Θα προσπαθήσω να σας περιγράψω μία κριση πανικού όπως τη βιώνω αυτή τη στιγμή εγώ. Το κάνω για να σας δείξω περίπου πως είναι αλλά και για να αποσπάσω το μυαλό μου.

Κατ’αρχήν δεν με έχει πιάσει ακόμα καλά γι’αυτό μπορώ και γράφω εδώ τώρα. Το έχω ξανακάνει σαν ημερολόγιο και με βοήθησε απλά πρώτη φορά το κάνω για το δείξω στον κόσμο. Το κείμενο που θα διαβάσετε εννοείται θα περάσει διόρθωση επειδή όπως γράφω τώρα ούτε εγώ δεν τα καταλαβαίνω καλά καλά. Είναι πολύ δύσκολη στιγμή αυτή τώρα, θέλω να σηκωθώ να μη γράψω άλλο αλλά πρέπει να μείνω συγκεντρωμένη εδώ πριν με καταβάλλει η κρίση. Δίνω μάχη αυτή τη στιγμή γιατί ο τρόμος με κατακλύζει σιγά σιγά.

Αυτή τη φορά το έπαθα μέσα στο ταξί, γυρνώντας σπίτι. Είδα ένα αυτοκίνητο σ’έναν πολύ στενό δρόμο, το αμάξι έμεινε εκεί και το σοκάκι ήταν τόσο στενό που δεν μπορούσε η οδηγός να ανοίξει τις πόρτες να βγει, στο Μεταξουργείο όλα αυτά. Δε ξέρω τι έγινε μετά, μάλλον θα κάλεσε οδική βοήθεια, το μόνο σίγουρο ήταν πως δεν μπορούσε να βγει, προσπαθώ τώρα να μην το πολυσκέφτομαι ή να σκέφτομαι πως όλα έχουν τελειώσει, την έχουν απεγκλωβίσει ήδη, τράβηξαν το αυτοκίνητο.

Εγώ όταν το είδα ταράχτηκα, ο ταξιτζής την κοροΐδευε. Ένιωσα πρώτα κάψιμο στο στομάχι και σφίξιμο στον οισοφάγο. Άρχισα να μιλάω στον ταξιτζή για άσχετα θέματα για να ξεχαστώ μήπως μου περάσει αλλά δεν τα κατάφερνα και μετά σταμάτησα να μιλάω και επικεντρώθηκα στις αναπνοές μου για να μην κάνω υπεροξυγόνωση. Μέτραγα τις αναπνοές και προσπαθούσα να είναι βαθειές, όχι κοφτές όπως μου ερχόταν εκείνη την ώρα. Όταν φτάσαμε σπίτι, σχεδόν του πέταξα τα λεφτά και ανέβηκα τρέχοντας στο διαμέρισμα.

Δεν έχω βγάλει τα παπούτσια μου, κάθισα κατ’ευθείαν στον υπολογιστή μου και γράφω τώρα. Να πω πως δεν είναι ακραία κρίση πανικού και θα προσπαθήσω να την ελέγξω χωρίς χάπι. Σε κλίμακα 1-10 νομίζω πως είναι γύρω στο 5 με 6. Μετά το 8 κάνω εμετούς, έχω διάρροια και έντονη αίσθηση μετάλλου στο στόμα. Νιώθω επικείμενο θάνατο και παρακαλώ να πεθάνω γρήγορα από έμφραγμα να μην υποφέρω άλλο. Στο νοσοκομείο όσες φορές έχω πάει, δεν μου εχουν βρει τίποτα, ίσως ελαφριά ταχυκαρδία μόνο. Αυτό συμβαίνει επειδη κατά τη μεταφορά μου στα επείγοντα, ακολουθείται μία ρουτίνα που αποσπά το μυαλό μου από αυτο που συμβαίνει. Να μιλήσω στους γιατρούς, να κανονίσω τα γραφειοκρατικά, να ξαπλώσω στο εξεταστήριο, μέχρι να γίνουν όλα αυτά συνήθως έχω νευριάσει τόσο πολύ με τα νοσοκομεία που που έχει περάσει η κρίση.

Η φαρμακευτική αγωγή που ακολουθώ συνήθως με καλύπτει και πια δεν φτάνω σε κλίμακα πάνω από 7. Αν όμως περάσω το 7, τότε θα φτάσω και στο 10. Αυτή τη στιγμή που γράφω από 6 έχω αρχίσει και πέφτω ίσως στο 4μιση. Χωρίς χάπι, μόνο με το να γράφω εδώ.

Ένα άλλο κόλπο που χρησιμοποιώ καμιά φορά και ίσως σας φανεί χρήσιμο είναι το χτύπημα των δαχτύλων κάτω από το μάτι. Με τα μαξιλαράκια απο 2 δάχτυλα, χτυπήστε ελαφρά ταπ ταπ ταπ μετρώντας μέχρι το 20 κάτω από το μάτι, πιο πάνω από το μάγουλο. Όχι δυνατά, να μην πονάτε δηλαδή. Υπάρχει ένα αντανακλαστικό νεύρο εκεί, που δίνει σήμα στον εγκεέφαλο να ηρεμήσει. Πιάνει αρκετά, πιστέψτε με, ειδικά στην αρχή της κρίσης. Κάντε το μία φορά, σταματήστε. Μετά ξανά, πάλι μετρήστε μέχρι το 20. Συνήθως στις 5-6 φορές που θα το κάνετε, θα νιώσετε καλύτερα.

Αυτή τη στιγμή νιώθω γύρω στο 3 αλλά είμαι εξαντλημένη. Θα πάρω τηλέφωνο μία φίλη μου ή θα μιλήσω στο messenger για άσχετα θέματα και μετά θα ξεκουραστώ λίγο.

Σας ευχαριστώ που με βοηθήσατε να το ξεπεράσω.

 

Ανδρομάχη