Πολλές φορές οι περισσότεροι επινοούμε δικές μας λέξεις. Και εγώ ως νέος Ρομπαμπινιώτης δεν θα μπορούσα να λείπω από όλο αυτό το τσιρκολίκι. Πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα αναγνωριστεί το αστείρευτο ταλέντο μου και κάποιος δύσμοιρος εκδοτικός οίκος θα τα εκτυπώσει.

Τσεποχτυπία: Η γνωστή κίνηση που κάνουμε και ειδικά οι άντρες όταν σηκωνόμαστε από τον καναπέ, από το τραπέζι ή το γραφείο για να φύγουμε και αρχίζουμε να χτυπιόμαστε σταυρωτά ή παράλληλα στήθος, βουβωνική περιοχή, κώλο, μπούτια και όπου αλλού έχουμε τσέπες, για να εντοπίσουμε ότι δεν έχουμε ξεχάσει κλειδιά, τσιγάρα, κινητό, αναπτήρα (που συνήθως τον έχουμε καβαντζώσει από τον καημένο της παρέας που έτυχε και δεν κοιτάει εκείνη την ώρα), τσίχλες και ακόμα και στικ ζάχαρης που τα χώνουμε στην τσέπη, ή στην τσάντα, μη τυχόν και πάμε ποτέ να πάρουμε καφέ και μας είναι πικρός και πως θα τον πιούμε μετά (αν δεν έχεις τσεπώσει και πλαστικό κουταλάκι, ανακάτεψέ το με το στυλό)

Φωτοχαζία: Η υπέροχη αυτή φωταγωγία των Χριστουγέννων που πιάνει τον κάθε νοικοκύρη του σπιτιού, που στολίζει το σπίτι του με λαμπάκια, ποικίλων χρωμάτων και μεγέθους. Φυσικά δεν λείπει ο γνωστός Άη Βασίλης που κρέμεται λες και του πήρε ο Καραβάγγος (το φελέκι του) τη σκάλα, τα ελαφάκια που έχουν καεί και μερικές λάμπες από πέρυσι και φαίνεται ο τάρανδος με το ένα κέρατο ατροφικό, χιονονιφάδες, δεντράκια, το κλασσικό “Merry Christmas” και φυσικά το “Happy New Year”.Γιατί αν δεν το κοτσάρεις στο κάγκελο δεν σου μπαίνει ο χρόνος μήτε με εξορκισμό! Και ναι ρε φίλε. Το σπίτι μου είναι το πιο φωτεινό της γειτονιάς και σίγουρα θα το δει ο Άγιος Βασίλης (και πολύ πιθανόν και οι κάτοικοι άλλων πλανητών).

Πορτοκαλομανία: Έλα πες το μεταξύ μας, το έχεις κάνει και εσύ. Είναι αυτή η περίεργη τάση καταδίωξης που μας πιάνει όταν βλέπουμε το φανάρι πορτοκαλί. Ξυπνάει μέσα μας ο Σουμάχερ λες και βρισκόμαστε στην τελική ευθεία του τερματισμού του Γκραν Πρι και γκαζώνουμε το αυτοκίνητο με ταχύτητα φωτός, μη τυχόν και μας πιάσει το τιμημένο κόκκινο και ποιος περιμένει μετά άλλα 3 λεπτά. Και φυσικά δεν το συζητάμε για την αίσθηση όταν τα καταφέρνουμε. Πολλαπλοί οργασμοί εκείνη την ώρα και αν είμαστε και μόνοι μας ξεφωνίζουμε και ένα «ναι, ρε φίλε!!!». Και αφού έχουμε περάσει και έχουμε το μπλαζέ ύφος ντίβας κοιτάμε και με περίλυπο ύφος τους κακομοίρηδες που δεν τα κατάφεραν. ΦΑΤΕ ΤΗ ΣΚΟΝΗ ΜΟΥ ΓΑΤΑΚΙΑ!


Στρατοαναμνήσεις:
Είναι οι γνωστές κλασσικές, βαρετές, χιλιοειπωμένες αναμνήσεις του κάθε Έλληνα, που έχει υπηρετήσει τη μαμά Πατρίδα. Ξεκινάει με τη φράση «εγώ όταν ήμουν στο στρατό». Όλοι μα όλοι είχαν έναν Λοχία που τους έτρεχε, (θα πήξεις στραβάδι) έναν αυστηρό διοικητή, αλλά ο Λοχαγός ήταν τζιμάνι και ξηγιόταν σπαθί. Όλοι είχαν επιδείξει ένα ζήλο προς το στράτευμα και τους είχαν σώσει την υπηρεσία, βάφοντας τα κτίρια, βάζοντας πλακάκια στην Καλλιόπη (τίτλος ευγενείας της τουαλέτας), καθαρίζοντας το στρατόπεδο από τα χόρτα και τα τσιγάρα (το γνωστό γόπινγκ) τα οποία εκτίμησε δεόντως ο Κυρ -Διοικητής και τους είχε πλέον το δεξί του χέρι (πόσα δεξιά χέρια είχε πια αυτός ο άνθρωπος;). Και δεν έκανε ρούπι αν δεν συμβουλευόταν αυτούς. Άσε φυσικά που όλοι είχαν και ένα περιστατικό υγείας, που έπιανε από παρανυχίδα μέχρι υπερμεγέθη τσίμπλα στο μάτι και έπρεπε να πάνε οπωσδήποτε στο νοσοκομείο, γιατί ρε μάστορα αν δεν την πάρεις την αναρρωτική δεν παλεύεται ο Στρατός.

Τουαλετοδικό: Αυτό το σωτήριο ξεχασμένο περιοδικό στη τουαλέτα από την εποχή της Γραμμικής Βήτα, το οποίο το έχουμε λιώσει από το διάβασμα, που έχει μία κυματιστή υφή και έχει σκληρύνει σε σημείο να σπας καρύδια με αυτό, από το νερό που πιτσιλάει όταν πλένουμε τα χέρια μας. Που έχουν τσακιστεί όλες οι γωνίες του, που έχουμε διαβάσει κάθε λεπτομέρειά του, αλλά συνεχίζουμε και το ξεφυλλίζουμε μήπως και μας έχει ξεφύγει κάποια πληροφορία και τελικά δεν μάθουμε αν ο Απόστολος Γκλέτσος παντρευτεί την Ερατώ (με τον μπαλαμό μωρή;) Το συναντάμε σε ανάλαφρο ανάγνωσμα, κουτσομπολίστικων περιοδικών, προγραμμάτων τηλεόρασης, συνταγών μαγειρικής και μερικές φορές και σε βιβλιαράκι ευθυμογραφημάτων. Απαγορεύεται διά ροπάλου το τουαλετοδικό να έχει τη μορφή βαριάς λογοτεχνίας, γιατί κακά τα ψέματα, η «Άννα Καρένινα» ή το «Εκκρεμές» είναι από μόνα τους δυσκοίλια, πόσο μάλλον δε όταν τα θέλεις για βοήθημα στην εκκένωση.
Για τον σύγχρονο Έλληνα, υπάρχει και το κινητό, πολλές φορές άμεσα συνδεδεμένο με το φορτιστή, παίζοντας διάφορα παιχνίδια. Συνιστάται το Candy Crash διότι είναι χαλαρωτικό για τους πρωκτικούς μύες. Άντε και καλό βόλι!

 

“Εγώ σκότωσα το Μουφάσα”