Πόσες φορές δεν είπες, δεν άκουσες ή δεν ένιωσες την φράση ετούτη? Πόσες φορές δεν αναρωτήθηκες αν πρέπει να μιλήσεις για να αισθανθείς καλά ή να σωπάσεις?

Από μικρή θυμάμαι να έχω την τάση και την ανάγκη να μιλάω πολύ. Όλα πολύ ήθελα και ήξερα να τα κάνω. Όχι απαραίτητα για να λύνω για να ξεκαθαρίζω ή να βάζω στην θέση τους τους συνομιλητές μου αλλά για να συζητάω, να κουτσομπολεύω, ω ναι μου αρέσει εμένα το κουτσομπολίκι δεν το απαξιώνω και δεν το αφορίζω, να εκφέρω την άποψη μου και να τοποθετούμαι ειδικότερα αν αυτό μου έχει ζητηθεί.

Μεγαλώνοντας και επιλέγοντας το δικαίωμα μου να αλλάζω την γνώμη μου όπου με βοηθά να εξελίσσομαι προτιμούσα να διατηρώ την σιωπή μου περισσότερο. Να σχολιάζω λιγότερο και να μην έχω καμία πραγματικά ανάγκη να πω την τελευταία λέξη. Μην νομίζετε ότι στην αρχή ήμουν και πολύ καλά με αυτό. Ήταν άσκηση για μένα, εξανάγκαζα τον εαυτό μου να τον κάνει όπως τώρα που του απαγορεύω να τρώει γλυκά όποτε γουστάρει. Δεν ήταν ακριβώς καταπίεση. Ήταν περισσότερο μια δοκιμή. Μα αργότερα μου έγινε συνήθεια. Μια καλή συνήθεια κι ένας πολύτιμος σύμμαχος που μου εξασφάλιζε περισσότερη ηρεμία παρά ταραχή. Εν καιρώ αποδεικνυόταν με μαθηματική πρόοδο πως μπορούσα να έχω τον (αυτο)έλεγχο που πάντα επιθυμούσα να αποχτώ χωρίς αυτό να με καταπιέζει αλλά να με απελευθερώνει.

Είναι πολύ δύσκολο να χρειαστεί να μαζέψεις λέξεις που έχεις αφήσει να απελευθερωθούν από μέσα σου όταν μάλιστα είσαι πληγωμένος ή δεν βρίσκεσαι σε κατάσταση ψυχραιμίας και ηρεμίας. Είναι σχεδόν αδύνατον να πάρεις να πάρεις όλα όσα είπες ή έκανες όταν ένιωσες ότι σε πνίγει το δίκιο. Μα το δίκιο δεν πνίγει ποτέ όμως… Πως μπορεί κάτι τόσο μεγάλο, τόσο λαμπερό, τόσο ιδανικό όσο το δίκιο να καταφέρει να είναι κόμπος στο λαιμό σου αντί να σου δίνει φτερά για να πετάξεις? Νομίζω πως συνήθως αυτό που μας πνίγει δεν είναι το δίκιο…αυτό που μας ανεβάζει τους χτύπους, την πίεση, την αδρεναλίνη είναι ο εγωισμός ο οποίος πολλές φορές καμουφλάρεται και… ντύνεται αλλιώς. Ένας λανθάνων συνήθως εγωισμός που τελικά αντί να μας γεμίσει ενέργεια μας αδειάζει κυριολεκτικά, μας αφήνει άυπνους, μας ροκανίζει χρόνο από τις πολύτιμες στιγμές μας. Ένας εγωισμός με φτερά και πούπουλα, με πετράδια και στολίδια. Φτερά που τα παίρνει ο άνεμος, πούπουλα που τα βρέχει το νερό, πετράδια χωρίς καμιά αξία και στολίδια ψεύτικα. Γι’ αυτόν τον εγωισμό τον ιμιτασιόν που κάποτε ένιωσα κι εγώ μιλάω τώρα κι όχι για τον άλλον τον υγιή που σε βελτιώνει και φροντίζει να ανελίσσεσαι και να στοχεύεις ψηλά.

Την τελευταία τριετία μου χρειάστηκε κάποιες φορές να μπω στο δίλημμα να μιλήσω ή να σωπάσω κάνα δυο φορές. Τελικά σώπασα. Όλες τις φορές. Για λίγο καιρό δεν ήταν εύκολο. Σήμερα όμως θέλω να με αγκαλιάσω σφιχτά, να με φιλήσω σταυρωτά και να μου σφίξω το χέρι που έπραξα τοιουτοτρόπως. Σήμερα νιώθω καλύτερα που δεν κρίνω τους ανθρώπους όλους τόσο αυστηρά, που δεν έχω απαιτήσεις από τους άλλους περισσότερες από όσες έχω από τον εαυτό μου, δίκαιες ή άδικες ποιος να το κρίνει, που δίνω περισσότερα ελαφρυντικά σε καταστάσεις και συμπεριφορές και όχι σε ανθρώπους, αντί να απαγγέλλω κατηγορητήρια, που τους βλέπω όλους με μια νότα αγάπης, συμπάθειας, κατανόησης ακόμα και συμπόνιας αν χρειάζεται. Νιώθω πολύ καλύτερα βρισκόμενη σε αυτή την θέση κι είμαι πολύ πιο ευχαριστημένη από τον εαυτό μου με όσα αισθάνομαι τώρα. Και πραγματικά δεν είναι ότι δίνω ευκαιρία στους άλλους αλλά στον εαυτό μου.

Γι’ αυτό αν ποτέ βρεθώ στον δρόμο σας κι εσείς στον δικό μου να ξέρετε πως θα ψάξω μέσα σας να βρω ό,τι καλό έχετε. Και θα το <<εκμεταλλευτώ>> προς όφελος μου. Για να γίνω κι εγώ λίγο καλύτερη αύριο αν τα καταφέρω. Κι αν με αδικήσετε δεχτείτε το δικαίωμα μου να σιωπήσω αντί να φωνάξω. Ένας τρόπος αντίδρασης είναι κι αυτός. Κι αν σας αδικήσω εγώ να ξέρετε ότι αν μου δώσετε τον χρόνο θα το αντιληφθώ και θα προσπαθήσω να επανορθώσω. Έστω και με μια συγνώμη είτε μου την δώσετε είτε όχι… είναι κι αυτό δικαίωμα του καθενός μας πότε να συγχωρεί. Αλλά τα λόγια…. τα λόγια κανείς μέχρι σήμερα δεν κατάφερε να τα μαζέψει και να τα κλείσει σε κουτάκι!!!