Ι.Ε.Τ.Ε. είναι το ακρωνύμιο του η Ισχύς Εν Τη Ενώσει… και το αντίθετο του Δ.Β, δηλαδή του Διαίρει και Βασίλευε.
Όνειρο και καημός κάθε Έλληνα γονιού είναι το βλαστάρι του να διοριστεί στο αθάνατο ελληνικό δημόσιο, γιατί ως γνωστόν μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει, ο μισθός «πέφτει». Πραγματικά, η μονιμότητα στο δημόσιο είναι ένας από τους λόγους που τα αντικαταθλιπτικά χάπια δεν διατίθενται στα περίπτερα. Αλλά αυτό είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Υπάρχει και η άλλη. Εκείνη για την οποία όλοι μιλάνε στα πρωινά καφεδάκια, αλλά με τη λήξη του ωραρίου αφήνουν πίσω τους μέχρι το επόμενο πρωινό.

Σε κάθε δημόσια υπηρεσία που σέβεται τον «εαυτό» εφαρμόζεται η τακτική του «Διαίρει και Βασίλευε». Έτσι, σε κάθε υπηρεσία υπάρχει μία Κατίνα (με κ Κεφαλαίο), ένα ρουφιανάκι, δύο τρεις που έχουν βολευτεί και ο μήνας έχει 9, και φυσικά 2-3 αυλοκόλακες που κάνουν όλα τα χατίρια, από βαρύ γλυκό με δυο φουσκάλες μέχρι ξεσκόνισμα στους διαδρόμους. Κι όταν λέμε ξεσκόνισμα, εννοούμε ξεσκόνισμα όχι αστεία. Ξεπαστρεύουν με συνοπτικές διαδικασίες κάθε τι που κινείται και φαντάζει στα μάτια τους ως «σκόνη»… Η επιλογή των ανωτέρω φυσικά δεν γίνεται τυχαία σε καμία περίπτωση, αλλά βάσει της τακτικής που λέγαμε παραπάνω.

Κατίνα: Η κουτσομπόλα που μεταφέρει από γραφείο σε γραφείο κάθε τι που πέφτει στην αντίληψή της, πασπαλίζοντάς το με προσωπικές κρίσεις χαμηλοτάτου επιπέδου, που πολύ θα ήθελες να το πατήσεις, αλλά δεν το κάνεις προς χάριν διατήρησης του δικού σου επιπέδου, παρακαλώντας καθημερινά να μην σε πιάσει στο στόμα της…γιατί αλλιώς το λες και bullying αυτό που θα υποστείς. Συνήθως κάνουν άνω κάτω μια υπηρεσία και βγαίνουν μόνιμα λάδι. Τόσο λάδι που αναρωτιέσαι αν έχει μείνει καμιά στάλα να βάλεις στη ντοματοσαλάτα.
Ρουφιανάκι: Πιο ανθεκτικό και αηδιαστικό είδος κι από την κατσαρίδα. Οι οποίες παρά τις φήμες είναι πιο άσπιλες κι από τους ανθρώπους. Είναι πραγματικά άξιο απορίας πως επιβιώνουν. Με τι περίσσια χάρη και μαεστρία. Δεν έχουν κανένα ηθικό φραγμό, καμία συναδελφική συστολή και επιδεικνύουν πραγματικά συμπεριφορά αμφίβιου ερπετού. Δεν αποσκοπούν σε κάποια θέση ευθύνης, αλλά απλά αρέσκονται στο να χαμογελούν σαρδόνια κάθε φορά που δήθεν για το κοινό καλό, μεταφέρουν εκεί που δεν πρέπει όσα έχεις πει από αγανάκτηση, από υπερχείλιση δίκιου, με τα γνωστά σε όλους μας αποτελέσματα.
Βολεψάκηδες: Μπαίνουν και βγαίνουν στις υπηρεσίες όποτε βρούνε χρόνο. Τους καλύπτουν όλοι, ακόμα και προϊστάμενοι, είναι πάντα με το χαμόγελο (και πώς να μην είναι) και η μόνη τους αρμοδιότητα είναι να δίνουν το παρόν που και που. Η κατά δύο ώρες καθυστερημένη προσέλευσή τους στην υπηρεσία δικαιολογείται γιατί δεν μπορούν μωρέ να ξυπνήσουν πρωί πρωί, και η απουσία τους ευλογείται από τους προϊσταμένους, κάθε φορά που ξυπνάνε είτε με πονοκέφαλο είτε γιατί δεν έχουν μαγειρέψει αποβραδίς είτε γιατί είναι οι δύσκολες μέρες του μήνα. Ωστόσο, υπολογίζονται στη δύναμη της υπηρεσίας, κι ας έχουν φορτωθεί άλλοι τη δουλειά που τους αναλογεί. Κι αν τύχει και παραπονεθείς, σου λένε πως τα παράπονά σου εμπίπτουν στη σφαίρα του «αντισυναδελφισμού».
Αυλοκόλακες: Ή αλλιώς γλειφτρόνια. Τα αγαπημένα παιδιά των προϊσταμένων. Τα κάνουν όλα για να περνάνε καλά. Έχουν αμφίβολο μέλλον, μιας και η παρουσία τους εξαρτάται από το πόσο δεκτικός είναι ο προϊστάμενος σε βδέλλες. Έχοντας ως σύνθημα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», δεν διστάζουν να συμφωνήσουν στο ότι ο ήλιος έχει ανατείλει, τη στιγμή που έξω επικρατεί το απόλυτο σκοτάδι. Έχουν τον αέρα της εξουσίας, του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ», και ειλικρινά αποτελούν ένα καλό λόγο για τον οποίο θα ήθελα να ξεκινήσω μαθήματα kick boxing.

Όλο τα παραπάνω πρόσωπα ζούνε και βασιλεύουν σε όλες τις υπηρεσίες. Κι όσο εσύ προσπαθείς να κάνεις συνειδητά τη δουλειά σου, τόσο αυτά τα εμετικά παράσιτα, με τις ευλογίες των προϊσταμένων, σου δυσκολεύουν την διαδικασία αναπνοής και σύνταξης εγγράφων. Δεν είναι το δίκιο που σε πνίγει γιατί εσύ να παλεύεις να κάνεις σωστά τη δουλειά σου, σεβόμενος όχι μόνο τον κόπο σου να κάτσεις σε αυτή τη θέση αλλά και το λόγο που σου δόθηκε αυτή η θέση (γιατί η θέση υπάρχει γιατί κάποιος πολίτης έχει ανάγκη το αποτέλεσμα της δουλειάς σου), αλλά είναι η αγανάκτηση ότι οι όποιες έριδες και κόντρες που δημιουργούνται σε επίπεδο γραφείου, διεύθυνσης, υπουργείου, δεν πάνε μπροστά αυτόν τον τόπο. Το δημόσιο δεν είναι το μαγαζάκι μας να κάνουμε ό,τι θέλουμε όπως το θέλουμε κι όταν το θέλουμε. Όλοι είμαστε γρανάζια της ίδιας μηχανής. Κι αν έστω κι ένα μικρό κι ασήμαντο χαλάσει, η μηχανή δεν θα δουλέψει.

Κι επειδή το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι, την επόμενη φορά που θα τοποθετηθείτε σε μια θέση «ευθύνης,» κοιτάξτε να είστε αφενός δίκαιοι και υπόδειγμα προς μίμηση, αφετέρου να μην επιτρέψετε συμπεριφορές που όχι μόνο θίγουν αξιοπρέπειες, αλλά κυρίως υπερθερμαίνουν το σύστημα με κίνδυνο ανάφλεξης έως και τελικής κατάρρευσης. Η εξουσία θέλει κότσια. Τακτικές διχόνοιας μπορεί να σας διατηρήσουν στις θέσεις αυτές για ένα διάστημα, αλλά όταν θα έρθει η στιγμή που θα φύγετε (γιατί αργά ή γρήγορα θα φύγετε), δεν θα υπάρχει κανείς να σας πει ένα «αντίο» κι ένα «θα σας θυμάμαι». Η πόρτα σας να είναι πάντα κλειστή σε κατίνες, ρουφιανάκια και λοιπούς παρατρεχάμενους. Έχετε τη δύναμη να διαμορφώσετε την εργασιακή κουλτούρα. Μην το ξεχνάτε. Και πιστέψτε με! Εσείς θα βγείτε κερδισμένοι. Εσείς θα έχετε ένα στρατό από κάτω να ξεπερνά τον εαυτό του και να σας κερδίζει τις μάχες, κάθε φορά που θα καλείστε να παλέψετε για τον όρκο που δώσατε. «Ορκίζομαι να φυλάττω πίστη στην πατρίδα, υπακοή στο Σύνταγμα και τους νόμους και να εκπληρώνω τιμίως και ευσυνειδήτως τα καθήκοντά μου»