Εδώ είμαστε πάλι. Σήμερα λίγο διαφορετικά. Σας έχω γράψει διάφορα κείμενα. Με κάποια κλάψαμε, με κάποια άλλα γελάσαμε. Ίσως και κάποια να μας προβλημάτισαν. Έχω γράψει κείμενα αφιερωμένα στα παιδιά μου. Στον καλό μου. Επιτρέψτε μου λοιπόν αυτό να το αφιερώσω σε μένα. Μια που κάθε χρόνο στα γενέθλια μου κάνω έναν μίνι απολογισμό, τον φετινό ας τον κάνουμε παρέα.
Πρέπει να σας ομολογήσω ότι δεν είμαι και πολύ φαν της ημέρας. Μου θυμίζει πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός. Τα χρόνια φεύγουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Είναι λίγο τρομακτικό αυτό. Ένοιωθα ότι δεν μου φτάνουν να κάνω όλα αυτά που θέλω. Σαν να με άφηναν πίσω γεγονότα και καταστάσεις. Σαν να έτρεχα να προλάβω σε έναν άνισο αγώνα δρόμου. Ώσπου αποφάσισα να το δω διαφορετικά. Να μην μετράω χαμένα αλλά γεμάτα χρόνια. Να μην τρέχω να προλάβω αλλά να περπατώ χαζεύοντας τριγύρω. Να γεμίζω τα χρόνια μου στιγμές κι αναμνήσεις.
Είναι λυτρωτικό πιστέψτε με. Δεν τρέχω βέβαια στους αγρούς με ξέπλεκες κοτσίδες ούτε και έγινα μοιρολάτρης. Απλά έβαλα προτεραιότητες. Όλες οι στιγμές μου να περιλαμβάνουν κι εμένα. Όχι από εγωισμό αλλά από αγάπη προς εμένα. Γιατί όπως σας έχω ξαναπεί (σιγά που το θυμόσαστε βέβαια) έμαθα να μ’αγαπάω. Δυνατά και μοναδικά όπως μου αξίζει. Όπως μοναδικός είναι κι ο καθένας μας και του αξίζει να αγαπιέται έτσι.
Βέβαια εσείς που με διαβάζετε (εκτός από την κόρη και την αδερφή μου εννοώ) ξέρετε ότι απέχω λίγο από το κλασικό. Δεν είμαι κλασική σύζυγος. Ούτε κλασική μάνα. Κι ούτε καν κλασική νοικοκυρά. Είμαι απλά εγώ. Με τις φοβίες, τις διαταραχούλες και την τρέλα μου. Που περνάω εφηβεία διαρκείας και τα παιδιά μου είναι πιο ενήλικα από μένα. Μέχρι κι ο σκύλος ώρες-ώρες αισθάνομαι ότι με κοιτάει με απορία για την τρελή που έμπλεξε. Είμαι εγώ που μιλάω στα χρυσόψαρα ταΐζοντας τα. Που λέω καλημέρα κάθε πρωί στις χελώνες. Που σήμερα το πρωί στο τσακ προλάβαμε το κουδούνι στο σχολείο του μικρού. Είχε γεμίσει η άσφαλτος σαλιγκάρια μετά την βροχή κι εγώ τα πήγαινα στα χόρτα για να μην τα λιώσουν τα αυτοκίνητα. Τους μιλούσα κιόλας κι ο μικρός στεκόταν και με κοιτούσε επειδή «τα σαλιγκάρια είναι λίγο ίου ρε μαμά».
Κοιτάω λοιπόν πίσω και δεν μετανιώνω για τίποτα. Εντάξει, ας μην λέμε μαλακίες. Σχεδόν για τίποτα. Ακόμη και τα λάθη μου με βοήθησαν να γίνω αυτό που είμαι. Βέβαια για κάποια δεν είμαι καθόλου περήφανη. Κάποια άλλα με κάνουν να γελάω μέχρι δακρύων. Αλλά όλα τα έκανα με πλήρη συναίσθηση, χμμμ σχεδόν δηλαδή, μια που ουίσκι με μπύρα δεν είναι καλός συνδυασμός. Έχεις κενά μνήμης μετά.( όχι εγώ, μια φίλη από το χωριό).
Μεγαλώνω λοιπόν. Και πλέον μ’ αρέσει. Κι έχω γύρω μου ανθρώπους που αγαπάω. Και κάποιοι από αυτούς μ’ αγαπάνε. Παρόλη την γκρίνια και την ξινίλα μου. Παρόλο που είμαι λίγο «άλλου» μονίμως. Κι έχω και φίλους που έχουν δεχτεί τα κουσούρια και την ασυνέπεια μου ( Έλενα θα σε πάρω τηλέφωνο. Φέτος ελπίζω). Είναι και μια παλαβή που επιμένει να με φωνάζει Ολίνι. Άκου ρε φίλε πράγματα. Εμένα Ολίνι. Κοντά 1,80 μπόι και μεγαλοθειά. Μα όχι πείτε μου. Μοιάζω για Ολίνι εγώ; Αμ η άλλη που με φωνάζει μικρή και κοριτσάκι; Ας μην πω για την παλαβή που με αποκαλεί μανάρι. Hello, είμαι μεγαλύτερη σας το ‘χετε πάρει χαμπάρι; Το νου σας λοιπόν. Σας έχω όλες φακελωμένες. Μια προς μια. Και δεν σας αγαπάω καθόλου. Ήθελα απλά να το ξέρετε. Σε περίπτωση που τα τινάξω και δεν προλάβω να σας το πω ρε παιδί. Κι εσένα ρε μωρό. Ακόμη κι αν δεν κατάφερα ακόμη να σε συναντήσω η αποδοχή του αιτήματος φιλίας ήταν από τις πιο σωστές μου αποφάσεις.
Αύριο λοιπόν στην τούρτα θα βάλω το σωστό νούμερο. Σαράντα έξι ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει από την πρώτη μου ανάσα. Γεμάτα, μοναδικά κι όμορφα. Κι αν κάποτε με φόβιζε ο χρόνος που περνάει πλέον είναι φίλος μου. Και κάθε μέρα φροντίζω να την κάνω να αξίζει. Και πλέον όταν κοιτάω πίσω μου μόνο χαμογελάω. Βλέπω αυτά που έχω κάνει. Αυτά που έχω καταφέρει. Τέσσερα υπέροχα πλάσματα. Αυτό και μόνο αρκεί για να θεωρήσω το πέρασμα μου από την ζωή πετυχημένο. Στιγμές, αγκαλιές κι αναμνήσεις. Μυρωδιές και χρώματα. Μέρη, φίλοι κι ανάσες. Δικά μου όλα. Πλέον δεν με νοιάζει. Ας μεγαλώνω. Μου φτάνει που ξέρω ότι δεν είμαι μόνο εγώ. Ότι είμαστε μαζί. Όλοι εσείς που γεμίσατε την ζωή μου. Γιατί αυτό είναι η ζωή μας τελικά. Στιγμές. Χρόνια μου πολλά λοιπόν. Να με χαίρομαι.