7η Ιουνίου σήμερα.

Το ξυπνητήρι δείχνει 6:30 πμ. Μήπως έπρεπε να το βάλω πιο νωρίς; Να κάνω μία τελευταία επανάληψη; Μπα! Αφού δεν θα θυμηθώ τίποτα. Ούτε τώρα θυμάμαι! Βασικά κενό…Χριστέ μου τί θα κάνω; τι θα γράψω; πώς είναι δυνατόν να μη θυμάμαι τίποτα; τρεις ολόκληρες χρονιές ετοιμάζομαι γι αυτό!

Ας σηκωθώ να ετοιμαστώ… Η μάνα μου σίγουρα θα μου ‘χει ετοιμάσει βασιλικό πρωινό. Για να ‘χω τη μέγιστη απόδοση, λέει. Χριστέ μου τι να της πω; ότι δεν θυμάμαι τίποτα; Μπαίνω μαζεμένη στην κουζίνα. Με καλημερίζει με τεράστιο χαμόγελο και τεράστια αγκαλιά…Έχει περισσότερο άγχος από μένα αλλά το κρύβει καλά! Πίνω το χυμό μου που κατεβαίνει με δυσκολία και δαγκώνω μια μπουκιά από το τοστ μου. Δεν μπορώ να φάω περισσότερο.

Προχωρώ προς την πόρτα με βήμα νευρικό. Με σταματάει η μάνα μου κρατώντας στο ένα χέρι τον Αγιασμό με τον οποίο με ραντίζει από την κορυφή μέχρι τα νύχια και στο άλλο χέρι την εικόνα της Παναγίας, της Μάνας όλων. Με αγκαλιάζει και νιώθω τη δική της καρδιά έτοιμη να πετάξει μαζί με τη δική μου. Δε λέει κουβέντα. Μόνο χαμογελά δηλώνοντάς μου την εμπιστοσύνη που μου ‘χει. Χριστέ μου τί να της πω; ότι δεν θυμάμαι τίποτα; Ώρα 8:15 στην απόλυτη ησυχία της εξεταστικής αίθουσας. Όλα τα όνειρά μου σε 8 τ.μ, περιμένοντας αυτά τα μαγικά φύλλα που σου αλλάζουν τη ζωή. Τί;; Όχι;

Η καρδιά μου σχεδόν βγαίνει από το στόμα μου μαζί με την ανάσα μου. Τα θέματα είναι μπροστά μου! Διαβάζω, ξαναδιαβάζω, ξαναδιαβάζω. Χαμογελώ. Αρχίζω και γράφω… Ακατάπαυστα!!!

Θα πολεμήσω και θα νικήσω. Ίσως όχι απαραίτητα για μια θέση στο Πανεπιστήμιο, σίγουρα όμως θα πολεμήσω για τη Ζωή Μου!

Το κοντέρ μηδενίζει κι αρχίζει από την αρχή να γράφει!!!!

(Από μια πρώην μαθήτρια και νυν καθηγήτρια προς τους μαθητές της. Με το ίδιο καρδιοχτύπι 21 χρόνια τώρα… Καλή Επιτυχία παιδιά μου)

 

Λαμπρινή