Με λένε Καρίνα Μπλουά και είμαι αστυνομικός. Στον χώρο αυτό είμαι περίπου 10 χρόνια. Όχι ότι έχει ιδιαίτερη σημασία, αλλά είμαι 30 χρονών. Μάλιστα σήμερα έχω τα γενέθλια μου. Με έχουν καλέσει κάτι φίλοι συνάδελφοι για ένα ποτό.Ξέρω τι μου ετοιμάζουν … νομίζουν ότι δεν έχω καταλάβει τίποτα! πόσο λίγο με ξέρουν. Όπως και να΄χει θα το παίξω έκπληκτη!

Όπως είπα είμαι μπατσίνα. Μου αρέσει αυτό που κάνω και είμαι καλή σε αυτό! Επιβάλλω τον ΝΟΜΟ μαζεύοντας τα «σκατά» από τον δρόμο, από τα σαλόνια, όπου τελοσπάντων τα εντοπίσω… … Μου αρέσει ιδιαίτερα αυτό. Αυτή την στιγμή παρακολουθώ μια τέτοια περίπτωση και περιμένω να δω τι θα κάνει. Ο πληροφοριοδότης μου, μου είπε ότι στο συγκεκριμένο διαμέρισμα γίνεται τρελή μπάζα, ναρκωτικά και άλλα. Είπα λοιπόν να ρίξω μια ματιά.

Κοιτάω το ρολόι μου… Είναι ήδη αργά, σχεδόν 18.00, νυχτώνει νωρίς και κάνει αρκετή ψύχρα. Νιώθω μια γλυκιά κούραση να με καταβάλει. Ξαφνικά βλέπω κίνηση στο διαμέρισμα που παρακολουθώ. Η αδρεναλίνη αρχίζει να με ξυπνάει. Φώτα ανάβουν, βλέπω κίνηση. Σκιά. Μάλλον δύο σκιές, δεν μπορώ να ξεχωρίσω εάν είναι αντρικές ή γυναικείες οι φιγούρες, δυστυχώς δεν μπορώ να ακούσω τίποτα. Ξαφνικά σβήνουν τα φώτα και ησυχία.

Περιμένω να δω κάποιον να βγαίνει από το διαμέρισμα, περνάει μισή ώρα περίπου. Τίποτα… «άντε να περιμένω λίγο ακόμη» σκέφτομαι, περιμένω, περιμένω … τίποτα.. πέρασε ακριβώς μια ώρα. «Τι στο καλό γίνεται, καμία κίνηση, θα την τακτοποιήσω την «καρδερίνα» μου… μούφα ήταν η είδηση, γαμώτο! Ώρα να φεύγω, με περιμένουν!» σκέφτηκα και έβαλα μπρος.

Καθώς ξεκινάω, από συνήθεια, κοιτάω τον καθρέπτη του αυτοκινήτου και πιάνω με την άκρη του ματίου μου, δύο φιγούρες να διασχίζουν τον δρόμο, η μία αντρική σίγουρα, γιατί παραήταν φουσκωτή για να είναι γυναικεία. Πατάω απότομα φρένο και βάζω όπισθεν, σταματάω. Πολύ αργά. Μέχρι να κατέβω είχαν χαθεί μέσα στο σκοτάδι… Δεν είναι η ημέρα μου σκέφτηκα και μπήκα στο αυτοκίνητο και συνέχισα. Πήγα εκεί που με περίμεναν, ήρθε η ώρα να χαλαρώσω λίγο.

Μπαίνω στο μπαρ που με περίμεναν για ένα «ποτό» και είναι όλοι εκεί, ο Μπράντον, η Κέλλυ, ο Ριτζ και δύο τύποι που δεν τους ξέρω αλλά όλοι στην ίδια παρέα. Έχει πολύ κόσμο. Ξαφνικά εμφανίζεται και η τούρτα με τα κεράκια – έκπληξη!! Σβήνω τα κεράκια, ξεκινάμε τα ποτά.

Πιάνω κουβέντα με την Κέλλυ και τον Ρίτζ… «Τι έγινε Κάρ;» με ρωτάει η Κέλλυ… «Άργησες … νομίζαμε ότι δεν θα έρθεις τελικά!» Τους εξήγησα τι έγινε καθώς και για τις δύο φιγούρες που κυνήγησα αλλά δεν τις πρόλαβα. Ξαφνικά θυμάμαι τους δύο τύπους που είδα καθώς μπήκα στο μπάρ και ρωτάω τον Ρίτζ γι΄αυτό … ψάχνοντας παράλληλα να τους δω… «Ναι , ήταν δύο τύποι μαζί μας αλλά νόμιζα ότι ήταν φίλοι σου, παιδικοί, έτσι μας είπαν, ότι είχατε ραντεβού για ένα ποτάκι».
Είχαν εξαφανιστεί, πουθενά!! «Τι παιδικοί, γαμώτο! Σε ίδρυμα μεγάλωσα, δεν έχω κρατήσει φιλίες από εκείνη την περίοδο της ζωής μου! Άλλο πάλι και τούτο» σκέφτηκα.
Τότε ο Μπράντον ήρθε και μου είπε ότι φεύγοντας οι «φίλοι» μου, του είπαν ότι έπρεπε να φύγουν, πώς κάτι προέκυψε και ότι θα τα ξαναπούμε. Τότε τους εξήγησα ότι δεν ήξερα κανέναν από τους δύο τύπους και μετά τους ρώτησα εάν είπαν τα ονόματά τους. Φυσικά και δεν είπαν τίποτα. Δεν μου άρεσε όλο αυτό, είχα ένα προαίσθημα ανησυχίας… κάτι δεν πήγαινε καλά. Ένα περίεργο καμπανάκι άρχισε να χτυπάει στο κεφάλι μου, ένα γνώριμο προαίσθημα ίδιο με εκείνο που είχα όταν ήμουν παιδί ακόμη στο ίδρυμα. Ήμουν σίγουρη ότι σύντομα θα το μάθαινα. Δεν ήθελα όμως να δώσω συνέχεια και στόχο στους άλλους, οπότε συνέχισα να το παίζω άνετη και να πίνω. Όχι πολύ, με μέτρο – έπρεπε να οδηγήσω.

Ευτυχώς το διαλύσαμε νωρίς. Μετά από δυο ώρες περίπου, ξεκλείδωνα την πόρτα της πολυκατοικίας. Φτάνοντας στο ασανσέρ παρατήρησα ότι ήταν σταματημένο στον δεύτερο, Αυτός ήταν ο όροφός μου! Μένω σε οροφοδιαμέρισμα. Πάλι αυτό το καμπανάκι. Κάθε ζαλάδα που ένιωθα εξαφανίστηκε, η αδρεναλίνη άρχισε να κάνει πάλι την δουλειά της.

Αποφάσισα να πάω από τις σκάλες, όσο πιο αθόρυβα μπορούσα. Φτάνοντας μπροστά στην πόρτα του διαμερίσματος, άκουσα ψιθύρους. Η πόρτα ήταν κλειστή. Βγάζω το όπλο «πως θα τους βγάλω έξω;» αναρωτιόμουν όταν ξαφνικά άνοιξε η πόρτα και τότε αστραπιαία, χωρίς δεύτερη σκέψη, πυροβολώ τον ένα τραυματίζοντας του το πόδι και τον άλλο χτυπώντας τον με την κάννη του όπλου και μετά το ίδιο έκανα και στον τραυματισμένο.

Κανονικά θα έπρεπε να καλέσω ενισχύσεις. Κανονικά! ! Εννοείται ότι δεν το έκανα.Αναίσθητοι όπως ήταν, τους έδεσα και άδειασα τις τσέπες τους… ΟΧΙ!! Δεν το πιστεύω! Βρήκα κάρτες εισόδου, κάρτες που σου δίνουν πρόσβαση στο ίδρυμα, στο «δικό» μου ίδρυμα!! Τι γίνετε ρε γαμώτο!! Πώς με ανακάλυψαν!! Νόμιζα ότι είχα καλύψει κάθε ίχνος μου! Δεν πρέπει να μάθουν ότι ζω και μάλιστα ότι είμαι μπατσίνα.

Πρέπει να σας εξηγήσω κάποια πράγματα … έχω ένα χάρισμα, μπορώ και «διαβάζω» τον άνθρωπο, από τις κινήσεις του, το ύφος του, γενικά μπορώ και τον «διαβάζω» και καταλαβαίνω. Το χάρισμα αυτό, ο ιδιοκτήτης του ιδρύματος, Στήβεν Χάιζενμπεργκ το κατάλαβε. Ήθελε να το εκμεταλλευτεί. Δεν θα ήταν η πρώτη φορά που «εκμεταλλευόταν» παιδιά και καταστάσεις. Και μόνο οι αναμνήσεις από αυτό το μέρος με αρρωσταίνουν… Ίδρυμα «Κόλαση». Αυτό ήταν. Ευτυχώς ξέφυγα σε ηλικία μόλις 15 χρονών, το έσκασα.

Στον δρόμο μου βρέθηκε ένας πολύ καλός άνθρωπος, ο μόνος άνθρωπος που εμπιστεύτηκα και του εμπιστεύτηκα το μυστικό μου, αστυνομικός, το όνομα του δεν έχει καμία σημασία. Με μάζεψε από τους δρόμους. Μέχρι και τον θάνατό μου σκηνοθέτησε. Ξεκίνησα μια άλλη ζωή, μια καινούρια ζωή, με το όνομα Καρίνα Μπλουά. Αυτό ο άνθρωπος ήταν ο Σωτήρας μου .

Όμως τώρα τι; Πάλι τα ίδια!!! Δεν το αντέχω… Πρέπει κάτι να κάνω! Και εάν έχουν ενημερώσει το Ίδρυμα;; Αυτοί πρέπει να ήταν και στο άλλο διαμέρισμα, με περίμεναν, είχαν πληρώσει τον πληροφοριοδότη μου να μου δώσει την δήθεν πληροφορία…. Τι κάνω; Έπρεπε να πάρω μια απόφαση! Ή τώρα ή ποτέ!

Κάλεσα στο αστυνομικό τμήμα. Τους είπα το όνομά μου, την ιδιότητά μου και την διεύθυνση μου και ότι έχω να αναφέρω ένοπλη διάρρηξη και θανάσιμο πυροβολισμό των διαρρηκτών, επικαλούμενη αυτοάμυνα.

 

Καρίνα