“Μαμαδομάδες, αυτή η μάστιγα!” θα πεις… Ναι, δίκιο έχεις.

Κατ’αρχάς έχει χιλιάδες από δαύτες. “Μαμαδοπαρέα”, “μαμαδοφίλες”, “Ελληνίδες μανούλες”, “Γαλλίδες μανούλες”, “Μανούλες της Ακτής Ελαφαντοστού ενωμένες, ποτέ νικημένες!¨(μικρή ομάδα αυτή, 3 ατόμα, η μία με διπλό προφίλ), “μαμάδες του βορά” “… του νότου”, “Πέεεεεερα Παναγιά”, “Δώωωωωθε Παναγιά”, “μαμάδες αλλιώτικες από τις άλλες”, “μαμάδες ακριβώς ίδιες με τις προηγούμενες”. Μαμάδες παντού, καταντάει εφιαλτικό, ίσως είναι και περισσότερες από τις ομάδες μαγειρικής, όπου όποιος σέβεται τον εαυτό του οφείλει να βγάλει φωτό και να ποστάρει το τηγανιτό αυγό του και να δώσει κ οδηγίες κιόλας, μπικόζ οκ ΔΥΣΚΟΛΟ ΠΡΑΜΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΑ ΤΗΓΑΝΙΤΑ ΑΥΓΑ, μην τα βλέπετε έτσι αθώα, είναι μεγάλα λαμόγια, εκεί που θες να το κάνεις να μοιάζει με αυγό μάτι, καταλήγει αυγό κώλος, το ξέρω το’χω πάθει.

Έχουν πλάκα αυτές οι ομάδες, χαμός γίνεται, πλακώνονται, μπουνίδια, εξώδικα, μπλοκαρίσματα, φήμες λένε πως υπάρχει μανούλα του φουμπου, που έχει μπλοκάρει όλες τις άλλες μανούλες και παίζει μπάλα μόνη της σε ομάδα 20 χιλιάδων ατόμων. Ποστάρει, το βλέπει μόνο εκείνη, χαίρεται, κάνει και λάικ στο ποστ της επειδή της άρεσε και μπράβο της που το’πε.

Δεν θα αναφερθώ στις ποσταρισμένες πάνες με φρέσκο περιεχόμενο (καλή όρεξη, παιδιά) όπου αναζητείται ονλαιν πόρισμα για ποιο λόγο τα κακά είναι πράσινα με πορτοκαλί κόκκους, ούτε στο δυστυχώς καθόλου χιουμοριστικό γεγονός πως έχει υπάρξει καταγεγραμμένο περιστατικό με θάνατο βρέφους, το οποίο η μητέρα του το υποσίτιζε συστηματικά ακολουθώντας συμβουλές που τις έδιναν άλλες γυναίκες, χωρίς να επικοινωνεί με γιατρούς, έως που ήταν πλέον πολύ αργά για το παιδί. Εγκληματική ηλιθιότητα που τιμωρήθηκε από την δικαιοσύνη όπως της άξιζε.

Γελάμε με τις μαμαδομάδες, νευριάζουμε, κράζουμε, συχνά τις ξεφτιλίζουμε και σε άλλες σελίδες που φτιάχτηκαν ακριβώς γι’ αυτό το λόγο και έγιναν διάσημες σκορπίζοντας γέλιο. Καλώς κακώς, δεν έχει σημασία. Ας δούμε τι ΑΚΡΙΒΩΣ έχει σημασία.

Είσαι σε επαπειλούμενη εγκυμοσύνη. 9 μήνες στο κρεβάτι. Δύσκολο κάποιος να νιώσει αυτά που νιώθεις. Δύσκολο πράγμα η μοναξιά της αναμονής. Είσαι λεχώνα, έχεις πελαγώσει, άυπνη, σε κατάθλιψη. Δύσκολο πράγμα η μοναξιά της κούρασης. Είσαι δίπλα σε παιδί με πυρετό, τα 40ρια ανεβαίνουν ανά 3ώρο, δεν πέφτουν ούτε με αντιπυρετικό. “Υπομονή” είπε ο γιατρός, και παρακολούθηση. “Αν δεν καλυτερέψει σε 3 μέρες, νοσοκομείο.” Δύσκολο πράγμα η μοναξιά της νυχτερινής θερμομέτρησης. Μόλις σου ανακοινώθηκε από το νοσοκομείο, πως τελικά δεν ήταν ίωση. Έχεις δρόμο μπροστά σου και αγώνα με το παιδί που διαγνώστηκε. Δύσκολο πράγμα η μοναξιά στους διαδρόμους του νοσοκομείου.

Για όλα αυτά και ακόμα περισσότερα, ο σύντροφος δεν αρκεί. Κακά τα ψέματα. Ούτε ο γονιός, ούτε ο αδερφός, ούτε ο γιατρός. Όλοι αυτοί είναι απαραίτητοι για όλα τα άλλα, τα ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ, μα όχι για την αγωνία, το φόβο, τις ατελείωτες ώρες μοναξιάς.

Άκου να μαθαίνεις και συ, που γελάς και κοροϊδεύεις μαμαδομάδες. Όταν ο γιατρός πει “δώσε ντεπόν και περίμενε και πάρε με σε 3 ώρες”, όταν η μάνα σου πει “να έρθω;” και συ απαντήσεις “όχι ακόμα, θα δούμε πως θα πάει”, όταν ο σύντροφος πει “πάω για δουλειά, πες μου πως είναι το παιδί”, όταν όλοι αυτοί πέσουν για ύπνο και συ τρελαίνεσαι βουβά από αγωνία και κούραση, ΥΠΑΡΧΕΙ ένα μέρος, που μπορείς να πεις “ΦΟΒΑΜΑΙ”. Και ξέρεις κάτι; Πριν καλά καλά πατήσεις το έντερ, εκατοντάδες άγνωστες γυναίκες, θα έχουν έρθει και θα έχουν καθίσει δίπλα σου. Άνθρωποι που δεν έχεις γνωρίσει και μάλλον δε θα γνωρίσεις και ποτέ, θα ξενυχτήσουν μαζί σου. Επειδή έχουν υπάρξει στη θέση σου. Επειδή σας δένει ο ιστός της μοναξιάς, του φόβου και της αγωνίας. Ο φόβος σπάει, όταν δεν σε πνίγει η μοναξιά, όταν έχεις να πεις 2 κουβέντες με κάποιον που σε ΝΙΩΘΕΙ, που σε καταλαβαίνει απολύτως.

Οι μαμαδομάδες με όλα τα κακά τους, ήταν και είναι τεράστια πηγή στήριξης εξ ου και είναι τόσο δημοφιλείς. Και με όλα τα στραβά τους, να σου υπενθυμίσω πως άπειρες φορές έχουν συγκεντρώσει ΤΕΡΑΣΤΙΑ χρηματικά ποσά για θεραπείες παιδιών και έχουν στηρίξει οικογένειες σε ανάγκη. Η ίδια ομάδα που μέλος της ποστάρει χεσμένη πάνα, είναι η ίδια ομάδα που πίεσε την δυσκίνητη γραφειοκρατία να απελευθερώσει ερανικό λογαριασμό για να φύγει παιδί στο εξωτερικό, είναι η ίδια ομάδα που οργάνωσε ΜΑΖΙΚΑ τα μέλη της για δωρεά μυελού των οστών, είναι η ίδια ομάδα που καθημερινά γίνονται άπειροι τσακωμοί σχετικά με τα εμβόλια, που όμως τελικά έστω κι έτσι, οδηγούν τα μέλη τους σε ενημέρωση, γκουγκλάρεις, μαθαίνεις, γίνεσαι καλύτερος γονιός. Έστω κι αν που και που πέφτει ποστ με ξεμάλλιασμα, στο πρόγραμμα είναι κι αυτό.

Δεν έχει υπάρξει μητέρα με πρόσβαση σε διαδίκτυο που να μην είναι μέλος σε μαμαδομάδα. Και έχει γελάσει και έχει παρεξηγηθεί και έχει μαλώσει. Κι έχει βγάλει 2 ευρώ από τη φτωχή της τσέπη κι έχει δώσει σε κραυγή βοήθειας άλλης μάνας, “ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ, ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ, ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΤΩΡΑ, ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ”. Δεν έχει υπάρξει γυναίκα σε μαμαδομάδα που να μην έχει σπαράξει στο άκουσμα κακού νέου για παιδί, που να μην πανηγύρισε λες και είναι δικό της για παιδί που νίκησε την αρρώστια και είναι πια υγιές. Δεν έχει υπάρξει γυναίκα που να μην χαμογέλασε στην ανακοίνωση εγκυμοσύνης, απορείς και με τον εαυτό σου καμιά φορά “γιατί χαίρομαι τώρα εγώ, τι με νοιάζει, λες και την ξέρω!” και παρόλα αυτά πατάς like με την καρδιά σου και εύχεσαι “με το καλό!” από μέσα σου, ακόμα κι αν δεν το γράψεις.

Έχουν πλάκα οι μαμαδομάδες. Ειδικά με τις πάνες και όταν γίνεται τουρλουμπούκι και κακός χαμός.

Και μερικές άλλες φορές, δεν έχουν πλάκα. Έχουν δύναμη. Αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, χιλιάδες γυναίκες, με λύσσα, με ότι έχει και δεν έχει η κάθε μία, με ζήλο λες και πρόκειται για το δικό τους παιδί, ορμάνε στη μάχη για αγώνα ζωής με τη μάνα που γνώρισαν σε μια ομάδα του facebook και ξημερώνει δίπλα στο άρρωστο παιδί της. Και απαλύνουν τη μοναξιά της αγωνίας και λένε “είμαι εδώ” και η μάνα παίρνει θάρρος γιατί ξέρει πως το εννοούν, επειδή και εκείνη το ίδιο θα έκανε.

Κι αν εσύ βλέπεις τώρα και γελάς, αν κράζεις τις μαμάδες του φουμπου να θυμάσαι. Ένας 40ρης πυρετός σε χωρίζει από εκείνες. Μία και μόνο νύχτα απόγνωσης.