Άλλη μία μέρα τρόμου μου ξημέρωσε. Μόνο για λίγα δευτερόλεπτα αφότου άνοιξα τα μάτια μου δεν φοβόμουν. Μετά… μαρτύριο. Η κουβέρτα που σκεπάζομαι είχε ακουμπήσει στο πάτωμα από τη μια μεριά της. Έκανα μερικές απέλπιδες προσπάθειες να μην δώσω σημασία, ξέροντας πως η μάχη με τον εαυτό μου ήταν χαμένη. Άντεξα γύρω στα 2 με 3 λεπτά. Μετά σηκώθηκα και έβγαλα την κουβέρτα, την πήγα στα άπλυτα, θα την έπλενα στους 60 βαθμούς προσθέτοντας λίγο αντιμικροβιακό υγρό στην πλύση. Όπως πάντα.

Μπήκα στο δωμάτιο των παιδιών. Ο μικρός είχε συνάχι, 3η μέρα σήμερα. Όλη νύχτα με βασάνιζε η σκέψη, γιατί το παιδί αυτό παίρνει τόσο εύκολα κρυολογήματα. Ίσως αύριο να μην τον στείλω παιδικό, έχω αποφασίσει να του κάνω ανοσολογικό έλεγχο. Φοβάμαι για το αποτέλεσμα, καμιά φορά πίσω από αθώα συμπτώματα κρύβονται πολύ σοβαρές ασθένειες.

Ξύπνησα την μεγάλη, την παρακολουθώ όσο ντύνεται. Είναι 10 χρονών έχει αρχίσει να φουσκώνει λίγο το στηθάκι της. Γιατί; Είναι πολύ μικρή, δεν μπορεί να της έρθει περίοδος από τώρα! Η πρόωρη εμμηναρχή συνδέεται με πρόωρη εμμηνόπαυση αλλά και με καρκίνο της μήτρας. Το μυαλό μου τρέχει, ιδρώνω. Είναι και λίγο κοντούλα, αν της έρθει περίοδος θα σταματήσει να ψηλώνει, θα την κοροϊδεύουν για το ύψος της, δεν θα αρέσει στα αγόρια, θα στεναχωρηθεί πολύ, θα είναι ευάλωτη. Στο ΠΑΙΔΩΝ έχει ειδικό τμήμα για το πρόβλημα αυτό, θα κλείσω ραντεβού για να αξιολογήσουν την κατάσταση του παιδιού, ίσως της κάνουν και ενέσεις για να σταματήσουν την περίοδο της. Θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί.

Πλένω τα δόντια μου. Ξεπλένοντας την οδοντόκρεμα, βλέπω ίχνη αίματος στον νιπτήρα. Έχω περιοδοντίτιδα, είπε ο οδοντίατρος, έχουμε αρχίσει θεραπεία. Η περιοδοντίτιδα σχετίζεται με καρδιακές παθήσεις, μπορεί να προκαλέσει εμβολή. Υπολογίζω πόσο χρονών θα είμαι, όταν θα η περιοδοντίτιδα θα έχει προχωρήσει τόσο, ώστε να με σκοτώσει. Με θεραπείες και αν είμαι τυχερή, ίσως αντέξω 10 χρόνια. Ο γιος μου θα είναι μικρός ακόμα. Φοβάμαι. Μόνο να αντέξω λίγα χρόνια παραπάνω, να μην με χρειάζονται τα παιδιά! Μόνο αυτό ζητάω.

Το σχολικό παίρνει τα παιδιά. Υπολογίζω τον χρόνο, ο παιδικός του μικρού είναι γύρω στα 10 λεπτά απόσταση με το λεωφορείο, το σχολείο της μεγάλης είναι 25 λεπτά Ανοίγω τηλεόραση και τσεκάρω και τις ειδήσεις στο κινητό. Αν συμβεί κάτι, θα το αναφέρουν. Όταν έγινε το ατύχημα στα Τέμπη με τα παιδιά στο πούλμαν, είχαν διακόψει το πρόγραμμα στην τηλεόραση για να ενημερώσουν. Βέβαια, αν συμβεί ατύχημα με λίγα θύματα, ίσως δεν διακόψουν. Παλεύω και πάλι με τον εαυτό μου, να πάρω τηλέφωνα στα σχολεία ή να μην πάρω. Χάνω τη μάχη για άλλη μια φορά.

Μπαίνω στο ντουζ, μοναδική απόλαυση στο μαρτύριο μου το καυτό νερό στο σώμα μου. Ξεπλένει τον φόβο, για λίγη ώρα δεν νιώθω όλους τους μύες μου τεντωμένους από το άγχος. Εκτός, κι αν δεν έσβησα την καφετιέρα. Είμαι σχεδόν σίγουρη πως την έσβησα. Όχι, δεν θα βγω από το ντους. Αυτή την μάχη θα την κερδίσω. Πικρή νίκη. Αντιστάθηκα στο να βγω μούσκεμα από τη ντουζιέρα για να δω αν έχω σβήσει την καφετιέρα, μα το μυαλό μου ήταν εκεί. Δεν χαλάρωσα, δεν απόλαυσα το μπάνιο μου.

Πονάνε οι σιαγόνες μου από το σφίξιμο, καμιά φορά νιώθω να μαγκώνουν. Ξεκινάω να μαγειρεύω. Το κοτόπουλο το έχω σε στην πρόψυξη για να ξεπαγώσει, τυλιγμένο και μέσα σε μπόλ. Όσο θα μαγειρεύεται το φαγητό θα απολυμάνω το ψυγείο και θα τρίψω καλά τον νεροχύτη και τους πάγκους, όσο προσεκτικός και να είσαι η σαλμονέλα πάντα είναι κίνδυνος. Τα χέρια μου γεμίζουν εκζέματα από τα καθαριστικά που χρησιμοποιώ.

Χτυπάει το τηλέφωνο, κόβονται τα πόδια μου. Μέχρι να το σηκώσω σκέφτομαι πως κάτι έπαθαν τα παιδιά, έπεσε τζάμι στο κεφάλι τους από κανένα παράθυρο στο σχολείο ή έπεσαν από τις σκάλες. Ο άντρας μου, δουλεύει στην τράπεζα – ίσως μπήκαν ληστές. Είναι η μάνα μου τελικά. Δε νιώθει καλά -πάλι- λέει. Ποτέ δε νιώθει καλά, κάθε εβδομάδα και ένα νέο πρόβλημα υγείας. Κρατιέμαι με το ζόρι να μην της πω πως στην ηλικία της όλοι έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας για όνομα του Θεού πια! Μου λέει πως ο γιατρός της της είπε να κάνει αξονική, επειδή ο υπέρηχος που έκανε δεν δείχνει κάτι. Ξέρω, είμαι ΒΕΒΑΙΗ πως εκείνη το πρότεινε στον γιατρό, συγκεκριμένα θα την τρέλανε για να της την γράψει. Όμως δεν μπορείς να είσαι ποτέ σίγουρος. Τα αποτελέσματα σε 3 μέρες, είπαν. 3 μέρες αγωνίας. Μαγκώνουν και πάλι οι σιαγόνες μου και αναπνέω πολύ γρήγορα.

Οι ώρες περνούν, σε λίγο θα έρθουν τα παιδιά από το σχολειό. Άργησαν λίγο. Κατεβαίνω στο δρόμο, περιμένω. Πάω λίγο πιο κάτω στο δρόμο, μέχρι την γωνία για να βλέπω καλύτερα αν έρχεται το σχολικό. Κοιτάω και ξανακοιτάω το ρολόι. Ναι, είναι ξεκάθαρο πια, άργησαν πολύ – κοντεύω να τρελαθώ. Πάω να πάρω τηλέφωνο στο σχολείο, έρχεται το λεωφορείο “αργήσατε” λέω στην συνοδό, το αρνείται.

Στο σπίτι βάζω στα παιδιά να φάνε, τα κοιτάω διακριτικά, έχω βγάλει τα κόκαλα από το κοτόπουλο αλλά μήπως μου ξέφυγε κανένα κοκαλάκι;

Νιώθω εξαντλημένη, θέλω να ξαπλώσω λίγο, η μεγάλη διαβάζει, ο μικρός παίζει. Ξαπλώνω, με φοβίζει η ησυχία, σηκώνομαι. Η κόρη μου εξακολουθεί να διαβάζει, ο γιος μου είναι ήσυχος επειδή βλέπει παιδικά στην τηλεόραση. Ξαναξαπλώνω σε 10 λεπτά σηκώνομαι πάλι, δε μπορώ να ησυχάσω.

Νιώθω τόσο κουρασμένη. Το βράδυ ξαπλώνω από τις 10. Βασανίζομαι στο κρεβάτι για ώρες, με παίρνει ο ύπνος εξαντλημένη. Ξυπνάω χαράματα με άγχος, έχω τόσα να κάνω. Να πάω τον μικρό για ανοσολογικές εξετάσεις…

Μα γιατί κρυολογεί τόσο συχνά αυτό το παιδί;

 

001