14 Φεβρουαρίου. Η ημέρα των ερωτευμένων. Όλοι περιμένουν απεγνωσμένα να δηλώσουν τον έρωτα τους στο άλλο τους μισό. Κι εγώ  Εδώ και πέντε μήνες περίμενα αυτή την μέρα για να σου γράψω κάτι. Η έστω, να έρθω να σε βρω. Βλέπεις, 3 χρόνια δεν ήταν λίγα. Άφησαν σημάδια. Ήθελα να σου γράψω πόσο σε θέλω και πόσο μου λείπεις όλο αυτόν τον καιρό.
Λέξεις και εικόνες χάραζαν παντού το κορμί μου και κάθε μέρα ξυπνούσα παλεύοντας με τους δαίμονες μου για να σε ξεχάσω, ο πόνος για μια στιγμή με έκανε να πιστέψω πως δεν θα αντέξω και δεν μου άφησε περιθώρια λογικής σκέψης και αξιοπρεπούς συμπεριφοράς απέναντι σου. Αλλά κάθε πληγωμένο αγρίμι  αντιδρά ανεξέλεγκτα στο κύκνειο άσμα του λίγο πριν παραδοθεί στα τραύματα του.

Όμως για κάποιο λόγο πια, οι λέξεις δεν βγαίνουν από το στόμα μου, και τα χέρια μου παραμένουν παραλυμένα πάνω στο πληκτρολόγιο. Λέω δεν μπορεί! Δεν γίνεται! Δοκίμασα πολλούς τρόπους για να τα καταφέρω. Φωτογραφίες, τραγούδια, περπάτησα στα μέρη όπου κάποτε περπατούσαμε μαζί, αλλά τίποτα. Σαν να πέρασες για μια στιγμή  και να έφυγες. Σαν από εκείνα τα όνειρα που σε ταρακουνούν, και το πρωί σαν ξυπνήσεις  προσπαθείς με το ζόρι θα θυμηθείς τι ακριβώς έγινε.

Θα ήθελα να στα πω από κοντά όλα αυτά. Να σου πω τους προβληματισμούς μου. Αλλά τι να σου πω που εσύ έχεις μάθει να κολυμπάς μόνο στα ρηχά; Ναι καλά άκουσες! Τα βαθιά τα φοβήθηκες. Πάντα τα φοβόσουν άλλωστε. Απλώς βάφτισες τους φόβους, ενοχές, και κρύφτηκες σε χάρτινες αγκαλιές για να προστατευτείς. Βλέπεις, όταν έρθει η μπόρα κάποιοι δεν ψάχνουν την ασφάλεια αλλά πάνε εκεί που τρέμουν τα πόδια τους, γιατί μόνο έτσι θα εξελιχθούν στην καλύτερη εκδοχή τους.

Δεν στο κρύβω, με στεναχωρεί όμως που δεν σε σκέφτομαι πια. Με στεναχωρεί που δεν μου λείπεις. Με στεναχωρεί που δεν μπορώ να γράψω κάτι για σένα. Ειδικά μια τέτοια μέρα.

Ναι, ξέρω θα μου πεις ότι δεν την γιορτάζεις! Ούτε εγώ, σου είχα πει. Ο έρωτας άλλωστε είναι κάτι που διαρκεί όλο τον χρόνο και πρέπει να τον δηλώνεις κάθε στιγμή. Δεν περιορίζεται σε καρδούλες και σοκολατάκια της μιας μέρας.
Όταν όμως δεν τον βλέπεις πουθενά  και ποτέ, τότε καταλήγεις κι εσύ να κάνεις όσα μέχρι τώρα δεν πίστευες, μήπως και ανακαλύψεις τελικά ψήγματα του προκειμένου να σου δηλώσουν ότι υπάρχεις και δεν είσαι απλά κλινικά νεκρός.
Όμως πια  δεν  μου λείπει τίποτα από σένα. Σπάω το κεφάλι μου για να βρω κάτι που να κάνει την απουσία σου αβάσταχτη,  βαριά, οδυνηρή, αλλά δεν μπορώ.

Βλέπεις ο καιρός πέρασε. 5 μήνες είναι αρκετοί  για να απομυθοποιήσεις κάποιον. Είναι αρκετός καιρός για να καταλάβεις πλέον ξεκάθαρα ότι όποιος σε θέλει πραγματικά ακόμα κι αν ο κόσμος γυρίσει ανάποδα εκείνος θα είναι εκεί να σου δηλώνει την παρουσία του και να σε στηρίζει  κόντρα σε όλα τα εμπόδια και μετά από κάθε μπόρα να σε θέλει ακόμα πιο πολύ.

Κι αν ακόμα τώρα γράφω, δεν είναι για σένα. Μην χαίρεσαι. Είναι για έμενα. Για να βλέπω που ήμουν, που είμαι, και που θέλω να φτάσω, και για να βλέπω ποια ήσουν και ποια είσαι.

Όχι δεν σου κρατάω κακία, ούτε σε κατηγορώ.

Θέλω να περνάς καλά με τις επιλογές σου. Να διασκεδάζεις, και στα τραγούδια που θα ακούς να μην είμαι η πρώτη σκέψη στο μυαλό σου. Να βγαίνεις και να γνωρίζεις κόσμο και μετά να υπερηφανεύεσαι στους φίλους σου ότι για άλλο ένα βράδυ  ήσουν επιθυμητή.

Η επιλογές της καρδιάς είναι μονόδρομος και δεν υπάρχουν περιθώρια επιστροφής και εναλλακτικοί δρόμοι γι αυτήν όταν πληγωθεί.

 

Γιάννης Λελέκης