Βασικά ήθελα να γράψω 2 λόγια για την συναυλία. Μετά κατάλαβα ότι το να γράψεις 2 λόγια μόνο για ένα τέτοιο γεγονός είναι αδύνατο. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.
Κατάμεστο το terra vibe χτες. Αν είχες μηχανή ήσουν τυχερός. Σε 90 λεπτά το πολύ γυρνούσες. Όσοι είχαν αυτοκίνητο ακόμα επιστρέφουν…

Ο κόσμος (40.000 περίπου) απέδειξε χτες το λόγο που οι μεταλλάδες είναι η πιο συμπαγής φυλή ανάμεσα σε όλα τα είδη της μουσική. Άνθρωποι απ΄ όλη την Ελλάδα, την Κύπρο και από άλλες χώρες μαζεύτηκαν για να δουν ίσως την καλύτερη heavy metal μπάντα του αιώνα. Ο κόσμος έφτανε μέχρι εκεί που μπορεί να δει το μάτι σου. Πολλοί είχαν πάει ακόμα κι από νωρίς το πρωί για να προλάβουν μια θέση μπροστά στα κάγκελα. Η μέρα κυλούσε ευχάριστα πάντως με τα support groups να ροκάρουν και καθώς η ώρα περνούσε όλο και πιο πολύς κόσμος κατέφτανε. Άνθρωποι ηλικίας από 15-60 χρονών ντυμένοι κατάλληλα για την περίσταση στριμώχνονταν για να βρεθούν όσο πιο κοντά στο «κτήνος» ήταν δυνατόν.

Η αναμονή μέχρι να βγουν απίστευτη, και η ζέστη έκανε τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Με τα πολλά, εκεί που σιχτιρίζεις, ακούς την ομιλία του Churchill και καταλαβαίνεις ότι το Aces High είναι προ των πυλών. Στο ‘’we shall never surrender’’ ένας Dickinson προσγειώνεται στην σκηνή με άλμα 20χρονου και 40.000 κόσμου βρίσκονται σε κατάσταση αλλοφροσύνης. Η συναυλία έχει μόλις αρχίσει.

Ντέιβ Μάρεϊ, Ντίκινσον, Στιβ Χάρις, δεν ξέρεις που να πρωτοκοιτάξεις. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι όταν τους έχεις δει στα 14 σου για πρώτη φορά καταλαβαίνεις ότι τα χρόνια περνάνε. Όμως στα 60 τους πλέον απέδειξαν το γιατί είναι η καλύτερη μπάντα όλων των εποχών. Τρομακτικός ήχος, απίστευτα σκηνικά που άλλαζαν σε κάθε κομμάτι, θεατρικότητα και σκηνογραφία χολιγουντιανών προδιαγραφών και setlist που θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει ένα cd με τα best of τους.

Το aces high ακολουθούν το Where Eagles Dare και το 2 minutes to Midnight για να ολοκληρώσουν ένα μικρό part που αποτελεί φόρο τιμής σε όσους πολέμησαν τον ναζισμό. Αν και Άγγλοι οι maiden δεν θα μπορούσαν να παραλείψουν το Clansman, αφιερωμένο στους Σκωτσέζους το όποιο συνοδεύτηκε από τις ατάκες του Dickinson για την ελευθερία και σε ένα κοινό που ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει αυτό.

Η βραδιά κυλούσε μαγικά με τον Dickinson να τρέχει πέρα δώθε σαν 20 χρονο και τον Eddie να κάνει τα δικά του, πότε να ξιφομαχεί με τον Dickinson και πότε να αλληλεπιδρά με τον κόσμο.

Μετά από 32 χρόνια είχε φτάσει η ώρα του Flight of Icarus να ακουστεί live, με σκηνικά και φωνή Dickinson από άλλο πλανήτη. Το πιο καθηλωτικό σημείο δεν ήταν άλλο από την εισαγωγή στο Fear of the Dark όπου πολλοί γνωστοί και άγνωστοι αγκαλιασμένοι τραγουδούσαν μαζί με τον Dickinson και με τα καπνογόνα να δίνουν και να παίρνουν δημιουργούσαν μια μοναδική ατμόσφαιρα. Το encore τριπλέτα The Evil That Men Do, Hallowed Be Thy Name, και Run Τo Τhe Hills απλά έκλεισαν την συναυλία δημιουργώντας χαμό παίρνοντας και την τελευταία σταγόνα ενέργειας που μας είχε μείνει.

Τέλος οι Iron Maiden και ο Dickinson δεν θα μπορούσαν να χαλάσουν χατίρι στο ελληνικό κοινό που περίμενε κάτι ακόμα και αυτό δεν ήταν άλλο από το Alexander The Great του οποίου το ρεφρέν ο Dickinson σιγοτραγούδησε μαζί με τον κόσμο, κλείνοντας μια υπέροχη βραδιά αποδεικνύοντας έτσι σε όλους, μεταλλάδες και μη, ότι το heavy metal στην Ελλάδα είναι μία ιστορία που ξεπερνάει τα στενά όρια του είδους της και ότι οι Iron Maiden είναι από τους σημαντικότερους συντελεστές αυτής της.

Hail maiden. See you soon!