Προειδοποίηση: Το παρακάτω κείμενο βλάπτει σοβαρά την υγεία. Διαβητικοί και όσοι βρίσκονται σε φάση διατροφής/δίαιτας διαβάζουν με δική τους αποκλειστική ευθύνη.

Πριν από πολλά, πολλά χρόνια, μια ηλιόλουστη μέρα στο Μέξικο, ένας Αζτέκος, καθόταν κάτω από ένα δέντρο και “αρίμπα μουτσάτσος” ξυνόταν (μετά συγχωρήσεως). Ξάφνου, του πέφτει στην κεφάλα του ένας καρπός από το δέντρο, και μιας και δεν ήθελε να γυρίσει πίσω στην Αζτέκα του, διότι θα έτρωγε παντόφλα που ξυνόταν (μετά συγχωρήσεως) και δεν είχε πάει για κυνήγι, πήρε τον καρπό και άρχισε να παίζει μαζί του. Εδώ να σημειώσω πως θα μπορούσε να παίξει με άλλα πράγματα, αλλά τότε δεν θα χυνόταν μελάνι για την πάρτη του. Και κάπως έτσι, ο τεμπέλης φίλος μας, κατέστρεψε την πλειοψηφία του γυναικείου πληθυσμού και ένα μικρό κομμάτι του αντρικού. Διότι το δέντρο ήταν το κακαόδεντρο!

Αν είσαι από αυτούς που στην ταινία σοκολά φτιαχνόσουν περισσότερο με τις σοκολάτες που έτρεχαν από παντού και όχι με τον υπέρτατο Τζόνι που σε ρόλο μποέμ αλήτη με αλογοουρά και τροχόσπιτο, προσπαθούσε να πλευρίσει την ώριμη μεν, διαχρονικότατη δε, Ζυλιέτ, τότε μιλάμε την ίδια γλώσσα και θα συνεννοηθούμε απόλυτα! Βλέπεις όλοι εμείς που έχουμε πάθος με τη σοκολάτα ξέρουμε καλύτερα από τον καθένα πως η δήλωση “η σοκολάτα είναι υποκατάστατο του σεξ” είναι ένας τεράστιος αστικός μύθος. Η σοκολάτα δεν μπορεί να υπάρξει υποκατάστατο κανενός. Η σοκολάτα είναι αναντικατάστατη. Η σοκολάτα θα έπρεπε να είναι μέσα στα εφτά θαύματα του κόσμου και στα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα ταυτοχρόνως. Η σοκολάτα είναι έρωτας , είναι θρησκεία, είναι ο λόγος που η γράφουσα δεν θα γίνει ποτέ άνθρωπος.

Λένε πως ο παράδεισος και η κόλαση στη μετά θάνατον ζωή θα είναι φτιαγμένα/διακοσμημένα προσωπικά για τον καθένα μας. Σοβαρά τώρα, σε δικό μου κείμενο και μια δόση “θανατίλας” δεν την περίμενες; Αν όχι, τότε μάλλον με διαβάζεις για πρώτη φορά και σε λυπάμαι ειλικρινά. Στο θέμα όμως. Αν ισχύει αυτό περί παραδείσου και κολάσεως θα σου πω πως θα μοιάζει ο δικός μου παράδεισος. Ο δικός μου προσωπικός παράδεισος θα είναι ένα τεράστιο βιβλιοπωλείο που στα ράφια θα έχει βιβλία και ανάμεσα στα ράφια θα υπάρχουν ειδικές προθήκες με σοκολάτες από όλο το κόσμο. Σε μια γωνίτσα θα υπάρχει και ένα μικρό συντριβανάκι που αντί για νερό θα πετάει λιωμένη σοκολάτα. Ναι,ναι κιτς το ξέρω, αλλά το θέλω και το συντριβάνι, πες το φοντύ αν το θες πιο ποιοτικό. Θα έχει και άλλα πράγματα εκεί μέσα όπως κουβάρια με νήματα, αλλά αυτό αφορά αντικείμενο άλλου επιστημονικού άρθρου. Και αν αναρωτιέσαι πως θα μοιάζει η κόλαση μου, βάλε τον παράδεισο μου σε ένα δωμάτιο με τζάμι γύρω γύρω και πέτα εμένα απέξω να τα κοιτάζω χωρίς να μπορώ να τα ακουμπήσω. Νομίζω πως μέχρι αυτό το σημείο του κειμένου σε έχω πείσει για το πόσο αγαπάω τη σοκολάτα. Αλλά για να δούμε εσύ πόσο την αγαπάς;

Όταν σε ρωτάνε τι παγωτό θες, απαντάς κάποια περίεργη γεύση όπως πεπόνι ή ένα ξερό “μαύρο να ναι και ό,τι να ναι”; Έλα δεν θέλω πονηρούς συνειρμούς!

Έχεις σπάσει ποτέ σου δόντι στην προσπάθεια να φας κουβερτούρα από το ψυγείο, επειδή απλά σε έπιασε λύσσα και δεν είχες τίποτα άλλο σοκολατένιο στο σπίτι;

Κλέβεις του παιδιού σου τις σοκολάτες και το παιδί σου πλέον τις κρύβει για να μην τις βρεις; Παρένθεση, το δικό μου παιδί θα το αποκληρώσω λίαν συντόμως. Ανήκει σε αυτούς που τρώνε ένα κομματάκι και φυλάνε την υπόλοιπη. Ρε φίλε, μα το Θεό, αυτό το είδος είναι χειρότερο και από εκείνο που λέει “ίου, σοκολάτα!!! α πα πα!”. Κλείνει η παρένθεση.

Έχεις αδειάσει ποτέ βάζο με μερέντα με μόνο συνοδευτικό το κουταλάκι του γλυκού; Πανάθεμα και σε αυτόν που πήρε το φουντούκι και το έμπλεξε με το κακάο. Και αυτός στην πυρά μαζί με τον Αζτέκο παρακαλώ. Διότι η πραλίνα είναι το παιδί ενός μεγάλου έρωτα το υπογράφω. Ξέρετε από εκείνους που σου κόβουν την ανάσα.

Κυκλοφόρησες ποτέ δημόσια, πασαλειμμένος με σοκολάτες, γιατί οι φίλοι σου δεν είχαν την ευγένεια να σου πουν, πως το προφιτερόλ που “εισέπνευσες”, αντί να το φας σαν άνθρωπος, ήταν μεγάλος προδότης; Γουρούνια σας την φυλάω!

Έχεις γειώσει γκόμενο που σε πίεζε να του περιγράψεις την πιο τολμηρή φαντασίωση σου, περιγράφοντας του ένα αληθινό όργιο με λιωμένες σοκολάτες που ΔΕΝ περιλάμβανε τον ίδιο; Ε το ζητάει ο οργανισμός σας κάποιων το δούλεμα!

Τέλος έχεις κλάψει αγκαλιά με μια γάλακτος γεμιστή με φράουλα, έχεις ερωτευτεί με μια με ολόκληρα φουντούκια, έχει νιώσει περηφάνια με μια λευκή με κόκκους ρυζιού και έχει δείξει πως νοιάζεσαι με μια υγείας με πορτοκάλι;

Αυτό το πρόχειρο τεστ, φυσικά και είναι εντελώς μη έγκυρο. Αν όμως έστω και σε δύο από τις παραπάνω ερωτήσεις απάντησες μέσα σου “ναι”, τότε είσαι δικός μου άνθρωπος.

Άνθρωπε μου λοιπόν νιώσε με και λυπήσου με! Έχω δεκατρείς μέρες να φάω σοκολάτα και αρχίζω και παθαίνω παράκρουση. Έχω καταναλώσει σχεδόν 800 λέξεις για χάρη της και ακόμα και εγώ με χλευάζω για την κατάντια μου. Ξέρω πολύ καλά πως η σχέση αγάπης και μίσους που έχω μαζί της απλά περνάει μια κρίση εν όψη καλοκαιριού. Ναι ρε καλοκαίρι! Ο Φλεβάρης αν φλεβίσει λέμε! Αχ Παναγία μου, και νεύρα… Πολλά νεύρα από τα στερητικά! Διότι εξάρτηση είναι αυτή, χειρότερη και από ηρωίνη. Ναι αυτό είναι! Η μαύρη ηρωίνη της ζωής μου.

Αν λοιπόν κάνω καμία τρέλα ποτέ, πάνω στις φάσεις απεξάρτησης που με αναγκάζω να περνάω, αυτό το κείμενο θέλω να διαβάσετε ως επικήδειο. Μην σας πω και ως εξόδιο ακολουθία. Αντί για κόλλυβα να μοιράζετε σοκολατένιες ελίτσες και πάνω στο κρύο μάρμαρο να γράψετε: “Εδώ μέσα κείτεται ψυχή γλυκιά και σοκολατένια ως το μεδούλι της.” Αιωνία μου η μνήμη και περαστικά μου.