Αγαπητοί μου αναγνώστες (κάποιοι με διαβάζετε δεν μπορεί, δεν μπορεί να έχει μόνο το Φυστίκι την Λαμπρινή, θέλω και εγώ μία Λαμπρινή), αγαπητοί μου αναγνώστες λοιπόν, σήμερα δεν θα σας μιλήσω για σεξ και τεκνά. Το παρόν κείμενο δεν θα μπει στο συνδρομητικό. ΧΑ! Σας την έσκασα. Σήμερα θα μιλήσω για μία ταμπέλα. Ταμπού ταμπέλα και αυτή, αλλά από τα άλλα ταμπού, τα φανερά.

Έχω που λέτε μία ταμπέλα. Κρέμεται περήφανα στο στήθος μου και με καλύπτει τη μισή. Στο δρόμο όσοι με συναντήσετε δεν θα την δείτε (όχι, θα δείτε τα καινούρια μου βυζγιά, έχω κείμενο στο bluez για αυτά, διαβάστε το). Η ταμπέλα αυτή λέγεται ΔΙΠΟΛΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ.

Έλα, σας βλέπω! Οι μισοί σπεύδετε να κλείσετε πανικόβλητοι να κλείσετε την οθόνη σας λες και θα πεταχτώ μέσα από αυτή ως άλλος Freddie Kruger και οι άλλοι μισοί περιμένετε να σας πω τι ακριβώς είναι αυτό γιατί βαριέστε να googlαρετε. Google is your friend, use it.

Διπολική διαταραχή λοιπόν. Η ψυχιατρική νόσος της ημέρας. Κάθε τρεις και λίγο σκάει και μία νέα διάγνωση διπολικότητας. Θα σας πω ένα μυστικό… Απ’όσους λένε ότι είναι διπολικοί, οι μισοί δεν είναι. Γιατί αν ήταν, θα είχε πήξει ο τόπος από Churchill, Πικάσο, Ανδρέες Παπανδρέους (sic) κτλ κτλ (ναι, ναι, σας παρέθεσα ΜΕΡΙΚΟΥΣ από τους διάσημους διπολικούς της ιστορίας). Βέβαια, στον αντίποδα, υπάρχουν και οι διπολικοί σαν εμένα. Γαμώ τα παιδιά, αλλά Churchill δεν είμαι (είμαι όμως γαμώ τα παιδιά, ΕΜΠ1 που λέει και το Φυστίκι).

Δεν θα μπω στις λεπτομέρειες της νόσου (είπαμε google it), δεν θα μπω στο εύρος της. Θα μείνω μόνο στην ταμπέλα της και την δική μου εμπειρία.

Έχω διπολική διαταραχή τύπου ΙΙ, ταχείας εναλλαγής. Αυτό απλά σημαίνει ότι ΕΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΩ ΤΗΝ ΑΓΩΓΗ ΜΟΥ (λίθιο παίρνω, σαν τις μπαταρίες των κινητών) και δεν κάνω τις συνεδρίες μου με τον γιατρό μου, θα έχω «ακραίες» εναλλαγές διάθεσης. Θα περάσω δηλαδή φάση καραμπινάτης κατάθλιψης, μετά θα είμαι αυτό που λέμε νορμοθυμική (φυσιολογικής διάθεσης ότι και αν σημαίνει αυτό) και μετά σιγά-σιγά θα περάσω στη φάση της υπομανίας (στην περίπτωση μου. Υπάρχει και η μανία). Και αυτή η φάση είναι που τρομάζει και κρεμάει την ταμπέλα. Γιατί η συντριπτική πλειοψηφία της κενωνίας φαντασιώνεται μία μανιακή διπολική ως άλλη μαινάδα, να τρέχει γυμνή στους δρόμους (όχιιιιιι, τα καινούρια μου βυζγιά δεν τα φλασάρω Πινδάρου και Π. Ιωακείμ γωνία), με ξέπλεκα, ανάκατα μαλλιά να ανεμίζουν, αλλόφρων βλέμμα, ουρλιάζοντας ακατάληπτες ασυναρτησίες και κραδαίνοντας το γιαταγάνι – κειμήλιο από την Επανάσταση. Σόρρυ, μα καμία σχέση. Σας απογοήτευσα το ξέρω. Αν και έχω χρόοοοοοννννννιιιιιαααααα να περάσω υπομανία, το μόνο που κάνω είναι να είμαι σούπερ δημιουργική, να κοιμάμαι ελάχιστα (μιλάμε για δυο-τρεις ώρες την ημέρα και αν), να μιλάω πολύ (περισσότερο από τώρα OMG), να ξεπετάω δυο-τρια προτζεκτ στη δουλειά ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΩ και να θεωρώ ότι είμαι και ΓΑΜΩ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΓΕΝΙΚΩΣ, ΓΑΤΑΚΙΑ! (καλά, αυτό το έχω και σε νορμοθυμία αλλά άλλη ιστορία αυτή).

Γενικώς η υπομανία είναι ωραία φάση και ο γκόζμος σε βλέπει θετικά και ωραία γιατί περνάει καλά μαζί σου. Μέχρι που αρχίζει και κλιμακώνεται και αρχίζω και γίνομαι ολίγον εριστική, ολίγον φαντασμένη. Κάπου εκεί αρχίζει η ταχύτητα της σκέψης και η έλλειψη ύπνου να σε καταρρακώνει και ο οργανισμός να αποδιοργανώνεται και να καταρρέει τόσο από τη νοητική όσο και τη σωματική κούραση. Εκεί τελειώνει και ΚΑΜΠΟΥΜ! Πέφτω στην κατάθλιψη όπου το ταβάνι γίνεται ο καλύτερος μου φίλος και το ντουζ ορκισμένος εχθρός.

Αλλά, όπως είπα, αυτά συμβαίνουν μόνο όταν δεν ακολουθώ την αγωγή μου. Έχουν δηλαδή να συμβούν χρόνια. Παίρνω την αγωγή μου με στρατιωτική πειθαρχία και είμαι σαν τον διαβητικό ή αυτόν που πάσχει από θυρεοειδή. Χρόνια πάσχοντες που είμαστε όμως υγιέστατοι με την κατάλληλη ιατρική προσέγγιση.

Έλα όμως που ο ινσουλινοεξαρτώμενος δεν κινδυνεύει από την ταμπέλα του. Δεν θα γυρίσει ποτέ κανένα δικαστήριο να πάρει το παιδί μίας διαβητικής επειδή είναι διαβητική. Σε μία διπολική όμως συμβαίνει. Και συμβαίνει γιατί η ταμπέλα που κουβαλάει, την καλύπτει σε τέτοια βαθμό, που κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να δει τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από αυτή. Δεν την σηκώνει κανένας δικαστής και κανένας ένορκος για να δει ότι αυτή η μητέρα μεγαλώνει – με μεγάλη αγάπη, τρυφερότητα, ασφάλεια – το παιδί της χρόνια ολόκληρα. Δεν την σηκώνει για να δει ότι η ασθένεια της δεν προκαλεί βίαια ξεσπάσματα, παρά μόνο σε ελάχιστες παγκόσμια καταγεγραμμένες περιπτώσεις, τα ποσοστά των οποίων συνάδουν με τα ποσοστά βίας του γενικού πληθυσμού. Δεν την σηκώνει για να δει ότι είναι απλά μία μητέρα όπως όλες. Ακριβώς όπως όλες. Με τα λάθη της σίγουρα, όπως όλες οι μητέρες, αλλά με τεράστια αποθέματα αγάπης και υπομονής για την σωστή ανατροφή του παιδιού της. Δεν την σηκώνει για να δει ότι η μητέρα που δεν κρύβει την πάθηση της, είναι αυτή που την έχει ψάξει, την έχει αντιμετωπίσει, την έχει νικήσει. Και άρα αυτή η μητέρα ενδεχομένως να είναι πλέον και πιο υγιής μιας και τους δαίμονές της τους έχει συντρίψει.

Όχι, δεν την σηκώνουν την ταμπέλα. Ο ρατσισμός απέναντι στην ψυχική νόσο καλά κρατεί. Θα θέλαμε, σαν κοινωνία, να υπήρχε ακόμη μία Λέρος. Να χώναμε τους ανθρώπους σαν εμένα εκεί, να τους ξεχνάγαμε, να μην αναγκαζόμασταν να αντιμετωπίσουμε τον φόβο που μας γεννάνε. Αυτό είναι βλέπετε η ταμπέλα αγαπητοί μου αναγνώστες. Ο φόβος σας. Και επειδή εσείς φοβάστε, εμείς τριγυρνάμε σέρνοντας την βαριά ταμπέλα μας στο ημίφως, κρύβοντας τον εαυτό μας και την πάθηση που μας συνοδεύει μία ζωή γιατί με τη σειρά μας φοβόμαστε. Φοβόμαστε ότι θα μας στερήσετε ότι πιο πολύτιμο έχουμε στη ζωή.

Κακώς όμως. Σας εγγυώμαι ότι εάν εμείς εκλείψουμε, ο κόσμος σας θα γίνει πολύ φτωχός και πολύ βαρετός. Θα στερηθεί το φως.