Σήμερα λέω να γράψω την άλλη πλευρά του νομίσματος, ένα διαφορετικό κείμενο, από αυτά που συνηθίζω να γράφω. Ένα κείμενο αυστηρό και χωρίς συναισθηματισμούς. Τουλάχιστον χωρίς τους κλασικούς συναισθηματισμούς που γράφω όταν μιλάω για χωρισμό. Επειδή έχει χυθεί πολύ μελάνι, για όσα δράματα και πόνο ζούμε εμείς οι γυναίκες, και δεν αντιλέγω ότι δεν έχουμε ζήσει. Αλλά δεν είμαστε πάντα εμείς τα θύματα. Δεν είμαστε πάντα εμείς εκείνες που ξεγελάστηκαν, προδόθηκαν και με δάκρυα στα μάτια κάθε νύχτα ονειρεύονταν τον χαμένο έρωτα τους, και βιώνουν κάθε πιθανό σύμπτωμα της αδικίας και της κοροϊδίας που παίχτηκε εις βάρος μας.
Είμαστε και κάποιες γυναίκες που με την συμπεριφορά μας, προκαλούμε τον άνθρωπο μας να τρέξει μακριά μας. Και δεν εννοώ τα κλασικά γυναικεία παράπονα, την υγιή ζήλια, η την πίεση όταν μας πιάνουν τα ψυχολογικά μας. Ούτε εννοώ μια απιστία εις βάρος τους. Το θέμα του κειμένου, είναι η έλλειψη σεβασμού και η ψυχολογική (ακόμα και σωματική βια) που μια γυναίκα ασκεί σε κάποιον άντρα που πέρασε από την ζωή της. Είναι λίγο αντιφατικό το θέμα, και ίσως πολλές διαφωνήσετε μαζί μου, αλλά σαν παθούσα θα σας πω το εξής:
Κανένας άνθρωπος ανεξάρτητα από το φύλο του, δεν έχει το δικαίωμα να εκμηδενίζει τον άλλον, η να τον φτάνει στο σημείο να ξεπεράσει τα όρια του. Μας έχει περαστεί ένα πολύ λάθος μήνυμα, περί αδύναμου φύλου και όλα αυτά, μας τα έχουν φυτρώσει από όταν γεννηθήκαμε. Αλλά φυσικά αυτό το αναφέρουμε μόνο όταν μας συμφέρει. Γιατί υπάρχουν φορές που εμείς οι γυναίκες επικαλούμαστε και μάλιστα με μεγάλη δύναμη την ισότητα άνδρα και γυναίκας.
Τι γίνεται όμως όταν ο άνδρας που ξαναλέω μας έχουν καλλιεργήσει ότι είναι το ισχυρό φύλο, έρχεται αντιμέτωπος με συμπεριφορές και πράξεις οι οποίες όχι μόνο τον μειώνουν σαν αρσενικό, αλλά προπάντων τον μειώνουν σαν άνθρωπο; Τότε τι θα υποστηρίζαμε; Και για να σας το κάνω πιο εύκολο, μην σκεφτείτε κάποιον παλιό η τωρινό σας ερωτικό σύντροφο. Βάλτε ως παράδειγμα κάποιον που αγαπάτε βαθιά σαν ύπαρξη, όπως τον γιο σας, η τον αδερφό σας, τον πατέρα σας η κάποιο αγαπημένο σας πρόσωπο που δεν έχετε ερωτικά αισθήματα για εκείνον. Έτσι θα καταλάβετε πως το εννοώ όλο αυτό που προσπαθώ να γράψω.
Σκεφτείτε λίγο να βλέπατε την φίλη σαν η την αδερφή σας η μια οποιαδήποτε ΑΓΝΩΣΤΗ κοπέλα να έχει κακοποιηθεί, είτε σωματικά (δεν υπονοώ βιασμό, μιλάω για σωματική βία) είτε ψυχολογικά. Τι θα λέγαμε όλες; Σίγουρα θα αποκαλούσαμε τον θύτη άνανδρο, καθίκι, άρρωστο και πάρα πολλά άλλα. Θα νιώθαμε οργή για αυτό που έπαθε. Και δικαίως φυσικά, δεν διαφωνώ καθόλου με όλα αυτά τα συναισθήματα ούτε με τους χαρακτηρισμούς που θα του αποδίδαμε.
Πάμε τώρα όμως και στο άλλο παράδειγμα, αν βλέπαμε ένα αγαπημένο μας πρόσωπο του αντίθετου φύλου, να έχει υποστεί είτε σωματική είτε ψυχολογική βία. Τότε τι θα λέγαμε; Σίγουρα αν ήταν δικός μας άνθρωπος θα αποδίδαμε στην κοπέλα που το προκάλεσε τους ίδιους χαρακτηρισμούς όπως στην πρώτη περίπτωση. Αν όμως δεν ήταν κάποιος οικείος μας, ήταν ένας άγνωστος που απλά μαθαίναμε ότι έφαγε ξύλο από γυναίκα. Ποια θα ήταν η αντίδραση μας; Πριν απαντήσετε σκεφτείτε το λίγο, κάντε το εικόνα. Φανταστείτε να πίνετε καφεδάκι χαλαρά κοριτσοπαρέα και να χασκογελάτε στην καφετέρια. Πάνω στην κουβέντα η μια φίλη πετάει την ατάκα πολύ πιθανόν μισογελώντας «Ρε σεις τα μάθατε; Ο Τάδε έφαγε χαστούκια από την δικιά του ή ο Τάδε τις έφαγε καλά από την δικιά του ή την κλασική πλέον ατάκα, ο Τάδε έφαγε πολύ παντόφλα χθες.»
Σίγουρα δεν θα το θεωρούσατε σωστό αλλά κάποιο αστείο σχολιάκι, ίσως έπεφτε, η κάποιο γελάκι ή τελοσπάντων οτιδήποτε παρόμοιο. Πάμε πάλι τώρα να φτιάξουμε την ίδια εικόνα με την εξής διαφορά. Κοριτσοπαρέα καθόμαστε σε καφετέρια γελάμε, και περνάμε ξέγνοιαστα. Ξαφνικά η φίλη πετάει με σοβαρό ύφος την ατάκα. «Ρε σεις μάθατε τι έπαθε η Μαρία; Την χτύπησε ο δικός της». Φυσικά σε αυτή την περίπτωση δεν θα υπάρχουν σχόλια του τύπου «Τις έφαγε καλά» ούτε «Έφαγε παντόφλα». Δεν θα υπάρχουν χαζά γελάκια, και η ατμόσφαιρα θα γίνει ξαφνικά βαριά. Χαρακτηρισμοί προς το αγόρι της Μαρίας θα πέσουν βροχή και ακόμα και αν ακουστεί η ατάκα «Αφού ήξερε τι μαλάκας ήταν τι το συνέχιζε;» δεν θα ακουστεί χαριτολογώντας αλλά με σοβαρό και ίσως προβληματισμένο ύφος.
Η προσωπική μου άποψη λοιπόν είναι ότι κάθε μορφή βίας είναι κατακριτέα από όπου και αν προέρχεται. Σίγουρα σωματικά ένας άντρας είναι πολύ πιο εύκολο να χτυπήσει μια γυναίκα, και ίσως πιο άδικο λόγω διαφορετικότητας στην σωματική δύναμη. ΑΛΛΑ είναι επίσης το ίδιο σοβαρό και μια γυναίκα να χτυπήσει τον εκάστοτε άντρα, με όποιον τρόπο και αν το κάνει. Από το να τον χαστουκίζει σαν τρελή μέχρι να του φέρει ένα αντικείμενο στο κεφάλι.Η ουσία είναι πως ένας άνθρωπος κακοποιείται. Άνθρωπος. Γυναίκα, άνδρας – δεν έχει σημασία. Άνθρωπος.
Αν αυτό συνέβαινε σε κάποιον άντρα που υπεραγαπάμε, θα το βλέπαμε πολύ διαφορετικά. Ο σκοπός του κειμένου μου δεν ήταν να διαφοροποιήσω τις μορφές βίας, το αντίθετο μάλιστα, ήταν να κατακρίνω κάθε μορφή κακοποίησης από όποιο φύλο και αν προέρχεται. Η βία είναι βία. Δεν πονάει λιγότερο ένας άνδρας που κακοποιείται, εξευτελίζεται, γίνεται θύμα της συντρόφου του από μία γυναίκα θύμα. Πρέπει να το θυμόμαστε πάντα αυτό.