Ο μικρός ταλιμπάν μόλις μπήκε στο σπίτι. Στην αρχή φαντάζει σαν ένα γλυκό αγγελούδι και η γλυκιά φατσούλα του δεν σε προϊδεάζει για κανένα λόγο στο τι θα επακολουθήσει. Κάθεται σε μια γωνιά κουρνιασμένο, φοβισμένο και ταλαιπωρημένο από το ταξίδι της μεταφοράς και περιμένει με αγωνία την επόμενη σου κίνηση. Κάθεσαι και το παρατηρείς να τρέμει από φόβο και προσπαθείς να του δώσεις κάτι να φάει, να πιεί για να χαλαρώσει. Το παίρνεις αγκαλιά και όλα βαίνουν καλώς.

Έρχεται όμως και η στιγμή που ο μικρός επαναστάτης παίρνει τα όπλα και σιγά σιγά αναγνωρίζει τα αδύναμα σημεία του εχθρού και αυτό δεν είναι άλλο από την αδυναμία που του έχει το αφεντικό του. Και τότε ο πόλεμος ξεσπά. Θύματα τα ποδαράκια από τις καρέκλες της τραπεζαρίας, έπειτα παπουτσάκια, καλτσάκια, καλωδιάκια και πάει σύννεφο η δουλειά. Η πίεση σου εχει ανέβει στο 200, θυμίζεις κάτι από μπαρμπούνι και μοιάζεις με σαμπρέλα έτοιμη να εκραγεί. Παίρνεις τα όπλα κι εσύ (όποια εφημερίδα βρεις δηλαδή) και ετοιμάζεσαι για αντεπίθεση. Ο μικρός ταλιμπάν επιστρατεύει τότε το μεγαλύτερο του όπλο για να σε αντιμετωπίσει. Την γλυκιά φατσούλα του έτοιμη να βάλει τα κλάματα προσπαθώντας να σου πει «μα δεν το έκανα εγώ» και τότε ξαφνικά σε αφοπλίζει. Φτάνεις σε ένα σημείο να μη σου έχει μείνει κολυμπηθρόξυλο και είσαι πια σε σημείο ανήμπορος να αντιδράσεις.

Τα κουτάβια θα μπορούσαν να είναι περίφημοι πολιτικοί. Χρησιμοποιούν τεχνάσματα του τύπου «αλλιώς σου φάνηκα – αλλιώς είμαι» γιατί δεν μπορεί να πάει ο νους σου στο τι μπορούν να κάνουν. Και σιγά σιγά καταλαμβάνουν το σπίτι σου και τα συναισθήματα σου χωρίς να το πάρεις χαμπάρι.

Όμως η ζωή μαζί του είναι υπέροχη. Είναι ακριβώς όπως με τα μωρά, μόνο που βέβαια εκείνα κάποια στιγμή μεγαλώνουν και ηρεμούν ενώ εκείνο θα παραμείνει για πάντα μωρό και θα χρειάζεται την δική σου φροντίδα. Είναι το νέο μέλος που εισβάλει στην ζωή σου και στον χώρο σου, έχει στιλιστική άποψη για όλα «δεν μου αρέσει το καινούργιο βάζο σου ας το σπάσω λοιπόν» και σου επιβάλει το δικό του πρόγραμμα για το πότε θα φας, πότε θα κοιμηθείς και πότε θα ξυπνήσεις. Δεν έχετε τα ίδια γούστα στις ταινίες και προτιμά να σε ζαλίζει για να παίξετε από το να σε αφήσει να δεις κάτι.

Θα είναι πάντα εκεί φύλακας σου ανεξάρτητα από το μπόι του και το ποσό χαζόφατσα έχει. Θα είναι ο πρώτος που θα σε καταλάβει όταν δεν είσαι καλά, πριν από τους κολλητούς σου και πριν ακόμα κι εσύ καταλάβεις τι έχεις και θα έρθει πάνω σου να σε αγκαλιάσει και να σου γλύψει το πρόσωπο σαν να σου δηλώνει πως «ε, μην στενοχωριέσαι, είμαι εγώ εδώ για εσένα!»

Ένας σκύλος δεν είναι απλά το νέο διακοσμητικό σου. Ούτε η εκτόνωση από τα ψυχολογικά σου προβλήματα κι ας το λένε όλοι αυτό. Είναι ένα νέο μέλος της οικογένειας και της ζωής σου. Είναι αυτός που θα του δώσεις αμέριστα την αγάπη σου και θα στην γυρίσει πίσω στο 10πλάσιο αδιαφορώντας τι θα του δώσεις σε αντάλλαγμα. Δεν θα σε προδώσει ποτέ και το μόνο που θα σου ζητήσει είναι ένα πιάτο φαγητό και καθαρό νερό.

Ακόμα κι αν έχεις αποφασίσει να βάλεις φραγμούς στην αγάπη σου να ξέρεις πως θα διαπεράσει κάθε άμυνα σου και θα σε αγκαλιάσει με όλη του την ψυχή. Γι’ αυτό και όσοι με ρωτάνε αν πρέπει να πάρουν σκύλο η απάντηση θα είναι πάντα ΝΑΙ!