– Ρε συ Lemmy ησυχία δεν έχεις από πρόπερσι που πέθανες, τι φωνές ακούγονται πάλι από το καζάνι σου;
– Τίποτα ρε συ Βελζεβούλ, ήρθαν τα κορίτσια λίγο να με δουν, η Λίλιθ και η Σούκουμπους να πουν ένα γεια.
– Τους έριξες κανέναν;
– Ίσα που τους τον ακούμπησα.
– Ρε πάλι θα γεννοβολάνε, εκτροφείο το ‘χεις κάνει εδώ μέσα; εδώ μέσα είναι ΚΟΛΑΣΗ, και μας το ’κανες τριμπούρδελο! Τι θα τα κάνουμε τόσα γατιά; Θέλω να βρυχηθώ, να προκαλέσω ΧΑΟΣ και ΟΛΕΘΡΟ και ακούγεται στο βάθος η Αλίκη Βουγιουκλάκη ‘νιαου βρε γατούλα με τη ροζ μυτούλα γατούλα μου γλυκιά’ και καταρχάς τι κάνει εδώ η Αλίκη Βουγιουκλάκη; Τι πονηρό ύφος είναι αυτό Lemmy – ΤΟΝ ΕΧΩΣΕΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΛΙΖΑ ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ; Δεν υπάρχει κόλαση πιο κάτω από την κόλαση να σε στείλω, τι διάλο πρέπει να φυλάμε τους κώλους μας εδώ μέσα με σένα; Τι θα τα κάνω ρε όλα τα μπάσταρδα σου;
– Στειλ΄τα στη γη μωρέ, να σου φέρουν πελατάκια πως κάνεις έτσι ρε φίλε, σα γκόμενα κάνεις, περίοδο έχεις;
– Αν συνεχίσεις έτσι, θα σε στείλω πάνω στον Άγιο Πασούμιο, να του γυαλίζεις τα πασουμάκια με τη γλώσσα, ψηλέ!

***

Ήταν Μεγάλη Πέμπτη, όταν ήρθε η κόρη μου σπίτι τρέχοντας “μαμά μαμά γεννάει στην αυλή της φίλης μου μια γάτα! Το πρώτο γατάκι βοήθησα εγώ να γεννηθεί! Να το πάρουμε;”
Δεν πρόλαβα να απαντήσω. Μέσα στο σπίτι μας είχαμε πάντα γάτες αλλά από τότε που πέθανε από γεράματα ο τελευταίος μας γάτος πριν δυο χρόνια δεν ήμουν έτοιμη ακόμα. Άλλωστε έχουμε ήδη σκύλο, ψάρι και πολλά ημιαδέσποτα που φροντίζουμε έξω. Δεν πρόλαβα να αρνηθώ, ο “μαζί-θα-αποφασίζουμε-όλα-όσα-αφορούν-το-παιδί” είχε πει ήδη ναι, πφφ σιγά μη με ρώταγε, τι είμαι εγω άλλωστε, η τυχάρπαστη μάνα της είμαι, δεν είμαι κάνα σοβαρό άτομο να λάβει υπόψιν του (στον καναπέ 2 βδομαδούλες, να γουστάρει)

Έτσι ήρθε σπίτι μας ένα γκρι γατάκι, ένα κουκλί κακά τα ψέματα. Και ήσυχο. Και καλό. 4-5 φορές τη μέρα το πηγαίναμε στη μαμά του να θηλάσει και να το περιποιηθεί, έτρωγε, έχεζε, κοιμόταν και ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι. Η ζωή ήταν καλή.

Μέχρι που άνοιξε τα μάτια του.

Καταρχάς, ήμασταν σίγουροι πως ήταν θηλυκό, το είχανε ονομάσει Ματίλντα. Ε όσο νομίζαμε πως ήταν κοριτσάκι, όλα ήταν μια χαρά. Όταν τον σηκώσαμε μια μέρα και είδαμε με δέος πως του κρέμονται κάτι καμπανέλια νααα με το συμπάθιο, ε από τότε μας πήρε όλους ο διάολος. Το γατί μεταλλάχθηκε. Και από ήρεμη, γλυκούλα, τρυφερούλα Ματίλντα έγινε Mad Max- όνομα και πράγμα. Μας πήδηξε το ταμ τιριρίμ.

Μόλις απογαλακτίστηκε προσπάθησε να τον χώσει στη μάνα του, ο γύπας! Την είδαμε να τρέχει έντρομη στη γειτονιά με τον Μαξ να κρέμεται από την ουρά της και την μαλαπερδούλα του πεταμένη έξω, σαν εκκρεμές πήγαινε πέρα δώθε το γατί, προσπαθώντας να βρει στόχο. Μέχρι που τον βούτηξε η δόλια από το σβέρκο και μας τον έφερε στο παράθυρο με σαφείς διαταγές “μην τον ξαναδώ έξω, θα τον κλάψετε και σεις και σας η μάνα που σας γλίστραγε, χούμανς, ΠΑΡΤΕ ΤΟΝ!”

Τι να κάνουμε, τον κλειδαμπαρώσαμε μέσα. Με τις ακριβές τροφές του, τα εμβόλια του, τα αντιπαρασιτικά του, άρχοντα τον είχαμε. Αλλά όχι. Δεν ήταν ικανοποιημένος. Δεν είχε έρθει στη γη άλλωστε για να χαρίσει όμορφες στιγμές, είχε έρθει εντεταλμένος, να κάνει θυσίες στο σατανά.
Το πρωί ξυπνούσαμε από το ΓΔΟΥΠ ΓΔΟΥΠ στις πόρτες μας που κλειδαμπαρωνόμασταν για να γλιτώσουμε. Έπαιρνε φόρα και έσκαγε με δύναμη, ειδικά στην πόρτα της μικρής έχουν χαλάσει οι μεντεσέδες από το πολύ σφυροκόπημα.

Μετά πήγαινε στο έρμο το σκυλί, την Ζήνα, που κοιμάται στο σαλόνι. Η Ζήνα είναι ένα αρνί, που μοιάζει με λύκαινα αλλά οκ, όλοι ξέρουν πως στην πραγματικότητα είναι ο αμνός του Θεού. 3 χρόνια τώρα η λύκαινα συνυπάρχει αρμονικά με όλα τα πλάσματα του Δημιουργού, δεν τα πειράζει, δεν την πειράζουν. Μέχρι που ήρθε ο Μαξ. Που την έχει κάνει μεροκάματο. Σκάει πάνω της από παντού, μέχρι και από το πολύφωτο έχει κρεμαστεί και έχει κάνει ελεύθερη πτώση πάνω της. Προσπαθούμε να τη γλιτώσουμε αλλά πάντα καταλήγουμε να τρέχουμε να σωθούμε εμείς οι ίδιοι.

Όταν θέλουμε να φάμε στο σπίτι, ε… ΔΕΝ ΤΡΩΜΕ. Ή τουλάχιστον δεν τρώμε κανονικά, τρώμε στο πόδι, εναλλάξ. Ένας τρώει, δύο τρέχουν μέσα στο σπίτι μ’ ένα πιάτο στα χέρια και από πίσω ο Μαξ να τους καταδιώκει. Τρώει ΤΑ ΠΑΝΤΑ. ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΑΛΑ. Έχει φάει από πατέ ντελούξ για μικρά γατάκια, μέχρι ροκανίδια, από πιτόγυρο μέχρι και τον ντελιβερά, από πίτσα μέχρι πιτσαδόρο, ο άντρας μου έχασε τις αρβύλες του μια μέρα, το βράδυ το γατί έχεσε τα κορδόνια, τι φάση;

Όταν πάει στην άμμο για κακάκια, σηκώνονται μαχητικά, δίνεται διαταγή από το υπουργείο εθνικής αμύνης – σου λέει μας την πέσανε οι Τούρκοι με χημικό πόλεμο. Στην αρχή καθαρίζαμε την άμμο με φτυαράκι, πλέον χρειαζόμαστε κλαρκ να μεταφέρει τα κακά του, δε σηκώνονται από άνθρωπο! Τρώει μάρμαρα και χέζει οπλισμένο σκυρόδεμα.

Προχτές έσκισε τη σήτα της εξώπορτας, είχαμε ανοιχτή την πόρτα, την κοπάνησε, σου λέει είμαι 2μιση μηνών πλέον, πα να ζήσω τη ζωή μου, μη με καταπιέζετε άλλο εδώ μέσα με τα βρωμομάντηλα σας που μου καθαρίζετε το κωλί και τα πατούσια συνέχεια, δεν γίνεται εγώ ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΛΕΜΜΥ, Ο ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΟΝΤΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ να μυρίζω λεβάντα και άνθος γιασεμιού! Και όπως κόβει βόλτες στην ελευθερία του πλέον, βλέπει κάτι τσομπανόσκυλα, σου λέει “φάτε κάτι μαλάκες ρε, πα να τους κατουρήσω”. Έλα όμως που τα σκυλιά δεν ήταν Ζήνα, να κάθονται να τα πηγαίνει πίπα κώλο ένα γατάκι μικρό σα μύξα. Και τον βούτηξαν.

Το σημείο που τα σκυλιά άρπαξαν τον Μαξ, μέχρι να καταλάβουμε ότι λείπει από το σπίτι και να βγούμε με φακούς μεσάνυχτα να τον ψάχνουμε σε όλη τη γειτονιά και κυρίως η στιγμή που τον βρήκαμε σε άθλια κατάσταση και με μεγάλο κόπο καταφέραμε να τον πάρουμε από κει, δεν είναι αστείο γι’ αυτό θα το παραλείψω. Κυρίως επειδή είναι πολύ ζόρικο και για μένα να θυμάμαι τη φάση και προσπαθώ να την κάνω delete από το μυαλό μου, με το πατσαβουράκι μας να το πετάνε στον αέρα και να χώνουν τα δόντια τους στο μικροσκοπικό κορμάκι του. Fast forward 4-5 ώρες αργότερα.

Γυρίσαμε σπίτι από την κτηνιατρική κλινική ξημερώματα. Ο γιατρός μας είπε “έκανα ότι μπορούσα, πάρτε τον σπίτι να μην ψοφήσει σε ένα κλουβί μόνος του, ας ‘φύγει’ σε οικείο περιβάλλον”.
“Δεν υπάρχει καμία ελπίδα, γιατρέ μου;” ρωτήσαμε με δάκρυα στα μάτια.
“κοιτάξτε, επειδή πρόκειται για γάτα και έχουν δει πολλά τα μάτια μου, εγώ δεν λέω πως δεν υπάρχει ελπίδα μέχρι να περάσουν τουλάχιστον 3 μέρες από τον πιστοποιημένο θάνατο του ζώου. Να το δω με τα μάτια μου να θάβεται και πάλι επικοινωνώ μετά από κάνα μήνα με τους ιδιοκτήτες μπας και επέστρεψε – αλλά ναι, στην δική σας περίπτωση δύσκολα τα πράγματα”

Ήταν ένα δύσκολο βράδυ. Το γατάκι τυλιγμένο σε ένα κουβερτάκι, κατατονικό. Ημιθανές. Το σκυλί μας κλαψούριζε πένθιμα και του έγλειφε τα πατουσάκια, όλοι ήμασταν τόσο θλιμμένοι! Μας πήρε ο ύπνος κάποια στιγμή, ενώ περιμέναμε το αναπόφευκτο. Στον ύπνο μας είδαμε τον Μαξ να τρέχει βολίδα, να κάνει ζημιές, να μας δαγκώνει τα δάχτυλα των ποδ…
ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ! Πετάχτηκε ο άντρας μου από τον καναπέ που τον είχε πάρει ο ύπνος ΝΑ ΣΟΥ ΓΑΜΗΣΩ ΓΙΑ ΓΑΤΙ!!!!!!!!

Ανοίγω τα μάτια και τι να δω, τον Μαξ με τις γάζες και τους επιδέσμους να έχει γραπώσει το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού του Χ. Και να μην το αφήνει!!! “Ρε αυτός πεινάει, δώστε του κάτι να φάει, μου ρουφάει το μεδούλι γαμώ την τρέλα μου ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧ ΠΟΝΑΑΑΑΩ!!”

Ο γιατρός μας είχε πει αν την βγάλει καθαρή την επόμενη μέρα το γατάκι, να του δώσουμε μισό κουταλάκι κονσέρβα και λίγες σταγόνες νεράκι. Ο Μαξ έφαγε μισό κουταλάκι τροφή, το κουταλάκι, την κονσέρβα, το κουτί της κονσέρβας, μισό τοστ που ειχε αφήσει η μικρή σ’ένα πιάτο από χτες και βασικά δε βρίσκουμε και το ψάρι στο ενυδρείο. Πάμε να του βάλουμε λίγο νεράκι σ’ενα πιατάκι, τρώει και το πιατάκι, κάνει μία έτσι με το ποδάρι ρίχνει και τον καπουτσίνο από το τραπέζι, πίνει το αφρόγαλα, το μεσημέρι είχαμε πανσέτες, αυτός έφαγε πανσέτες, μανσέτες, ματσέτες, τσέτες.

Βρήκε το τάμπλετ της μικρής, μπήκε στο youtube και ακούει στο ριπίτ eye of the tiger και arise των Sepultura. Κάνει βάρη, σηκώνει με το ένα χέρι το σκύλο και με το άλλο το ψυγείο. Βάρεσε τατού στο στήθος KILL’EM ALL και πάει συνέχεια κοντά στην πόρτα, κοιτάει έξω και φτύνει. Είναι σχεδόν έτοιμος. Το απόγευμα θα τον πάμε στον γιατρό να του κόψει τα ράμματα, να του βγάλει τους επιδέσμους, να του κάνει άλλη μία ενέσιμη αντιβίωση και είναι τζετ. Όσο θα λείπουν από το σπίτι για να τον πάνε στον κτηνίατρο, θα αδειάσω το σπίτι και θα ενημερώσω τους γείτονες. Ο άντρας μου με την κόρη μου θα αφήσουν εκεί το γατί και θα αρχίσουν να τρέχουν, μετά θα ανοίξουμε τηλεόραση να δούμε το κτηνιατρείο να φλέγεται. Και μετά λογικά, το γατάκι θα πάει να βρει τα σκυλιά που το άρπαξαν.

Ελπίζω να μην ψάξει να βρει και μας μετά. Βλέπετε, όπως του καθαρίζαμε τις πληγούλες σήμερα (που έχουν ΗΔΗ κλεισει σε λιγότερο από 48 ώρες) στην ξυρισμένη από τον γιατρό κοιλίτσα του, είδαμε ένα νούμερο…

THE NUMBER OF THE BEAST!

*Αν σας χτυπήσει την πόρτα ένα γκρι γατάκι με πράσινα ματάκια που μυρίζει λεβάντα και νιτρογλυκερίνη αυτές τις μέρες ΜΗΝ ΑΝΟΙΞΕΤΕ!!! SAVE YOUR SELVES!

 

***

– Lemmy πως τα πάει ο μικρός; Φέρνει πελατάκια;
– Λαό, Μεγάλε!