Sorry ρε παιδιά, αλλά έτσι ξύπνησα… Είδα στον ύπνο μου το περίπτερο του κυρ Κώστα στην πλατεΐτσα, με το “γύρω-γύρω όλοι”. Πλησίασα κι έδωσα ένα πεντακοσάρικο στον αείμνηστο και του ζήτησα ένα Assos International για τον μπαμπά μου, κι άρχισα να ψάχνω ΚΟΥΚΟΥΡΟΥΚΟΥ!  Είχα ένα φανταστικό λεύκωμα, στο Δημοτικό-Γυμνάσιο. Εκεί είχα γράψει ότι θέλω να παντρευτώ τον Michael Jackson και τον Γιάννη Σαββιδάκη όταν μεγαλώσω, αλλά κρυφός μου πόθος ήταν ο Κώστας Μπίγαλης!!! Στο λεύκωμα όλοι και όλες έγραφαν με ψευδώνυμο, αλλά στο τέλος αποκάλυπταν όνομα κι επίθετο, τηλέφωνο (σταθερό φυσικά-τι άλλο;) και πλήρη διεύθυνση κατοικίας. Τότε ανακαλύψαμε τη λακ και κάναμε σχεδόν όλες “κοκοράκι” στο μαλλί, και ξυνόμασταν όλο το βράδυ από την κόλλα…! Οι γονείς μου δεν με άφηναν να δω το καινούργιο βιντεοκλίπ του Michael, το “Thriller”, για να μην τρομάξω που το είδωλό μου γινόταν zombie. Αλλά δεν ήξεραν ότι, όταν με άφηναν στην γιαγιά και ο παππούς ξεραινόταν στον ύπνο, εγώ έβλεπα Twilight Zone και ταινίες με βρυκόλακες!!!

Παίζαμε με την Αννούλα “Μικρό μου πόνυ” κι ο αδερφός της, ο Θοδωρής, μου έμαθε ποδήλατο κάτω, στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας. Έβγαλα τις βοηθητικές και είχα ένα σούπερ μούρικο πράσινο-λαχανί ΒΜΧ με τον Superman, τον Hulk και τον Captain America επάνω στο σφουγγαράκι. Ο Κώστας με τον Νίκο πήγαιναν στον Μεσσήνη και αγόραζαν στόκο, έφτιαχναν φυσοκάλαμα με λαβές ασφαλείας και τσάκιζαν τους περαστικούς γάτους της γειτονιάς, μέχρι που γίναμε φιλόζωοι και αναλάβαμε να μεγαλώσουμε τέσσερα από τα οκτώ κουτάβια της Λίζας. Σ’ ένα ερείπιο τους φτιάξαμε φωλιά και ξοδεύαμε όλο μας το χαρτζιλίκι στο σούπερ μάρκετ “Νικολαΐδης” για γάλατα και σκυλοτροφές, και ήμασταν πολύ περήφανοι! Κάναμε και βραδιά Καραγκιόζη σε μια ταράτσα, και απαιτούσαμε και εισιτήριο!

Όταν δεν γιόρταζε κανένας από την γειτονιά ή το σχολείο, για να κάνουμε πάρτι, μαζευόμασταν σε μια άλλη πλατεία και χαζολογούσαμε. Κάναμε τα αγαπημένα μας κομμάτια χορογραφία στη μέση του δρόμου, πρόβες στα σπίτια των φίλων που είχαν “ΧΑΪΦΑΪ” και μεγάλο σαλόνι, ή μας έπιανε το ψώνιο και τραγουδούσαμε Olympians και Πουλόπουλο σαν τα γατιά, που κάνουν σερενάτα στο φεγγαρόφως! Φορέσαμε πρώτοι -και τελευταίοι, I hope- “λαχούρι” πουκάμισο και μαζεύαμε αλληλογραφίες, γραμματόσημα και νομίσματα. Στο σχολείο, ο Νίκος μου έδωσε ένα χαρτονόμισμα του ενός εκατομμυρίου και νόμιζα πως έπιασα την καλή, αλλά εκείνος είχε πιάσει την καλή, γιατί του το είχα ανταλλάξει με ένα ασημένιο καναδέζικο… Πήρα γυαλιά μυωπίας με γυαλί ηλίου από πάνω (σαν του Fresh Prince, aka the prince of Bell Air) και τα φόρεσα σε όλο το δημοτικό και το γυμνάσιο, μέχρι που, μια μέρα στα πευκάκια, ο Θανάσης έκατσε επάνω τους και… γεια σας!!!!!

Με την Έφη χορεύαμε “Lambada” και είχαμε και τις φούστες για να το υποστηρίξουμε, και όταν εξελιχθήκαμε πολύ στην ενόργανη, ήθελα να παντρευτώ τον Bruce Lee, για να παίζουμε μαζί καράτε! Πήγα μια εβδομάδα καράτε αλλά έφυγα, γιατί όλη η αίθουσα βρομούσε ποδαρίλα και, κάθε φορά που ο Σενσέι μιλούσε κινέζικα, εγώ κατουριόμουν από τα γέλια! Στον Ιωνικό κάναμε επιδείξεις και όλες σχεδόν έχουμε έστω κι ένα κορμάκι λίκρα από την ενόργανη. Το πρώτο μου αγόρι το έλεγαν Στέφανο και με χώρισε επειδή έκανα ένα backflip και ένα σάλτο, προσγειώθηκα και του έσκισα όλο το μανίκι από το πουκάμισο… Έστειλε τον Λύσσανδρο να μου το πει! Δεν θυμάμαι τι ένιωσα, καθώς ήμουν και πολύ action hero εκείνη την περίοδο, κι ας άκουγα κρυφά Αλέξια με την Τόνια και τον Γρηγόρη, στου μπαμπά της το πικάπ. Ο δικός μου ο μπαμπάς άκουγε Κοντολάζο, Πίτσα Παπαδοπούλου και Ophra Haza κι η μαμά μου Αρβανιτάκη, Νομικό και Barbra Streisant.

Aγγλικά κάναμε στον Πλάτωνα και ποτέ δεν ξεχνώ το κραγιόν το κόκκινο, στα δόντια της διευθύντριας. Ένας Τάσος έπαιζε τουμπερλέκι στην πλατεία και μια συμμαθήτριά μου δεν τα έφτιαχνε ποτέ με κάποιον, αν δεν είχε τέλεια δόντια. Το πρώτο μου blues το χόρεψα με τον Αντώνη, ήταν το “Holiday” των Scorpions και ήταν παμμέγιστα τραυματική εμπειρία: στην αρχή όλα καλά, το κομμάτι είναι slow… Και μετά, ο Αντώνης μου ρίχνει μια σπρωξιά και αρχίζει το air guitaring και τα headbangings, και γίνομαι ΜΠΟΥΧΟΣ! Τέρμα γωνία καναπέ στο πάρτι και για χρόνια δεν χόρεψα με κανέναν, αν δεν ήξερα ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ότι το κομμάτι δεν μεταλλάσσεται στην πορεία!

Η δασκάλα μας του δημοτικού μέχρι την Τετάρτη είχε μουστάκι και το legacy συνεχίστηκε όταν πήραμε τον καινούργιο δάσκαλο, αυτόν που φόραγε κοτλέ παντελόνι με τουριστικά σανδάλια! Το μουστάκι του ήταν τεράστιο!!!!!! Και κάπου τότε βγήκε και το τυρογαριδάκι το τεράστιο, και μπουκωνόμασταν σε κάθε διάλειμμα. Ήρθε κι ένα παιδί από την Αυστραλία και μας έφερε στο σχολείο μια μπάλα που ΕΙΧΕ ΓΩΝΙΕΣ! Την ποδοσφαιρική ομάδα της ΣΤ2 τη λέγαμε “ΑΠΟΛΛΩΝΑ” και τα αγόρια δεν με άφησαν να παίξω πάνω από δύο φορές, επειδή “έκλεβα”, λέγανε… Χμ…

Τον περίεργο ενήλικα που με ακολουθούσε κάθε μέρα μετά το σχολείο, τον παραφύλαξαν πέντε μαμάδες της γειτονιάς και τον έκαναν ΝΑ ΚΛΑΨΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, και κάπου εκεί ο Jackson άσπρισε κι άλλο κι άρχισε να μου μοιάζει με κορίτσι, και δεν ήθελα πια να τον παντρευτώ!

Κάποια μου έβαλε στο λεύκωμα δείγμα σαμπουάν στην σελίδα “χάρισε μου κάτι” και κάποια άλλη το τρύπησε για να το μυρίσει, κι έγινε το λεύκωμα “κώλος”!!!!!! Είχα αφέλειες, αλλά δεν ήμουν πιο αφελής απ’ ό,τι είμαι τώρα. Είχα κι ένα γιογιό που πήρα από το πανηγύρι της πρωτομαγιάς, που έκανε ήχους κι είχε φωτάκια. Και στο Γυμνάσιο αγόρασα αμπούλες βρώμας κι έσπασα μια στην έδρα της μαθηματικού, που με μισούσε!Κόντεψα να πάρω αποβολή, επειδή η Μαριλένα (που τη μισούσε πιο πολύ) πάτησε άλλες τρεις στην έδρα για να μην χαθεί η μυρωδιά, αλλά την γλίτωσα λόγω προτέρου έντιμου βίου. Ο Κροκόδειλας μπορεί να έφτυνε πολύ όταν μίλαγε, αλλά ήταν φοβερός δικαστής κι εγώ τελικά μια σουπιά!!!!!!

Όταν βγήκε το ATARI οι γονείς μου δεν είχαν λεφτά, αλλά όταν βγήκε το SEGA MEGADRIVE, ο μπαμπάς έδωσε το MAZDA απόσυρση και μας το πήρε. Super Shinobi, Kid Chameleon, Alterated Beast, Disney Fantasia, Sonic the Hedgehog και ΔΕΝ ΣΥΜΜΑΖΕΥΤΑΙ, και όλη η γειτονιά στην κρεβατοκάμαρα των γονιών μου, να παίζουμε σιωπηλά. Μέναμε δεκαέξι χρόνια στην Αντιοχείας (εκεί που άνοιξε τώρα ένας οίκος ανοχής) και τα βράδια του καλοκαιριού βγαίναμε στα κάγκελα της Εθνικής και βλέπαμε κόντρες με μηχανάκια.

Την τελευταία μέρα του σχολείου παίζαμε μπουγέλο και πέφταμε στην -τότε- σιχαμένη λίμνη του Άλσους, με τα τεράστια μεταλλαγμένα χρυσόψαρα, και πηγαίναμε σπίτι ευτυχισμένοι, με το λιγότερο σύφιλη πάνω στο δέρμα μας και καντήλες. Παίρναμε τηλέφωνα και τα κλείναμε, ή βάζαμε ρομαντικά τραγούδια και κάναμε άπειρες τηλεφωνικές φάρσες. Έλαβα μόνο μια φορά ανώνυμο τηλεφώνημα με τραγούδι παθιάρικο και μόνο μια φορά κάρτα Αγίου Βαλεντίνου, που είχε ανορθογραφίες, και ξενέρωσα…

Ήθελα να μοιάσω στη γυμνασμένη τύπισσα από το “ΤΕRMINATOR” κι αντί να πάω πχ γυμναστήριο, άρχισα να φοράω γκρι μελανζέ φόρμα και φανελάκι. Μετά τους Guns and Roses, ήταν πιο εύκολη η μετάβαση στους Metallica και τους Iron Maiden, και τα ρούχα μου έγιναν από νωρίς μαύρα. Κρυφά όμως, χοροπήδαγα ακόμα με το “έτσι σε θέλω, ΣΚΙΣΜΕΝΟ ΤΖΗΝ ΜΕ ΜΠΟΤΕΣ ΚΑΙ ΚΑΠΕΛΟ”, του Κώστα-μαντράχαλου Χαριτοδιπλωμένου.

Η πρώτη βιντεοκασέτα που νοίκιασα ήταν το “Μικρό μου πόνυ” και η δεύτερη “Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΒΡΥΚΟΛΑΚΩΝ”, του Ρόμαν Πολάνσκι. Οι γονείς μου δεν το έμαθαν ποτέ, επειδή ο βιντεοκλαμπατζής της γειτονιάς, δίπλα στον κυρ Πέτρο τον μανάβη, που μας έβριζε νυχθημερόν, ήταν εχέμυθος! Γυρίζαμε άρον άρον από το σχολείο να δούμε “Beverly Hills” και “Santa Barbara”, και μετά ήθελα να παντρευτώ τον Dylan. Διάβασα όμως στην “ΣΟΥΠΕΡ ΚΑΤΕΡΙΝΑ” ότι ήταν τριάντα χρονών, δηλαδή στην ηλικία του μπαμπά μου, και ξενέεεεεεερωσα πάλι…

Έπρεπε να βάλω στόχο να παντρευτώ κάποιον, επειδή μάλλον από τα γονίδιά μας οι άντρες ήταν ΣΤΑ ΦΑΝΕΡΑ ΟΙ ΚΥΝΗΓΟΙ, αλλά ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ ότι τα θηράματα διαλέγουν τον κυνηγό τους!!! Και διάλεξα κάποιον να με κυνηγάει, μου ζήτησε να τα φτιάξουμε είκοσι φορές και την εικοστή πρώτη, που θα έλεγα το “ναι”, με έφτυσε! Έναν χρόνο έκανα να το ξεπεράσω! Την ώρα της οικιακής οικονομίας γέμιζα σελίδες με το κοινότυπο όνομά του, μέχρι που “έβαλε χέρι” σε μια συμμαθήτριά μου και ξενέεεεεεεεεεερωσα…. Χαχαχα!!!

Μασούσα τσίχλα σπανάκι του Ποπάυ και “μπιγκ μπάμπολ”. Τις βάζαμε δυο-δυο ή και τρεις-τρεις στο στόμα και μια μέρα έκανα τόσο μεγάλη φούσκα, που κόλλησε στις αφέλειες μου και με κούρεψαν… Επίσης, με κούρεψαν σαν αγόρι όταν κόλλησα ψείρες στη δευτέρα δημοτικού και από τότε βλέπω αυτή την κομμώτρια και μου ανάβουν τα γλομπάκια! Κάθε Παρασκευή περιμέναμε με αγωνία το σήριαλ “Friday the 13th” με την μεγάλη σακούλα δρακουλίνια και 2 LACTA, κι ευτυχώς σταμάτησα να θέλω να παντρευτώ όλο τον κόσμο, απλά άρχισα να κοιμάμαι με τον λαιμό εκτεθειμένο, μήπως έρθει ένας όμορφος βρυκόλακας για να με δαγκώσει, και ζήσουμε αιώνια ερωτευμένοι!!!

Δεν πηγαίναμε όλοι φροντιστήρια, ούτε εκατό γλώσσες. Οι γονείς μας ήταν όλοι βιοπαλαιστές και μας έβαλαν να διαλέξουμε μια γλώσσα κι ένα άθλημα. Έτσι, είχαμε όλοι χρόνο να κάνουμε ποδήλατο, να αράζουμε και να γελάμε…

Ποιός με κόλλησε ψείρες;
Ποιός μου έστειλε την κάρτα του Αγίου Βαλεντίνου;
Ποιός μου έκλεψε το ποδήλατο;
Ποιός μου γέμισε το λεύκωμα με σαμπουάν;

Δεν βγαίνει πια και εκείνο το θεϊκό ΜΙΛΚΟ με βύνη και μέλι ρε συ… ΠΩΠΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!

 

Ελένη Σαββαϊδου-Εσώρουχα