Σαν κάθε 40αρα που σέβεται τον εαυτό της, αποφασίζεις να αποτινάξεις από πάνω σου την βαρετή ζωή στα προάστια της Αττικής. Αυτά τα προάστια που έτσι και έμεινες από τσιγάρα ή γάλα, πρέπει να κάνεις καταδρομική με ερπυστριοφόρο, να παλέψεις με λύκους, κογιότ, μπιπ μπιπ και το do do bird, να κάνεις 45 λεπτά πήγαινε και 45 έλα ώστε να μπορέσεις να προμηθευτείς το πολυπόθητο πακέτο των Davidoff Slim (gold παρακαλώ. Μιλ μερσί)
Όοοοοοχχχχχιιιιι καριολάκι. Σαν γνήσια 40αρα λοιπόν, ΘΑ ΖΗΣΕΙΣ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΦΗΒΕΙΑ. Και θα πας να μείνεις στο κέντρο της Αθήνας. Ναι. Εκεί. Εσύ. Που έβγαινες σώα και αρτιμελής από τη Φιλοθέη (προσωπικό ρεκόρ διάπλους Φιλοθέης: Τρεις ημέρες) αλλά στην Ομόνοια είχες πάει μία φορά εκπαιδευτική εκδρομή στην 6η δημοτικού. Αυτή. Εσύ.
Φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε ένα διαμέρισμα ρετιρέ μίας νεοκλασικής πολυκατοικίας. Με θυρωρό (αμ πως…) να σου κρατάει τη πόρτα. Με ψηλά ταβάνια, αρ ντεκό κουφώματα, αρ νουβω παράθυρα (μούτι λίγο τα στυλ στο μυαλό σου, αλλά δε γαμιέται..δική σου φαντασίωση, go wild). Ανακαινισμένο όλο το εσωτερικό του διαμερίσματος ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ, με κουζίνα vintage chic και μπάνιο(α) vintage chic meets jacuzzi. Τεράστια μπαλκόνια με θέα Ακρόπολη.
Φαντάζεσαι τον εαυτό σου να πηγαίνει το πρωί με pencil φόρεμα στο delicatessen να ψωνίσει τα απαραίτητα της ημέρας. Κουβαλώντας την -ω so chic – τσάντα του delicatessen, σε φαντάζεσαι να κάθεσαι σε ένα από τα περιβόητα καφέ πέριξ της πλατείας Κολωνακίου, όπου ψηλός, γοητευτικός, αρρενωπός, πανπετυχημένος με 47 ντοκτορά και σέξυ μπράτσα, άντρας, σε εκλιπαρεί για ένα δείπνο από τα χέρια σου και τη συντροφιά σου στη ζωή του.
Φαντάζεσαι βραδιές που καθισμένη σε ένα από τα πιο ιν και σικ μπαρ της Αθήνας (μεγάλη ζημιά έχεις κάνει sex and the city, μεγάλη), πίνεις κοκτέιλ αποκρούοντας ταυτόχρονα τους πανπετυχημένους, ψηλούς, γοητευτικούς, αρρενωπούς, με 47 ντοκτορά άνδρες. Ναι. Αυτό.

Οπλισμένη λοιπόν με αυτές τις φαντασιώσεις κάνεις το ΒΗΜΑ 1.
ΒΗΜΑ 1: Ανεύρεση σπιτιού.
Πας λοιπόν με μεσίτρια ξεχασμένη από την εποχή που ο Ζάχος Χατζηφωτίου ήταν ακόμη σχολειαρόπαιδο να δεις διαμέρισμα σε κεντρικό δρόμο του Κολωνακίου (γιατί που αλλού μπορείς να μείνεις αν όχι στη Σκουφά). Ρετιρέ είχες πει. Μπουαχαχαχαχα σου είχε απαντήσει η μεσίτρια απολίθωμα. Μπαίνεις λοιπόν σε πολυκατοικία των ‘60s, η οποία αποπνέει μία εσάνς eau de mouxl. “Ξέρετε, δεν ανάβουν θέρμανση στην πολυκατοικία. Το 99,999 % είναι γραφεία και δεν την χρειάζονται. Βασικά θα είστε η μόνη κάτοικος.» Μάλιστα….Νο θέρμανση. Τσεκ.
Και μπαίνεις σε διαμέρισμα του πρώτου ορόφου (λέμε τώρα). Το πρώτο πράγμα που βλέπεις είναι ένα ύποπτο πράσινο λεκέ στο σαλόνι. «Αυτό είναι…μούχλα;» ρωτάς έντρομη. «Σας είπα, δεν έχει θέρμανση η πολυκατοικία. Δείτε το ως εικαστικά παρέμβαση. Δίνει και λίγο χρώμα». Μάλιστα. Θα συζείς με τον Monet της μούχλας και τον Λωτρέκ της υγρασίας. Ένας άλλος λεκές στο ταβάνι, μοιάζει ύποπτα με μία από τις καμπαρετζούδες που ζωγράφιζε.
Προχωράς στα ενδότερα. Το σαλόνι δε διαθέτει μπαλκόνι, διαθέτει παράθυρα. Κάνεις ν’ ανοίξεις τα παράθυρα και ΓΚΝΤΟΥΠΠΠΠ πέφτει πάνω στα χέρια του. «Ιιιιιιιι» φωνάζει το απολίθωμα. ΜΗ ΑΚΟΥΜΠΑΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ!!» Οκ, δεν θ’ ανοίγεις παράθυρα. Θα σκάσεις. ΟΚ, ζωή στο κέντρο.
Πας στην κουζίνα. Κατσαρίδα – παλαιστής σούμο σε κοιτάει με ύφος «τι σκατά θες εσύ τώρα στο σπίτι μου, θα φωνάξω τη φαμίλια». Ουρλιάζεις, λιποθυμάς, ακούς το ΚΡΑΑΑΑΤΤΤΤΣΣΣΣΣ που καταφέρει το απολίθωμα, αλλά αρνείσαι ν’ ανοίξεις τα μάτια σου μέχρι να έρθουν αι ΤΕΛΕΤΑΙ ΜΠΟΥΚΟΥΡΑΣ να παραλάβουν το πτώμα για την κηδεία. Ναι. Άλλωστε, σε είχαν προειδοποιήσει. Οι κατσαρίδες είναι οι συγκάτοικοί σου. Στο κέντρο. Ναι.
Πας στις κρεβατοκάμαρες. Παράθυρο στον….φωταγωγό. «Μπαίνει καθόλου φως εδώ;» ρωτάς η αδαής. «Βεβαίως!!! Κάθε θερινή ισημερία. Για 48,2 δευτερόλεπτα» «Είστε πολύ τυχερή.» Ναι. Αλλά κέντρο είναι αυτό. Ναι.
Κουζίνα. ΜΠΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ δενπεριγράφωαλλο. Ένα μόνο θα πω. Κίτρινο με τυρκουάζ. Λαδομπογιά. Και ροζ μωσαϊκό.
Μπάνιο. Χτυπηθείτε ελεύθερα. Πλακάκι ΡΟΖ. ΦΟΥΞΙΑ. Και βεραμάν έπιπλα «υγιεινής». Τώρα για το υγιεινής, μπορείτε ελεύθερα να διατηρήσετε τις επιφυλάξεις σας.
Ενοίκιο. Μόλις 1.200 ευρά το μήνα. Προπληρωμένα για ένα χρόνο. Και μαύρα. Και ένα νεφρό προκαταβολή. Αν βάλετε και τα δύο νεφρά, θα σας προτιμήσουμε.
Ναι. Τελικά βρίσκεις σπίτι, σε ελαφρώς καλύτερη κατάσταση (αν και σου λείπει ο Μονέ και ο Τουλούζ) ΑΛΛΑ εκεί ακούς μολότοφ και καλάσνικοφ από τα Εξάρχεια – Ανάρχεια.

ΒΗΜΑ 2. Ντελικατέσεν.
Βρίσκεις λοιπόν το σπίτι, το κάνεις κουκλί ζωγραφιστό. Κοιμάσαι το πρώτο βράδυ και την άλλη μέρα, φοράς πένσιλ φόρεμα, γοβίτσα, μαλλί και μακιγιάζ στη πένα και πας στο ντελικατέσεν. Βγαίνεις από το σπίτι, σε παίρνει η κατηφόρα (πρόποδες Λυκαβηττού το σπίτι), σπας τακούνι και πόδι στα (μη) πεζοδρόμια, σε κόβει και διερχόμενος ντελιβεράς. Γυρνάς σπίτι, βγάζεις φόρεμα, γόβα, βάζεις γύψο, φόρμα και αθλητικό και πας ντελικατέσεν. Ένα λίτρο γάλα 8,70 ευρώ (-0,30 προσφορά από την εταιρεία). Ναι. Το κόβεις με τα πόδια μέχρι το Παγκράτι να πας στα Λιντλ.

ΒΗΜΑ 3. Καφέ
Ξαναγυρνάς σπίτι. Τουλάχιστον θα κάνεις κώλο μάρμαρο με τόσο σκαρφαλοπερπάτημα. Βγάζεις φόρμα, γύψο και αθλητικό και βάζεις πένσιλ φόρεμα και γόβα. Καλείς ταξί να σε πάει στην πλατεία. Δεν παίζουμε με τα πεζοδρόμια με τακούνι. Πας πλατεία, κάθεσαι στο Ντα Κάπο. Στήνεσαι ουρά στο Ντα Κάπο. Παίρνεις καφέ, πληρώνεις 75 ευρώ τον καφέ. Ο μόνος που σου μιλάει είναι ένας εχειςδεκαλεπταναπαρωτυροπιταφιλαρακι και ο καθηγητής του Ζάχου Χατζηφωτίου. Παίρνεις ταξί. Γυρνάς στο σπίτι.

ΒΗΜΑ 4. Ποτό το βράδυ.
Θα σας γελάσω. Δεν έχω πάει. 128 ευρώ για κοκτέιλ αυτό το μήνα δεν περισσεύουν. Του χρόνου ίσως.
Αλλά!!!! ΖΩ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ!!! ΓΙΕΕΙΙΙΙΙΙ