Μεγαλώνεις….
Κάθομαι σε μία γωνία και σε παρατηρώ. Παρατηρώ τη ζωή σου. Τώρα που καθάρισε το δικό μου βλέμμα και βλέπω πεντακάθαρα την αλήθεια, έγινες διάφανη σαν μία σταγόνα νερό. Παρατηρώ την ψυχή σου και αντικρίζω χιλιάδες πτυχές. Κι ας έβλεπα περισσότερο τις άσχημες μέχρι πριν αρκετά χρόνια. Δεν έφταιγες εσύ. Ούτε εγώ. Η ζωή έφταιγε. Έπρεπε να φτάσω στο σήμερα για να δω πραγματικά.
Μεγαλώνεις….


Όσο κι αν είσαι λάτρης της λογοτεχνίας και των βιβλίων, η ζωή σου δεν ξεκίνησε σαν παραμύθι. Η μοίρα τουλάχιστον σε βοήθησε και γεννήθηκες μαχήτρια. Μεγάλωσες μέσα στις αντιξοότητες και κατάφερες να ανθίσεις μόνο και μόνο επειδή είχες βάλει σκοπό της ζωής σου να πετύχεις. Γιατί αυτό που θαυμάζω σε σένα, μυστικά στα νιάτα μου και φανερά πλέον, είναι ότι ξέρεις να βάζεις στόχους και θα κάνεις τα πάντα για να τα καταφέρεις. Και το απέδειξες σε όλους μας.
Μεγαλώνεις…..
Είχες ένα όνειρο από μικρό κοριτσάκι. Να αποκτήσεις την ιδανική οικογένεια. Η ζωή στην έδωσε απλόχερα. Κι ας ούρλιαζα στην εφηβεία μου ότι δεν είμαστε τέλειοι και ότι υποκρινόμαστε στους γύρω μας γι’ αυτό. Σήμερα ξέρω πως έκανα λάθος. Το παραδέχομαι. Δεν θα μπορούσα να μεγαλώσω σε καλύτερη οικογένεια από τη δική μας.
Μεγαλώνεις.…
Πέρασα την εφηβεία μου νιώθοντας απίστευτο θυμό για σένα. Έλεγχες οτιδήποτε έκανα και με κατέκρινες για τις λάθος επιλογές μου. Ανακατευόσουν στα πάντα. Από το τι θα φορέσω μέχρι ποιοι φίλοι μου ταιριάζουν. Οι καβγάδες στο σπίτι μας υπήρξαν ηρωικοί, νομίζω ότι έχουμε αφήσει ιστορία στην πολυκατοικία. Αυτό που δεν καταλάβαινα τότε ήταν πως είσαι μία γυναίκα με έντονη προσωπικότητα. Σαν τη δική μου. Απλά εγώ ήθελα να γεμίσω εμπειρίες, εσύ τις είχες ήδη. Προσπαθούσες με τον τρόπο σου να με προστατέψεις. Ήταν σκοπός της ζωής σου να προστατέψεις τα παιδιά σου. Δυστυχώς όμως δεν υπήρχαν οδηγίες χρήσης όταν με κράτησες πρώτη φορά στην αγκαλιά σου αλλά έκανες ό,τι καλύτερο ήξερες και μπορούσες. Και είδες; Τα κατάφερα στο τέλος.
Μεγαλώνεις….
Υπήρξες πάντα η ψυχή της παρέας. Μετράς εκατοντάδες φίλους από τα παιδικά σου χρόνια μέχρι και σήμερα, φίλοι οι οποίοι θα έπεφταν στη φωτιά για σένα αφού ξέρουν πως πρώτη εσύ θα το έκανες αυτό γι’ αυτούς. Περνάς μέσα από τη ζωή και αφήνεις γύρω το στίγμα σου. Δεν το κάνεις γιατί είσαι ανασφαλής. Το κάνεις γιατί είσαι από τους ελάχιστους ανθρώπους που ξέρω, οι οποίοι αγαπούν ειλικρινά τους γύρω τους, αγαπούν τους ανθρώπους. Ακόμα και τους άγνωστους. Η ψυχή σου είναι γεμάτη με αγάπη και συμπόνια. Δεν έχω ξαναγνωρίσει άνθρωπο να βοηθάει ανιδιοτελώς παντελώς άγνωστους ανθρώπους, οι οποίοι υποφέρουν και χρειάζονται στήριγμα. Ποιος ξέρει; Ίσως η καρδιά σου να είναι τόσο μεγάλη που να μπορεί να τους χωράει όλους.
Μεγαλώνεις….
Είσαι βράχος μέσα στην οικογένεια σου. Όταν πέφταμε, εσύ μας σήκωνες. Δεν δάκρυσες ποτέ μπροστά μας. Έσφιγγες τα δόντια και κατάπινες τον δικό σου πόνο. Ξενυχτούσες βράδια ολόκληρα για να βρεις λύση στα προβλήματα της οικογένειας χωρίς να χρειαστεί κανείς από μας να ανησυχήσει για τίποτα. Εσύ θα έβρισκες τη λύση στο πρόβλημα, έτσι όπως έκανες όλα αυτά τα χρόνια. Κι ας υπήρχε το σφίξιμο στο στήθος από το άγχος και το φόβο. Δεν άφησες ποτέ να φανεί τίποτα. Το μόνο που έκανες ήταν να μας αγκαλιάζεις και να μας λες ψιθυριστά «Μην ανησυχείς, όλα καλά θα πάνε, αφού το ξέρεις ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά, πίστεψε με». Και είχες δίκιο. Πάντα είχες δίκιο. Ακόμα και εκείνες τις μαύρες στιγμές στη ζωή μου που υπέφερα σωματικά και καταριόμουν τη ζωή για αυτό που μου έτυχε και σε μισούσα όταν το ξεστόμιζες, εσύ μου το έλεγες κάθε μέρα. Σήμερα ξέρω ότι είχες δίκιο.
Μεγαλώνεις….
Έχεις την ευλογία να έχεις έναν υπέροχο σύζυγο. Ελάχιστες γυναίκες έχουν την τύχη σου και το ξέρεις. Τον λάτρεψες από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισες κι αυτός αγάπησε κάθε κύτταρο σου. Είναι μία αγάπη που ξέρεις ότι δεν θα σβήσει ποτέ. Δεν τον άφησες ποτέ στα δύσκολα. Έμεινες δυόμιση μήνες στο νοσοκομείο δίπλα του όταν αρρώστησε. 24 ώρες το 24ωρο. Αναγκάστηκαν να σου κάνουν πλασματική εισαγωγή μόνο και μόνο γιατί απαγορευόταν η συνεχής παρουσία σου κι εσύ με επιμονή κρυβόσουν σαν κλέφτης από τους νοσοκόμους για να είσαι δίπλα του συνέχεια. Πήρες μόνη σου την απόφαση να γίνει η κρίσιμη εγχείρηση ξέροντας ότι οι πιθανότητες να επιβιώσει ήταν ελάχιστες αλλά το έκανες και παρακάλεσες με όλη σου τη δύναμη την Παναγία να τον σώσει. Ήταν τόση η πίστη σου που τα κατάφερες. Δεν αμφέβαλλες ποτέ γι’ αυτό. Θα έκανες τα πάντα γι’ αυτόν τον άνθρωπο. Το ξέρω, το νιώθω.
Μεγαλώνεις….
Σε παρακολουθώ στη βεράντα του σπιτιού στο χωριό να συζητάς με τις συνομήλικες φίλες σου και να ακούς με προσήλωση τα κατορθώματα των εγγονιών τους. Βλέπω στο πρόσωπο σου το χαμόγελο αλλά ξέρω τι σκέφτεσαι. Ξέρω πόσο θα ήθελες να είσαι στη θέση τους και να μπορείς κι εσύ να περιγράψεις πως το μικρό εγγόνι σου πρωτοπερπάτησε με σένα δίπλα του. Μην ανησυχείς, η ζωή θα σου προσφέρει αυτό το θαύμα την κατάλληλη στιγμή, κάνε λίγη υπομονή.
Μεγαλώνεις….
Κι εγώ φοβάμαι. Όσο και να προσπαθώ, δεν μπορώ να προετοιμαστώ όπως μου λένε για τη στιγμή του αποχωρισμού που κάποια στιγμή θα έρθει, έστω και μετά από πολλά χρόνια. Υπάρχουν φορές που τρέμω στη σκέψη ότι θα φύγεις και δεν θα έχω κανέναν να μου δώσει κουράγιο όπως εσύ για να προχωρήσω παρακάτω, να μου ψιθυρίζει «Μην ανησυχείς, όλα θα πάνε καλά, πίστεψε με». Αλλά ξέρω πως είμαι παιδί σου, είμαι κομμάτι σου και θα παλέψω όπως έκανες εσύ. Γιατί η καρδιά σου είναι και δική μου. Και αυτό με καθησυχάζει.
Μεγαλώνεις και μεγαλώνω κι εγώ μαζί σου.
Ως το τέλος.

JOY&HOME ΕΙΔΗ ΣΠΙΤΙΟΥ