Στο σχολείο την έμαθαν πως 1 και 1 κάνει 2. Και εκείνη ως άριστη μαθήτρια, με καθαρά τετράδια και καθαρή ψυχή, το εμπέδωσε καλά. Ποια ήταν άλλωστε αυτή να αμφισβητήσει τα μαθηματικά; Όπως και αν το κοιτούσες ,το 1 πάντα 1 ήταν. Και όταν έπαιρνες δύο μονάδες και τις έβαζες δίπλα, τα δύο 1 γινόντουσαν ένα ολοστρόγγυλο 2. Οι άκαμπτες ευθείες του ενός 1, όταν συναντούσαν τις όμοιες άκαμπτες ευθείες ενός άλλου 1, μεταμορφωνόντουσαν σ’ ένα νούμερο ζουμερό όλο καμπύλες.

Ώσπου γνώρισε εκείνον. Έπρεπε να το καταλάβει πως δεν θα είχε καλό τέλος η ιστορία τους, όταν άρχισε να ανατρέπει τα μαθηματικά που χρόνια μάθαινε. Μαζί του 1 και 1 έκαναν πάλι 1. Το καταλάβαινε το παράδοξο, αλλά δεν μπορούσε να πείσει τις αισθήσεις της, να ταχτούν ξανά στο πλευρό της λογικής. Η αφή, η ακοή, η όσφρηση, η γεύση και η όραση αντί να στέλνουν στον εγκέφαλο της τα σωστά μηνύματα, τα είχαν κάνει μπουρδέλο. Τα χέρια της σταματούσαν εκεί που ξεκινούσαν τα δικά του. 1 και 1 κάνουν 1 ούρλιαζε η αφή. Η φωνή του κούμπωνε τόσο απόλυτα μέσα της, που αποκλείεται να άνηκε σε άλλον άνθρωπο. 1 και 1 κάνουν 1 συνηγορούσε και η ακοή. Και ερχόντουσαν τα φιλιά του και ζάλιζαν τόσο καθ ολοκληρωτικά την γεύση και την όσφρηση της, που αδύναμες σερνόντουσαν και αυτές στο στρατόπεδο του 1 και 1 κάνουν 1. Η όραση μόνο κράτησε για λίγο τα μετόπισθεν. Μάλωσε αρχικά τις άλλες αισθήσεις, που δεν έβλεπαν το πασιφανές και στάθηκε για λίγο καιρό μονάχη της, να φωνάζει πως επρόκειτο για δύο χωριστές μονάδες. Όσο όμως επίμονα οι άλλες έστελναν τα λαθεμένα μηνύματα τους, δεν άργησε να θολώσει και αυτή. Μα κοίτα τον, έλεγε. Πόσο μας μοιάζει. Κοίτα τον, κομμάτι μας είναι… Ναι 1 και 1 κάνουν 1, παραδέχτηκε τελευταία δίνοντας και τη χαριστική βολή.

Και όλα ίσως να τελείωναν όμορφα, αν αυτό το παράδοξο μαθηματικό αποτέλεσμα, έμενε σταθερό στον χρόνο. Ξημέρωσε όμως μια μέρα που το 1 και 1, μ’ έναν σταυρό σ’ ένα μικροσκοπικό παραθυράκι, πλέον έκαναν 3. Πόση ανισορροπία να αντέξει η μια από τις δύο μονάδες. Δεν ήταν σωστά πράγματα αυτά. Εκείνος είχε δεχτεί να παραμείνει 1 ακόμα και μετά την πρόσθεση και τώρα ξαφνικά να πρέπει να περάσει από το 1 στο 3; Πολλές οι καμπύλες αυτού του νέου νούμερου και εκείνος δεν ήταν έτοιμος να εγκαταλείψει οριστικά τις άκαμπτες ευθείες του. Το μαθηματικό σύμπαν έπρεπε να επιστρέψει σε ορθή τροχιά επειγόντως. Την έπεισε έτσι, πως αυτό το 3 που αναβόσβηνε στην οθόνη του υπερήχου απειλητικά, μόνο κακό θα έκανε στη σχέση τους. Την έπεισε πως έπρεπε να περάσουν πρώτα στο 2 για να φτάσουν ομαλά στο 3. Κι εκείνη, ενώ τρομαγμένη ήθελε να φωνάξει πως θα μπορούσαν να κάνουν αυτό το 3 και πάλι μονάδα, δέχτηκε πληγωμένη και στραπατσαρισμένη, να ναρκώσει τις πέντε αισθήσεις της, που έφταιγαν για όλα, και να ξεριζώσουν πάνω σε μια άβολη καρέκλα, αυτό το 3 από το κάδρο.

Μόνο που ξυπνώντας εκείνη από την νάρκωση, τους περίμενε ένα νέο μαθηματικό αποτέλεσμα. Όχι το παλιό γνώριμο 1 και 1 κάνουν 1…Ούτε καν το σωστό 1 και 1 κάνουν 2. Πλέον 1 και 1 έκαναν 0. Ένα εκκωφαντικό 0. Πετώντας το 3 απερίσκεπτα και εγωιστικά, πλέον τους ήταν αδύνατο να σταθούν μαζί στην ίδια μαθηματική πράξη . Οι άκαμπτες ευθείες του καθένα τσιμπούσαν και μάτωναν τον άλλο. Και όσο για τις πέντε αισθήσεις, που τους είχαν παίξει εκείνο το πρώτο παιχνίδι, αηδιασμένες δεν δεχόντουσαν με τίποτα να αλληλεπιδράσουν και να συμμετάσχουν σε μια νέα πρόσθεση.

Τράβηξαν έτσι ο καθένας τον δρόμο του σχεδόν βέβαιοι, πως η όλη τους ιστορία ήταν περίτρανη απόδειξη ότι οι μαθηματικές πράξεις, έχουν μόνο ένα σταθερό και αδιαμφισβήτητο αποτέλεσμα. 1 και 1 κάνουν 2 ηλίθια , έλεγε συνεχώς στον εαυτό της και ας μην ήθελε να συμμετάσχει ξανά σε πρόσθεση από φόβο. Ας μείνω 1 για πάντα, επέλεγε μέσα στο πένθος της σχέσης της. Μα όταν έκλεινε τα μάτια της έβλεπε εκείνο το 3 , το έβλεπε στα όνειρα της να χαμογελάει. Το έβλεπε να την αγκαλιάζει και να την κλείνει μέσα του και ξυπνούσε ιδρωμένη κλαίγοντας. Πόσο εύκολα το είχε προδώσει. Πόσο εγωίστρια είχε φανεί. Και εκείνη η καθαρή ψυχή της που την είχε βοηθήσει να μάθει μαθηματικά, πόσο βρώμικη έμοιαζε πια.

Χρόνια χρειάστηκαν να περάσουν για να γλυκάνει μέσα της αυτό το χαμένο 3. Χρόνια για να αφήσει ελεύθερες και πάλι τις αισθήσεις της. Χρόνια για να μπορέσει να προστεθεί ξανά ολοκληρωτικά σε μια σχέση. Και όταν χρόνια μετά κρατούσε αγκαλιά ένα νέο 3 και το νανούριζε, έτσι ξαπλωμένο όπως το είχε, το 3 έπαψε να μοιάζει με 3. Ήταν ένα υπέροχο συν άπειρο. Αυτή ήταν λοιπόν η απάντηση στα μαθηματικά του έρωτα. Το 1 και 1 κάνουν τελικά συν άπειρο, μονολόγησε και φίλησε το κεφαλάκι του παιδιού της.