εγκαταλείψουν. Πότε πια θα σταματήσεις να κάνεις τον καραγκιόζη στους γύρω σου πως όλα είναι καλά; Κοιτάξου λίγο στον καθρέφτη. Θυμίζεις τους παλιάτσους στο τσίρκο με το στραβοζωγραφισμένο πλατύ χαμόγελο, άλλα δες εκεί κάτω από το δεξί σου μάτι, να, το δάκρυ σε μαρτύρησε.

Σου είπε να προσέχεις.
Ότι νοιάζεται για σένα αλλά δεν μπορεί να είναι “μαζί σου” κι εσύ έχεις μέσα σου τόση μοναξιά που το δέχτηκες. Πως γίνεται όμως να σταματήσουν τόσο εύκολα να νοιάζονται; Βρες μου έναν λόγο που να στέκει και θα τον δεχτώ. Είναι όλοι οι άνθρωποι έτσι; Nιώθει κανείς; Πραγματικά, όχι αυτά τα δήθεν. Απογοήτευση ε;
Οι σχέσεις έτσι έχουν καταντήσει; Αν είναι καν σχέση αυτό που κάνεις. Αν ναι, μακάρι να μη θελήσεις πια κανέναν.
Ευχή και κατάρα μαζί!

Θα καείς, στο είπα.
Ήξερες, και κάνεις ακριβώς το ίδιο λάθος ξανά και ξανά και ξανά…
Ξύπνα! Είσαι άνθρωπος που νιώθεις πραγματικά, και γι’αυτό σε πατάνε.
Γι’αυτό σε πονάνε. Όλοι για τον εαυτό τους είναι, μόλις “τους περάσεις” σε ξεπερνάνε.
Γιατί πρέπει να εξαρτάσαι από κάποιον άλλο για να είσαι καλά; Γιατί όταν αυτός ο “άλλος” σου μιλάει, όλος ο κόσμος σου γεμίζει χρώματα; Γιατί όταν τον χάνεις έστω μόνο για λίγο, μαυρίζει ο ουρανός σου;

Θέλεις βοήθεια.
Ή παρέα. Να καταφέρεις να βγεις από τα αδιέξοδά σου.
Να πεις την αλήθεια στον κόσμο γύρω σου που σε βλέπει σαν τρελή χωρίς να καταλαβαίνει τον λόγο, γιατί εσύ τους έχεις κοροϊδέψει πως δεν υπάρχει λόγος να φρικάρεις με το παραμικρό, να κλαις χωρίς γιατί, απλά έτσι έχεις γεννηθεί, προβληματικό dna, ξέρω γω; Πρέπει να τους πεις την αλήθεια. Δείχνεις δυνατή μα με το παραμικρό σπας χίλια κομμάτια. Γιατί να κλείνεσαι στο δωμάτιο σου και να κοιτάς το ταβάνι ελπίζοντας να πέσει μια μέρα να σε πλακώσει να γλιτώσεις; Και οι άνθρωποι που εξαρτώνται θέλοντας και μη από εσένα; Γιατί να σε βλέπουν έτσι;

Ωραίο πρότυπο είσαι, ε;

Σύνελθε ρε.
H ζωή δεν είναι μόνο χαμένες αγάπες και πεθαμένοι έρωτες. Είναι τα παιδιά σου, οι φίλοι σου, οι εκδρομές, τα γέλια, τα λουλούδια, το χαμόγελο από τον άγνωστο που σου καθαρίζει τα τζάμια στο φανάρι.
Πόσα ποιοτικά” χρόνια νομίζεις έχεις ακόμα να ζήσεις. Έτσι θα τα ζήσεις; Μέσα στη μαυρίλα σου ρε; Ξεκόλλα, δε ξέρω τι και ποιόν θα πρέπει να θυσιάσεις από τη ζωή σου αλλά είναι η ώρα!

Μπα; Σου φαίνονται όλα αυτά καινούρια; Γιατί κλαις τώρα που τα διαβάζεις;
Γιατί κλαις, τώρα που τα γράφεις, εαυτέ μου;

Πότε θα σταματήσεις ρε εαυτέ;

 

Estranged