Η κουρτίνα έφταιγε! Ω ναι ! Από αυτή ξεκίνησαν όλα !

Εντάξει, δεν ήταν μια οποιαδήποτε, τυχάρπαστη κουρτίνα, ουχί! Ήταν μια κουρτίνα Μπορντό, μεταξωτή, με τις φούντες της ,τα κορδόνια της ,εν ολίγοις, με τα ούλα της! Τώρα θα μου πεις – Και δικαίως , δηλαδή – τι μπορεί να πταίει το τσίτι; εμ πως!  Βάλε ένα – καζάνι – καφέ να σου πω ! Φέρε κι ένα τσιγαράκι! Α, γεια σου ! φφφ!

Το λοιπόν : (από που ν αρχίσω ; ) Αρπαχτήκαμε! Λογοφέραμε! Καβγαδίσαμε, βρε παιδάκι μου ! Γιατί ; Ε ,γιατί, μπαίνοντας αυτός από το μπαλκόνι στο δωμάτιο μπερδεύτηκε στην κουρτίνα και την έπιασε ,την έκανε κουβάρι και την έσμπρωξε στην άλλη άκρη! Και φώναζε κι από πάνω !»Αθώα, κύριε Πρόεδρε » διότι πως μεταχειρίζεσαι έτσι το σαντούγκ; Είναι ευαίσθητο πανί …. άσε που έτσι – σε μια τέτοια στιγμή ,δηλαδή – είχε σπάσει τη σίτα στο εξοχικό! Και τώρα που το σκέφτομαι, και την πόρτα του φούρνου και …. τεσπα …. περσινά ξινά σταφύλια. .. ! Ε μην τα πολυλογώ, αρπαχτήκαμε! Θυμήθηκα και τη σίτα , θυμήθηκα και το φούρνο και ,ποιος είδε το Θεό (εμένα, δηλαδή!) και δεν κατουρήθηκε πάνω του…!

Μόνο που… εκείνος άρχισε να κλαίει. Σα μωρό παιδί! Σα 5χρονο που το μάλωσαν. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Κάθε φορά έτσι γίνεται. Πρώτα η έκρηξη , ο μεγάλος θυμός και μετά… συντριβή! Δεν πρόλαβα …. βγήκε στο μπαλκόνι ξανά . Για να πάρει αέρα, σκέφτηκα . Για να ηρεμήσει.

Τον ακούω να κλαίει ακόμη – όχι γιατί μανουριάσαμε, όχι γιατί μου φώναξε για τη γαμ…νη την κουρτίνα »μου », όχι! Τώρα ξέρω. Κλαίει για κείνον, τον ίδιο ,το 5χρονο παιδί ,το φοβισμένο και τόσο θυμωμένο. Τώρα ξέρω ! Μετά από 8 χρόνια ψυχοθεραπείας εκείνος και άλλα τόσα συμβουλευτικής εγώ ,τώρα ξέρω γιατί κλαίει. Τότε ακόμη, δεν ήξερα.

Και από το διάδρομο, τον βλέπω σκαρφαλωμένο στα κάγκελα του μπαλκονιού. Να κλαίει,τον ακούω, του φωνάζω να κατέβει, μα δε μ ακούει, γιατί κλαίει …Πίσω μου η κόρη μου, 15 χρόνων ,να ουρλιάζει »μπαμπά », μα δεν την ακούει γιατί κλαίει. Και δεν ξέρω σε ποιον να τρέξω ,ποιον να αγκαλιάσω ,ποιον να σταματήσω!

Στιγμές, εικόνες και κραυγές! Δάκρυα . Δάκρυα. Δάκρυα.

Προλάβαμε ! Έμεινε κοντά μας ! Δεν ξανακλάψαμε . Ένα κενό ,μια πληγή ,μια άδεια ψυχή.

Γι αυτό σου λέω. Την τράβηξα την κουρτίνα, την ξέσκισα και την τσαλάκωσα σε μια πλαστική σακούλα. Δεν ξέρω που βρίσκεται – Η κουρτίνα – Η κόρη μου είναι εδώ . Αυτός είναι εδώ . Τώρα ξέρω – όχι για την κουρτίνα…
Κι ας γκρινιάζουν για μένα, εδώ στο thebluez! Εγώ θα συνεχίσω να το λυτρώνω. Γιατί τώρα – Μετά από 8 χρόνια ψυχοθεραπείας εκείνος και συμβουλευτικής εγώ – ξέρουμε….

Γι αυτό σου λέω ,μη με ζορίζεις! Μπορεί ν αρχίσω να κλαίω … Και τότε φοβάμαι, όχι μην πνιγώ στα δάκρυα, αλλά μην τυχόν δε βλέπω αυτούς που χρειάζονται να τους απλώσω το χέρι, να τους τραβήξω πίσω απ την κουρτίνα. Γι αυτό δεν κλαίω πια. Γι αυτό ξέσκισα την κουρτίνα. … Θέλω ανοιχτό το παράθυρο!

(Τέλειωσαν και τα τσιγάρα. Πάω να βρω κάνα περίπτερο ανοιχτό ! Τα λέμε, θα ξαναστείλω κείμενο, το νου σας! )

 

Χαρά Λιακατά